I OZ 855/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1902/07 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1902/07 w sprawie ze skargi Z. W. na pismo Ministra Budownictwa z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 września 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1902/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", odrzucił zażalenie Z. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1902/07 w sprawie ze skargi Z. W. na pismo Ministra Budownictwa z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania. Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OZ 551/10 oddalił zażalenie Z. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1902/07 o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. oddalającego wniosek o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi Z. W. na pismo Ministra Budownictwa z dnia (...) marca 2007 r., nr (...). Pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r. Z. W. wezwany został do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r. przez uiszczenie wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 7 maja 2010 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 16 sierpnia 2010 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 23 sierpnia 2010 r. Wobec tego, że Z. W. mimo stosownego wezwania nie uiścił należnego od zażalenia wpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł Z. W. zarzucając naruszenie podstawowych norm "prawnych merytorycznych, procesowych" oraz podnosząc szereg okoliczności odnoszących się do nieprawidłowego działania organów i wadliwości zaskarżonej decyzji, nie wskazując jednak, jakich naruszeń prawa dopuścił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Sądu drugiej instancji może być tylko postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r. odrzucające zażalenie Z. W. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zażalenie, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, podlega wpisowi, którego wysokość w niniejszej sprawie została określona na kwotę 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Niewykonanie tego obowiązku, który potwierdzony został postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 551/10, skutkowało odrzuceniem zażalenia zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie w pełni zatem odpowiada prawu. Pozostałe zarzuty przytoczone w uzasadnieniu zażalenia, które w znacznej mierze wykraczają poza granice sprawy będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia należy uznać za niepodlegające ocenie sądu odwoławczego. Mając na uwadze wyżej opisane okoliczności faktyczne i argumenty prawne Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie z mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.