I GSK 1546/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Wraszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4236/15 w sprawie ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie na rzecz Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa kwotę 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) wyrokiem z 22 listopada 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4236/15, w wyniku rozpoznania skargi Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie - Oddział Terenowy w Gdańsku z/s w Pruszczu Gdańskim (dalej: skarżąca, beneficjent lub ANR) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Warszawie z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. Agencja Nieruchomości Rolnych Gospodarstwo Nadzoru i Administrowania Zasobem Własności Skarbu Państwa w Bytowie (dalej: ANR GNiA w Bytowie) 15 maja 2006 r. wniosła o przyznanie jej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2006. Wniosek został złożony przez J. L. (administratora). W dniu 1 września 2006 r. wpłynęła zmiana do wniosku o wpis do ewidencji producentów, w której wskazano, że osobą uprawnioną do reprezentacji ANR GNiA w Bytowie jest E. L. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Bytowie decyzją z [...] lutego 2007 r. przyznał E. L. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w łącznej wysokości 83.273,66 zł. Przyznane środki finansowe zostały przelane 29 marca 2007 r. na rachunek bankowy ANR GNiA Bytowie. W dniu 6 marca 2007 r. do BP ARiMR w Bytowie wpłynęło pismo ANR GNiA w Słupsku informujące, że w wyniku reorganizacji 30 listopada 2006 r. ANR GNiA w Bytowie zakończyło działalność. Jednocześnie wskazano, że od 1 grudnia 2006 r. następcą prawnym ww. podmiotu jest ANR GNiA w Słupsku. Dyrektor PO ARiMR decyzją z [...] września 2008 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownik BP ARiMR w Bytowie z [...] lutego 2007 r., gdyż przyznał płatności osobie niebędącej stroną postępowania. Z kolei Kierownik BP ARiMR w Bytowie decyzją z [...] listopada 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności ANR GNiA w Bytowie wszczęte na podstawie jej wniosku z 15 maja 2006 r. Następnie zostało przeprowadzone przez organy ARiMR kilka postępowań w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, których nie zakończyły się powodzeniem z uwagi na błędy formalne wydawanych decyzji w postaci błędnej właściwości organów. Dopiero Kierownik BP ARiMR w Warszawa 24 listopada 2014 r. skutecznie wszczął postępowanie w sprawie ustalenia ANR kwoty nienależnie pobranych środków finansowych wypłaconych 29 marca 2007 r. na rachunek bankowy ANR GNiA w Bytowie wynikających z decyzji z [...] lutego 2007 r. Wynikiem tego postępowania było wydanie decyzji z [...] lutego 2015 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich w wysokości 83.273.66 zł. W wyniku rozpoznania odwołania ANR, Dyrektor Mazowieckiego OR ARiMR decyzją z [...] sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2015 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na rachunek bankowy ANR GNiA w Bytowie zostały 29 marca 2007 r. przekazane środki (83.273,66 zł) wypłacone bez podstawy prawnej. Podmiot ten nie miał bowiem samodzielnej, odrębnej od ANR podmiotowości prawnej, gdyż jednostki gospodarcze były wydzieloną częścią mienia Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa - Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1700, ze zm.; dalej: ustawa o gospodarowaniu). Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności wynika z faktu wypłaty bez podstawy prawnej na rachunek bankowy wskazany przez ANR GNiA w Bytowie 83.273,66 zł. Podmiot zlikwidowany (ANR GNiA w Bytowie) nie mógł być bowiem beneficjentem płatności i związanych z nią obowiązków dotyczących jej zwrotu. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm. dalej: rozporządzenie 796/2004), w myśl którego, obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy oraz jeśli błąd nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Organ przyznał, że płatności (83.273,66 zł) zostały przekazane na rachunek ANR GNiA w Bytowie bez podstawy prawnej w drodze pomyłki organu polegającej na przyznaniu płatności na 2006 r. podmiotowi niebędącemu stroną w sprawie. Jednak w sprawie należy uwzględnić fakt, że 6 marca 2007 r. do ARiMR w Bytowie wpłynęło pismo ANR GNiA w Słupsku, w którym wskazano, że w wyniku reorganizacji 30 listopada 2006 r ANR GNiA w Bytowie zakończyło działalność, a od 1 grudnia 2006 r. następcą prawnym ww. podmiotu jest ANR GNiA w Słupsku. Mimo