I OSK 671/08

SENTENCJA POSTANOWENIE Dnia 30 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Jerzy Krupiński Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2008r. sygn. akt II SAB/Wa 15/08 w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 lutego 2008 r., II SAB/Wa 15/08 odrzucił skargę J. W. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, ponieważ uznał, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 98, poz. 1070 ze zm.) przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, ze względu na jej przedmiot. Sprawa powołania na stanowisko sędziego wykracza poza sferę działalności administracyjnej i z tego względu nie może być uważana za wykonywanie administracji publicznej. W konsekwencji Sąd I instancji stanął na stanowisku, że sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie ma ona charakteru sprawy sądowoadministracyjnej. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł J. W., zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia w całości oraz umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w związku z wydaniem przez Prezydenta w dniu 3 stycznia 2008 r. postanowienia nr 1130-1-08 w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisko sędziego, opublikowanego w Monitorze Polskim z 16 stycznia 2008 roku (M.P. z 2008 r. nr 4, poz. 38). Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., polegające na błędnym uznaniu, iż sprawa ze skargi na bezczynność Prezydenta nie jest sprawą sądowoadministracyjną i w związku z tym nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Następstwem powyższych naruszeń było niezasadne odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi złożonej przez Skarżącego na bezczynność Prezydenta. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent RP podtrzymał swoje stanowisko w tej sprawie i wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na jej niedopuszczalność powstałą z uwagi na brak właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w razie przyjęcia skargi do rozpoznania - o jej oddalenie jako niezasługującej na uwzględnienie. Na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ rozstrzygnięcie sprawy ze skargi kasacyjnej zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym ze skargi konstytucyjnej J. W. o stwierdzenie, że art. 55 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 98, poz. 1070) jest niezgodny ze wskazanymi w tej skardze przepisami Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podstawą wniesienia skargi konstytucyjnej J. W. jest postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 3 stycznia 2008 r. nr 1130-1-08 (M. P. Nr 4, poz. 38), którym Prezydent odmówił skarżącemu powołania do pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego dla Warszawy-[...] w Warszawie. Przed wniesieniem skargi konstytucyjnej postanowienie to nie było skarżone, ani do sądu administracyjnego, ani też do sądu powszechnego. Przepis art. 79 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że "Każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie, którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji". Zatem przed merytorycznym rozpoznaniem skargi konstytucyjnej Trybunał Konstytucyjny będzie musiał rozważyć, czy postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 3 stycznia 2008 r. nr 1130-1-08 orzeka ostatecznie o prawach J. W., czy też skarżący mógł dochodzić ochrony swego interesu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bądź też w innym postępowaniu sądowym. Okoliczność ta przesądza bowiem o dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Tym samym należało przyjąć, że rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, a co za tym idzie należało uznać, że została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania przed NSA. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.