II OSK 1892/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 75/08 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 1892 / 08 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r., którą to decyzją uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2005 r. i odmówiono wydania nakazu rozbiórki zbiornika ściekowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wołominie decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wybudowanego zbiornika ściekowego na działce nr ew. [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. VII SA/Wa 1915/06, w wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez J. G., uchylono decyzję organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołominie z dnia [...] grudnia 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ II instancji uchylił w całości decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. i odmówił wydania decyzji nakazującej A. W.dokonanie rozbiórki zbiornika ściekowego, stanowiącego urządzenie budowlane budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr ew. [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja organu I instancji umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. była wadliwa, na co wskazano w wytycznych zawartych w wyroku sądowym. Zdaniem organu II instancji w sprawie wszczętej na wniosek J. G., domagającego się rozbiórki zbiornika ściekowego nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Obowiązkiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołominie rozpoznającego sprawę było załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji merytorycznej co do istoty sprawy, nakazującej rozbiórkę bądź odmawiającej jej wydania, czego organ I instancji nie uczynił. W ocenie organu, po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do nakazania inwestorowi rozbiórki spornego zbiornika ściekowego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że zbiornik ściekowy został wykonany na podstawie decyzji Burmistrza Miasta Zielonka z dnia [...] sierpnia 1993 r., zatwierdzającej plan zagospodarowania działki i zezwalającej na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego. Warunkiem dodatkowym nałożonym powyższą decyzją było "wykonanie szczelnego zbiornika do gromadzenia nieczystości płynnych z możliwością przyszłościowego przyłączenia go do miejskiej sieci kanalizacyjnej" (załącznik nr 1 do ww. decyzji pkt nr 7). Na planie zagospodarowania działki zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę znajduje się projektowane szambo w związku, z czym nie można było w ocenie organu uznać, że przedmiotowy zbiornik został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Organ odwoławczy, powołując się na ustalenia dokonane przez organ I instancji w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 3 października 2007 r. oraz kopię inwentaryzacji powykonawczej budynku mieszkalnego stwierdził, że sporny zbiornik ściekowy wykonany został z odstępstwami od zatwierdzonego planu zagospodarowania terenu. Odstępstwa polegają na zmianie usytuowania zbiornika poprzez jego obrócenie o 90°. Obecnie jego dłuższa ściana znajduje się w odległości 6,30 m od granicy z działką skarżącego, a krótsza ściana w odległości 7,5 m od linii rozgraniczającej ul. [...]. Dokonując analizy odstępstw w świetle przepisów § 23 ust. 4 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki obowiązującego w dacie budowy (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm. - zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.) oraz przepisów § 36 ust. 2 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. - zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) organ odwoławczy doszedł do wniosku, że wskazane odstępstwa nie naruszają odległości wymaganych przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy oraz nie naruszają przepisów techniczno- budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł J. G., zarzucając jej nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącego, niestaranność, błędy pisarskie, mataczenie i potwierdzanie nieprawdy. Skarżący zakwestionował także protokół kontroli z dnia 3 października 2007 r., który jego zdaniem jest nieważny, gdyż został podpisany przez M. W. (męża właścicielki nieruchomości A. W.), pozostającego w rozdzielności majątkowej. Ponadto, pomiary odległości opisane w protokole zostały dokonane wadliwie bez zerwania kostki z szamba. Skarżący podniósł również, że przedmiotowe szambo zostało wybudowane w warunkach samowoli budowlanej, a jego usytuowanie narusza § 23 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując na zapadły uprzednio prawomocny wyrok Sądu z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. VII SA/Wa 1915/06, podkreślił, iż w powyższym wyroku zawarto ocenę prawną wiążącą w sprawie sąd oraz organ zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. wskazano, że organ odwoławczy nie dokonał oceny zgodności spornego zbiornika z projektem oraz nie wyjaśnił od czego zmierzył odległość przedmiotowego szamba i nie zbadał, czy wymagana przepisami odległość została zachowana. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy, ponownie rozpatrując odwołanie J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wołominie z dnia [...] grudnia 2005 r., w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd podzielił także stanowisko organu odwoławczego w kwestii braku bezprzedmiotowości postępowania, które zostało wszczęte na wniosek J. G. zainteresowanego uzyskaniem decyzji merytorycznej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz wytyczne zawarte w wyroku sądowym pozwalały organowi odwoławczemu na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji merytorycznej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, z poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii decyzji Burmistrza Miasta Zielonka z dnia [...] sierpnia 1993 r., zatwierdzającej plan zagospodarowania działki i zezwalającej na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wynika, że wbrew zarzutowi skargi, budowa przedmiotowego zbiornika ściekowego została zatwierdzona powyższą decyzją o pozwoleniu na budowę. Wynika to wyraźnie z załącznika nr 1 decyzji Burmistrza Miasta Zielonka z dnia [...] sierpnia 1993r., w którym zawarto postanowienie o zezwoleniu na wykonanie szczelnego zbiornika do gromadzenia nieczystości płynnych z możliwością przyszłego przyłączenia go do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Sąd wskazał, iż w trakcie oględzin inspektor nadzoru budowlanego stwierdził, że teren w miejscu wybudowania szamba jest utwardzony kostką betonową w związku z czym nie ma możliwości dokonania bezpośredniego pomiaru odległości między ścianą boczną szamba, a granicą działek. Pomiarów tych organ dokonał, przyjmując do protokołu oświadczenie M. W. dotyczące wymiarów zewnętrznych szamba i lokalizacji jego pokryw. Zdaniem Sądu pierwszej instancji sposób obliczenia przez organ odległości szamba od granicy działek jest prawidłowy i nie ma podstaw do zakwestionowania podanych wymiarów szamba 3,00 m x 6,00 m oraz usytuowania włazów od pokryw w osi zbiornika na ścieki. Ze zgodnego oświadczenia stron wynika, że oś ogrodzenia między działką inwestora, a działką skarżącego pokrywa się z granicą działek. Przeprowadzone oględziny wykazały, że szambo wybudowane zostało ścianą dłuższą od granicy działki skarżącego w odległości 6,30 m. Odległość ściany bocznej pokrywy szamba od osi ogrodzenia międzysąsiedzkiego wynosi 7,52 m natomiast odległość środka pokrywy szamba od osi ogrodzenia wynosi 7,80 m. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sposób prawidłowy organ odwoławczy ustalił, że podane wyżej odległości szamba od granicy działki skarżącego (osi ogrodzenia międzysąsiedzkiego) oraz zmiana jego usytuowania poprzez obrócenie o 90° nie naruszają przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 4 ww. rozporządzenia na nieskanalizowanych terenach zabudowy jednorodzinnej, do których należała działka inwestora nr ew. [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...] dopuszcza się stosowanie szczelnych zbiorników do gromadzenia nieczystości ciekłych (....) w odległości co najmniej 2 m od linii regulacyjnej drogi (ulicy) lub granicy działki oraz co najmniej 5 m od otworów okiennych lub drzwiowych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł J. G., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wykonał w sposób należyty i jednoznaczny wskazania określone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. VII SA/Wa 1915/06, a wynikające z art. 153 p.p.s.a. w zakresie przeprowadzenia dowodu; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 23 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. poprzez przyjęcie za organem nadzorczym, że w niniejszej sprawie zastosowanie w zakresie dopuszczalnych odległości zbiorników na nieczystości od działek sąsiednich będzie miał ust. 4, a nie ust. 1 ww. § 23; 3. naruszenie prawa materialnego poprzez nie wzięcie pod uwagę przez Sąd przepisów art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. "(Dz. U. Nr 74, poz. 38 ze zm.)" obowiązującego w dacie budowy przedmiotowego zbiornika na nieczystości ciekłe oraz § 80 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., jak również przepisów ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w pierwszym przypadku określających obowiązki inwestora w związku z zastosowaniem odstępstw od przepisów techniczno- budowlanych, zaś w drugim braku dokumentu, potwierdzającego wykonanie przez Inspekcję Sanitarną ekspertyzy szczelności zbiornika na nieczystości. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając decyzję o odmowie wydania A. W. nakazu rozbiórki zbiornika ściekowego oparł się przede wszystkim na protokole sporządzonym przez pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Warszawie z oględzin robót budowlanych w dniu 3 października 2007 r. w sprawie ustalenia faktycznego usytuowania szamba na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Zdaniem skarżącego przedstawione tam pomiary zostały dokonane w całkowitej sprzeczności z wytycznymi Sądu, zawartymi w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r., zgodnie z którymi pomiary powinny być dokonane od ściany bocznej szamba do granicy działki J. G. Pomiarów tych nie dokonano w prawidłowy sposób, podając jako przyczynę, fakt położenia na zbiorniku kostki Bauma, która z niewiadomych i niewyjaśnionych przez organ powodów nie została nawet częściowo usunięta z górnej części szamba. Zaprezentowane w protokole wymiary zbiornika podano zgodnie z oświadczeniem obecnego przy oględzinach męża inwestor A.i W., a przedmiotowe i sporne odległości od ściany bocznej zbiornika do sąsiedniej działki wyliczono w sposób matematyczny. W ocenie skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu skarżonego wyroku oparł się na nieprawdziwym dowodzie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający. Sąd pierwszej instancji nie uznał za konieczne wyjaśnienia okoliczności nie przygotowania przez właścicieli posesji terenu oględzin oraz przyczyn nie odsłonięcia górnej części szamba w celu dokonania rzeczywistych i jednoznacznych pomiarów. Powyższe stoi, zatem w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. i stanowi o naruszeniu przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał także zdaniem skarżącego błędnej wykładni § 23 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., przyjmując za organem nadzoru budowlanego, że w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał ust. 4 ww. rozporządzenia. Tymczasem zdaniem skarżącego, zarówno w dacie budowy zbiornika w 1994 r., jak i w świetle obowiązujących aktualnie przepisów, w zakresie określenia minimalnych odległości ścian bocznych zbiorników od granicy działek sąsiednich zastosowanie będzie miał ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia. W przepisie tym ustawodawca określił zasady budowy zbiorników na nieczystości, nie dokonując ich rozróżnienia na nieczystości stałe, mieszane czy ciekłe. Nie można bowiem z całą stanowczością stwierdzić, jaki rodzaj ścieków trafiać miał do zbiornika na nieczystości A. W. Natomiast § 23 ust. 4 rozporządzenia odnosi się do budowy zbiorników na nieczystości ciekłe, gdzie ustawodawca przy zachowaniu warunku szczelności zbiornika dopuścił jego budowę w mniejszej odległości od granicy działki. Skarżący wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny i organ nadzoru budowlanego II instancji potwierdzili w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć fakt odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych przez inwestora, a mianowicie odwrócenia zbiornika o 90° w stosunku do projektu stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę, co w konsekwencji spowodowało zmniejszenie odległości ściany bocznej szamba od działki sąsiedniej z 7,5 m do 6,30 m. Jednocześnie nie dokonano oceny czy takie odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych jest dopuszczalne, czy nie spowoduje ono pogorszenia bezpieczeństwa ludzi, ochrony środowiska oraz warunków higieniczno - sanitarnych i użytkowych. Nie wykazano także, czy zgodnie z przepisami sanitarnymi wykonano przez Sanepid badania na szczelność zbiornika na nieczystości, usytuowanego w bliskim sąsiedztwie działki J. G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesioną skargę kasacyjną stwierdzić trzeba, iż chybiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Z treści tego przepisu wynika więc, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego, podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu, stanowią