tej informacji organ 29 marca 2007 r. dokonał przelewu na rachunek ANR GNiA w Bytowie. Zatem na moment wypłaty kwoty uznanej za nienależnie pobraną, organ był w posiadaniu informacji o likwidacji podmiotu wnioskującego o płatność. W ocenie organu nie można uznać, że ANR nie mogła wykryć pomyłki organu skutkującej wypłatą bez podstawy prawnej. Przy czym organ podkreślił, że prawidłowość gospodarowania należnościami i zobowiązaniami zlikwidowanego gospodarstwa pomocniczego podlegała odpowiedzialności na podstawie art. 5 ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114 ze zm.; dalej: u.d.f.p.) w zakresie zaniedbania polegającego na nieustaleniu, niepobraniu, niedochodzeniu, niezgodnym z przepisami umarzaniu lub dopuszczeniu do przedawnienia należności przypadających Skarbowi Państwa, jednostce samorządu terytorialnego lub innej jednostce sektora finansów publicznych (art. 5 ust. 1 u.d.f.p.), a także o niewykonanie zobowiązania jednostki sektora finansów publicznych, którego skutkiem jest zapłata odsetek, kar lub opłat (art. 16 ust. 1 u.d.f.p.). Na dzień zakończenia działalności przez jednostkę oraz na dzień poprzedzający postawienie jej w stan likwidacji należało przeprowadzić inwentaryzację, zgodnie z art. 26 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.). Nieprzeprowadzenie lub nierozliczenie tej inwentaryzacji, albo przeprowadzenie lub rozliczenie niezgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych (art. 18 pkt 2 u.d.f.p.). Zatem organ ten, był w stanie wykryć w zwykłych okolicznościach pomyłkę ARiMR polegającą na wypłacie środków finansowych na rachunek bankowy "zlikwidowanego" gospodarstwa pomocniczego bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy stwierdził także, że sprawie nie można było zastosować czteroletniego okresu przedawnienia, o jakim mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004, z uwagi na brak działania strony w dobrej wierze. Organ wskazał, że ANR posiadała wiedzę o likwidacji ANR GNiA w Bytowie, na rachunek którego zostały przekazane 83.273,66 zł. Mimo tego ANR nie podjęła żadnych kroków zmierzających do wyjaśnienia z ARiMR przyczyn zaistniałej sytuacji, do czego była zobowiązana w świetle przepisów ustawy o rachunkowości. WSA uwzględnił skargę i uchylił decyzję Dyrektora ARiMR. W uzasadnieniu wyroku WSA przywołał treść art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 i przypomniał stan faktyczny sprawy. WSA podkreślił, że 6 marca 2007 r. do organu wpłynęło pismo ANR w Słupsku, iż w następstwie reorganizacji 30 listopada 2006 r. wnioskodawca występujący o płatność na 2006 r. ANR w Bytowie zakończył działalność. Jednocześnie w piśmie wskazano, że od 1 grudnia 2006 r. następcą prawnym wnioskującego o płatność jest autor pisma. Mimo powyższych informacji Kierownik BP ARiMR w Bytowie wskazał administratorowi ANR w Słupsku na możliwość złożenia zmiany do wniosku (z 15 maja 2006 r.). Takie wskazanie mogło niewątpliwie utwierdzić zainteresowanych w przekonaniu, że możliwe jest pozytywne zakończenie procedowania nad ww. wnioskiem oraz że pomyłka organu w rozumieniu art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 może zostać "naprawiona’’ a więc, że w istocie nie będzie ona rodzić negatywnych skutków prawnych. WSA podkreślił, że zmiany organizacyjne w strukturach Oddziału Terenowego powodowały, iż przejmowane jednostki wstępowały w prawa i obowiązki likwidowanych, bądź łączonych jednostek gospodarczych z mocy prawa, skutkując tzw. ciągłością następstwa prawnego. W związku z tym WSA wywiódł, że płatność obszarowa za 2006 r. wnioskowana przez ANR GNiA w Bytowie, która spełniała warunki producenta rolnego, prowadzącego uprawy na gruntach zgłoszonych do dopłat unijnych, wpłacona na jej rachunek, dotyczyła dopłaty do gruntów tej jednostki w zmienionej strukturze. Poza tym na skutek reorganizacji jednostka ta została włączona w strukturę innej jednostki gospodarczej tylko na kilka miesięcy, po czym wróciła do poprzedniej, samodzielnej struktury i do poprzedniej nazwy. Wykonała prace polowe na gruntach Skarbu Państwa wchodzących w skład Zasobu WRSP według stanu na 15 maja 2006 r., działała w dobrej wierze i spełniała wszystkie przesłanki do otrzymania dopłat. W ocenie WSA zmiany organizacyjne oraz odpowiedź na pismo z 6 marca 2007 r., którą udzielił Kierownik BP ARiMR w Bytowie, spowodowały więc, że strona mogła uznać, iż błędu w rozumieniu art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 w istocie nie było, a jeśli tak to oczywistym jest, że nie można było go wykryć. WSA stwierdził także, że gdyby nawet przyjąć, iż sytuacja opisana w ww. przepisie nie zaistniała to obowiązek zwrotu płatności byłby wykluczony ze względu na art. 73 ust. 5 zd. II rozporządzenia 796/2004, ponieważ organ wadliwie ocenił brak istnienia dobrej wiary po stronie beneficjenta. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zmiany organizacyjne w strukturach terenowych skarżącej powodowały, że przyjmowane bądź reorganizowane jednostki gospodarcze ANR wstępowały w prawa i obowiązki jednostek likwidowanych bądź łączonych z innymi z mocy prawa. Taki stan rzeczy skutkował ciągłością następstwa prawnego i gospodarczego. To zaś oznacza, że działania tych jednostek były działaniami w dobrej wierze i na rzecz ANR. W konsekwencji nie mogą wywierać negatywnych skutków prawnych dla beneficjenta którym de iure była ANR. W tej sytuacji WSA na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. Dyrektor Mazowieckiego OR ARiMR wniósł skargę kasacyjną, którą zaskarżył wyrok WSA w całości. Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004, przez uznanie, że w stanie faktycznym sprawy przepis ten ma zastosowanie podczas gdy przepis nie ma zastosowania w stanie faktycznym sprawy, gdyż błąd organu mógł być wykryty przez ANR; 2. art. 73 ust. 5 zd. II rozporządzenia 796/2004, przez uznanie, że w stanie faktycznym sprawy powyższy przepis ma zastosowanie podczas gdy przepis nie ma zastosowania w ustalonym stanie faktycznym sprawy, gdyż w sprawie nie można mówić o dobrej wierze w sytuacji braku staranności po stronie ANR a ciągłość następstwa prawnego i gospodarczego tylko brak staranności. Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi ANR poprzez jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. ANR odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożyła. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA. Skarga kasacyjna została oparta jedynie na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego (art. 73 ust. 4 i ust. 5 zd. II rozporządzenia 796/2004) przez ich niewłaściwe zastosowanie przez WSA. Oznacza to, że stan faktyczny sprawy jest niewątpliwy, a spór w sprawie sprowadza się do zastosowania wymienionych przepisów materialnych. Wobec tego przypomnieć należy treść art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia 796/2004, a następnie istotne elementy stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 – obowiązek zwrotu określony w ust. 1 (w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki) nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika (...). W myśl art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004 – obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat. Do zbadania zarzutów skargi kasacyjnej, opartych na zacytowanych przepisów, przydatne jest także przypomnienie, że dobra lub zła wiara beneficjenta płatności wiąże się ze sferą faktów i ich oceną, a dla oceny dobrej lub złej wiary istotna jest świadomość beneficjenta. Dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że podmiotowi przysługuje prawo, czyli że działa zgodnie z prawem. Może to być więc błędne, ale w danych okolicznościach usprawiedliwione przekonanie, że działa zgodnie z prawem. Dobra wiara jest oparta na przesłankach obiektywnych, wywodzących się ze stosunku będącego podstawą i przyczyną konkretnego stanu faktycznego. W dobrej wierze jest ten, kto powołuje się na pewne prawo lub stosunek prawny mniemając, że to prawo istnieje, choćby mniemanie to było błędne, jeżeli tylko błędność mniemania należy w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. W złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwiony. Zła wiara występuje, gdy brak świadomości o nieistnieniu pewnego prawa lub stosunku jest "wynikiem niedbalstwa, niezachowania normalnej w danych okolicznościach staranności". W złej wierze działa ten, kto nie wie o prawie, ale przyjąć należy, że wiedziałby gdyby się zachował należycie, a więc gdyby w konkretnej sytuacji postępował rozsądnie i zgodnie z zasadami współżycia społecznego (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r. II GSK 1209/11, Lex nr 1137853). W przyjętym do rozpoznania sprawy stanie faktycznym, ANR GNiA w Bytowie 15 maja 2006 r. – reprezentowana przed administratora – złożyła wniosek o przyznanie spornych płatności na 2006 r. Kierownik BP ARiMR w Bytowie decyzją z [...] lutego 2007 r., zaadresowaną do administratora, przyznał wnioskowane płatności (83.273,66 zł), które zostały przelane 29 marca 2007 r. na rachunek