II GSK 761/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 544/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 544/09, odrzucił skargę spółki "A." na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd wskazał, że strona, reprezentowana przez radcę prawnego A. P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże wpis sądowy od wniesionej skargi, do dnia 2 kwietnia 2009 r., nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że w niniejszej sprawie skarga podlega opłacie stałej. Zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki dnia 9 lutego 2009 r., zatem termin do uiszczenia należnego wpisu od skargi upływał 11 marca 2009 r. We wskazanym terminie profesjonalny pełnomocnik spółki nie uiścił stałego wpisu sądowego od skargi. Spółka "A." złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów: – art. 221 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu wniesionej skargi, wobec błędnego uznania, że skarżąca uiściła wpis w nienależytej wysokości, co miało wpływ na wynik postępowania, ponieważ skutkowało odrzuceniem wniesionej skargi, – art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2003 r.) poprzez przyjęcie, że skarżąca uiściła wpis w nienależnej wysokości, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało odrzuceniem wniesionej skargi, – art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszenie art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 1 powyższego rozporządzenia poprzez przyjęcie, że skarżąca winna uiścić wpis w wysokości 400 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wprowadzenie instytucji tzw. przymusu adwokackiego, sprecyzowanego w art. 175 p.p.s.a., jako obowiązującego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było związane z wysokimi wymogami, jakie ustawa procesowa postawiła dla skonstruowania skargi kasacyjnej. Występowanie radcy prawnego lub adwokata w imieniu strony przed sądem kasacyjnym w sformalizowanym postępowaniu miało na celu zapewnienie stronie gwarancji należytej reprezentacji i dochodzenia jej praw przed sądem administracyjnym. Konieczność działania przez profesjonalnego pełnomocnika nie obejmuje etapu postępowania sądowoadministracyjnego przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Nie oznacza to jednak, że dochowanie należytej staranności, stosownej do posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, nie jest obowiązkiem pełnomocnika we wszystkich fazach postępowania, w którym reprezentuje on stronę z racji posiadanego upoważnienia. W skardze kasacyjnej spółka zarzuciła naruszenie art. 221 p.p.s.a. oraz naruszenie art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. – obu tych naruszeń spółka upatruje w odrzuceniu wniesionej skargi, wobec błędnego uznania przez Sąd, że skarżąca uiściła wpis w nienależytej wysokości. W uzasadnieniu wskazano zaś, że strona uiściła wpis stały w kwocie 100 zł. Odnośnie przedstawionego stanowiska należy przede wszystkim stwierdzić, że w aktach sprawy brak jest dowodu wpłaty. Znajduje się tam jedynie adnotacja z dnia 6 kwietnia 2009 r. (karta 12 akt), z której wynika, że do dnia 2 kwietnia 2009 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Informacja o nieuiszczeniu wpisu stałego od skargi była zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – co więcej, informacja ta była szczególnie wyeksponowana, jako główna przyczyna odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że "po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych stwierdzono, iż do dnia 2 kwietnia 2009 r. nie uiszczono w niniejszej sprawie wpisu stałego od skargi". Niezrozumiałe jest zatem stanowisko kasatora, który twierdzi, że strona prawidłowo uiściła wpis w wysokości 100 zł i wykazuje dalej dlaczego w tej konkretnej sprawie powinien on zostać uiszczony właśnie w kwocie 100 zł, nie odnosząc się zupełnie do twierdzenia Sądu o braku wpłaty w niniejszej sprawie. Kasator zdaje się nie zauważać, że odrzucenie skargi nastąpiło z powodu nieuiszczenia wpisu, a nie z powodu uiszczenia go w nieodpowiedniej wysokości (w związku z niewłaściwą podstawą prawną). Spółka stara się w skardze kasacyjnej wykazać, że wpis powinien zostać uiszczony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia oraz podnosi, iż WSA nieprawidłowo przyjął, że należny wpis w niniejszej sprawie wynosi 400 zł. Odnośnie powołanej wyżej wysokości wpisu, należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia znajduje się zdanie zawierające wewnętrzną sprzeczność – Sąd stwierdza mianowicie, że skarga w niniejszej sprawie podlega opłacie stałej i dodaje, że wpis stosunkowy w niniejszej sprawie wynosi 400 zł. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie i zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego w tym zakresie uzasadnienia, odpowiada prawu. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w przedmiotowej sprawie nie został uiszczony wpis, w aktach sprawy brak jest bowiem dowodu wpłaty. Pełnomocnik w skardze kasacyjnej nie ustosunkował się do wyraźnego twierdzenia sądu odnośnie nieuiszczenia wpisu, nie próbował przekonać o wypełnieniu ciążącego na nim obowiązku poprzez dostarczenie dowodu wpłaty. W niniejszej sprawie powinien zostać uiszczony wpis stały w kwocie 200 zł, na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skoro więc w przedmiotowej sprawie skarga wniesiona przez radcę prawnego podlegała opłacie stałej, a opłata ta nie została uiszczona, to prawidłowo postąpił Sąd I instancji, stosując się do dyspozycji art. 221 p.p.s.a. Odnosząc się do żądania skarżącego dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że na podstawie art. 61 § 6 w związku z art. 193 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie, w związku z czym żądanie skarżącego jest bezzasadne i nie podlega rozpoznaniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.