postanowienia o charakterze wiążącym. Wskazania określają sposób prowadzenia postępowania w przyszłości, natomiast ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie. Ponadto należy stwierdzić, iż ocena prawna wyrażona w wyroku, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiąże nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę od kolejnego wyroku wydanego w sprawie. Stwierdzić trzeba, iż w warunkach niniejszej sprawy organ odwoławczy zastosował się ponownie rozpoznając sprawę do wskazań i oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona wnosząca kasację podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 p.p.s.a., upatruje jego uchybienie w przyjęciu przez organ pomiarów na podstawie oświadczenia złożonego przez M. W. oraz nie przygotowania terenu przed dokonaniem oględzin poprzez zdjęcie kostki Bauma. Zauważyć trzeba, iż wytyczne Sądu pierwszej instancji odnosiły się do wskazania konieczności ustalenia odległości od ściany szamba do granicy działki, co organ odwoławczy wykonał. Skoro więc ww. przepis odnosi się tylko do obowiązku wykonania wytycznych i związania oceną prawną, nie można było za pomocą tego zarzutu kwestionować sposobu dokonania ustaleń przez organ administracyjny. Zauważyć też należy, iż ustalenie odległości o jakich mowa w skarżonym wyroku nie nastąpiło jedynie w oparciu o oświadczenie M. W. o wymiarach szamba przyjętych podczas przeprowadzonych oględzin, ale jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji wynikało to również z protokołu czynności z dnia 30 września 1996 r. Oświadczenie inwestora znajdowało także swoje potwierdzenie w kopii inwentaryzacji powykonawczej budynku przy ul. [...] w [...] z dnia 23 listopada 2005 r. Ponadto ustalona odległość pomiędzy granicami działek skarżącego i inwestora, a ścianą boczną zbiornika, wynosząca 6,30 m, pokrywa się z twierdzeniem samego skarżącego, zawartymi w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2006 r. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 23 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. poprzez przyjęcie, że w sprawie będzie miał zastosowanie ust. 4, a nie ust.1 ww. przepisu. Skarżący stawiając powyższy zarzut błędnie wprawdzie utożsamił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię z niewłaściwym zastosowaniem przepisu, jednakże wobec jednoznacznego sprecyzowania uzasadnienia postawionego zarzutu przez autora kasacji, należało rozpoznać zarzut ten w aspekcie niewłaściwego zastosowania przepisu. Stwierdzić trzeba, iż w § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia postanowiono, w jakich odległościach od poszczególnych obiektów powinny być usytuowane, wymienione w treści przepisu urządzenia sanitarno - gospodarcze. Natomiast w ust. 4 ww. przepisu rozporządzenia jako przepisie szczególnym do ust. 1, dopuszczono stosowanie m.in. szczelnych zbiorników do gromadzenia nieczystości ciekłych w odległości co najmniej 2 m od linii regulacyjnej drogi (ulicy) lub granicy działki oraz co najmniej 5 m od otworów okiennych lub drzwiowych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. Słusznie zwraca uwagę skarżący, iż zakres przepisu ust. 4 jest węższy i obejmuje tylko zbiorniki na nieczystości ciekłe. Ponadto muszą być spełnione warunki świadczące o charakterze zabudowy. Argumentacja skarżącego zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierza jednak w sposób niedopuszczalny do zakwestionowania ustaleń faktycznych sprawy. Skarżący wskazał, iż "nie można bowiem z całą stanowczością stwierdzić, jaki rodzaj ścieków trafić miał do zbiornika na nieczystości p. A. W.". Nie sposób było uznać, iż przedmiotowy zbiornik ściekowy, określony w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1993 r. jako "szczelny zbiornik do gromadzenia nieczystości płynnych" miał inny, niż określony w ust. 4 ww. przepisu charakter. Stąd też w ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo zastosowały § 23 ust. 4 rozporządzenia. Z przytoczonych wyżej względów za chybiony też należało uznać również zarzut naruszenia poprzez "nie wzięcie" pod uwagę przez Sąd przepisów art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawa budowlanego (Dz. U. Nr 38, poz. 229) oraz § 80 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., bowiem realizacją spornego zbiornika nie naruszono przepisów dotyczących warunków techniczno - budowlanych obowiązujących w dacie budowy. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 -261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.