bankowy ANR GNiA Bytowie. W dniu 6 marca 2007 r. do BP ARiMR w Bytowie wpłynęło pismo ANR GNiA w Słupsku informujące, że w wyniku reorganizacji 30 listopada 2006 r. ANR GNiA w Bytowie zakończyło działalność, a następcą prawną jest ANR GNiA w Słupsku. Dyrektor Pomorskiego OR ARiMR decyzją z [...] września 2008 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownik BP ARiMR w Bytowie z [...] lutego 2007 r. z uwagi na to, że przyznał płatności osobie niebędącej stroną postępowania, a Kierownik BP ARiMR w Bytowie decyzją z [...] listopada 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności ANR GNiA w Bytowie wszczęte na wniosek z 15 maja 2006 r. Powyższe spowodowało wydanie decyzji o ustaleniu nienależnie pobranych płatności Kierownika BP ARIMR w Warszawie z [...] lutego 2015 r. utrzymanej w mocy przez Dyrektora Mazowieckiego OR ARiMR decyzją z [...] sierpnia 2015 r. WSA uchylając decyzję z [...] lutego 2015 r. wskazał, że zmiany organizacyjne w strukturach Oddziału Terenowego ANR GNiA były czasowe i skutkowały ciągłością następstwa prawnego, zgłoszone do płatności rolnej były uprawiane zgodnie z wymaganiami prawnymi, a beneficjent działał w dobrej wierze. Z kolei skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, że sporna płatność została dokonana na skutek pomyłki ARiMR, ale jednocześnie uważa błąd ten mógł zostać wykryty przez beneficjenta (ANR) i że nie działał w dobrej wierze. Odnosząc się do pierwszej kwestii, czy błąd organu mógł zostać wykryty przez beneficjenta (ANR) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wywody WSA są prawidłowe. Przede wszystkim wskazać należy, że argumentacja skarżącego kasacyjnie przyjmuje założenie, że skoro w stosunku do ANR stosuje się ustawę o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, ustawę o dyscyplinie finansów publicznych oraz ustawę o rachunkowości, to obowiązki wynikające z tych ustaw (inwentaryzacja podmiotu zlikwidowanego) powinny doprowadzić do wykrycia błędu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argument ten nie podważa oceny WSA. Za takim wnioskiem przemawia to, że art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004, nie ogranicza skorzystania z przewidzianego uprawnienia tylko przez rolnika, do którego nie mają zastosowania obowiązki zawarte ww. ustaw. Innymi słowy także jednostka z sektora publicznego, wskutek niecodziennego zbiegu okoliczności, może być nieświadoma błędnej wypłaty nienależnych płatności. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Bowiem jak wskazano wyżej, w chwili wypłaty płatności (29 marca 2007 r.), istniała w obrocie prawnym decyzja z [...] lutego 2007 r. (dopiero wyeliminowana z obrotu prawnego [...] września 2008 r.), i co istotne, BP ARiMR w Bytowie, pomimo powiadomienia pismem ANR GNiA w Słupsku z 6 marca 2007 r. o zakończeniu działalności 30 listopada 2006 r., zdecydowało się na wykonanie przelewu. Zachowanie ARiMR mogło więc utwierdzić beneficjenta, że wypłacone płatności są należne. Tym bardziej – co ważne – że działki rolne zgłoszone do wnioskowanych płatności były zgłoszone w sposób prawidłowy, a ich utrzymanie w dobrej kulturze rolnej nie budziło wątpliwości. W efekcie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przesłanki z art. 73 ust. 4 rozporządzenia 796/2004 zaistniały w sprawie, co prawidłowo wywiódł WSA. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 73 ust. 5 zd. II rozporządzenia 796/2004, przez błędne uznanie, że ANR działał dobrej wierze. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że o działaniu w dobrej wierze beneficjenta świadczą okoliczności przytoczone przy omówieniu poprzedniego zarzutu. Przede wszystkim nieprawidłowe działanie organów ARiMR, które przyczyniło się do niewykrycia błędu przez beneficjenta, a także to, że wielkość i stan zgłoszonych gruntów rolnych uprawniał do przyznania wnioskowanych płatności. Same zaś zmiany organizacyjne strukturach terenowych ANR – jak trafnie wskazał WSA – powodowały, że przyjmowane bądź reorganizowane jednostki gospodarcze ANR wstępowały w prawa i obowiązki jednostek likwidowanych bądź łączonych z innymi z mocy prawa, co skutkowało ciągłością następstwa prawnego i gospodarczego. Nie można więc w tej sytuacji mówić o braku staranności ANR, która nakazywałaby uznać jej działanie dokonywane były w złej wierze. Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, zasądzając na rzecz ANR 4.050 zł, uwzględnił to, że pełnomocnik ANR, który nie prowadził sprawy przed WSA, wziął udział w rozprawie przed NSA.