II SA/Wr 378/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z [...] (nr [...]), Wojewoda Dolnośląski (dalej jako: "Wojewoda", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. (dalej: "odwołując" lub "skarżący" ), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z [...] (nr [...]), którą orzeczono o wymeldowaniu Z. Z. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisał przebieg postępowania, przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że postępowanie administracyjne o wymeldowanie Z. Z. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] we W. zostało wszczęte z urzędu przez Prezydenta W. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii konieczności wydania decyzji o wymeldowaniu. Wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do tego, by stwierdzić, że odwołujący opuścił miejsce dotychczasowego zameldowania na pobyt stały, zarówno dobrowolnie, jak i trwale. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób wystarczający dla podjętego rozstrzygnięcia, potwierdził fakt opuszczenia lokalu już w roku [...], co stwierdził wcześniej Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej w sprawie o sygn. akt I C 759/20. Ponadto z akta sprawy wynika, że W. L. M. we W. – z powodu zwłoki w zapłacie czynszu i zaległości w opłacaniu innych opłat za używanie lokalu - wypowiedział odwołującemu umowę najmu ze skutkiem na dzień [...]. O tym, że opuszczenie miejsca pobytu w rozumieniu znajdującego zastosowanie w sprawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, było dobrowolne i trwałe, świadczy również fakt zawarcia przez odwołującego w dniu [...] przedwstępnej umowy sprzedaży lokalu, w której zobowiązał się do jego wykupu i sprzedaży na rzecz K. B. (wówczas B. – K.), za co otrzymał 20 tys. zł. Od tego czasu wszelkie koszty i opłaty za lokal regulowała K. B., która spłaciła również powstałe zadłużenie lokalu. Odwołujący zawarł również kolejną przedwstępną umowę sprzedaży tego samego lokalu. Na poczet tej umowy otrzymał ponad 27 tys. zł. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że korespondencja kierowana do odwołującego na adres wskazany we wniosku o wydanie dowodu osobistego (ul. [...], [...]), została przez niego odebrana osobiście. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewoda stwierdził, że odwołujący nie włada faktycznie lokalem, nie ma do niego dostępu, nie trzyma tam swoich rzeczy osobistych, nie mieszka w nim od co najmniej [...], więc zasadnym jest jego wymeldowanie. Powołując się na stanowisko zawarte w powołanym wcześniej wyroku w sprawie o sygn. akt I C 759/20, Wojewoda nie dał wiary oświadczeniu odwołującego, dotyczącym stałego zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] we W., czy też posiadania tam centrum życiowego. Odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, czy też dowodów wskazujących na jego zamieszkiwanie w tym lokalu. Zgodnie przy tym z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje wizyty rodziny lub znajomych, odbiera korespondencje. W ocenie Wojewody, odwołujący żadnej z tych funkcji nie realizuje w spornej nieruchomości i lokal ten z całą pewnością nie jest jego centrum spraw życiowych. W świetle powyższych okoliczności, organ odwoławczy podzielił ocenę wyrażoną w decyzji pierwszoinstancyjnej przyjmując, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o wymeldowaniu odwołującego z miejsca stałego pobytu. W skardze na powyższą decyzję skarżący zaprzeczył wszelkim twierdzeniom Wojewody zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że mieszkania przy ul. [...] nie opuścił dobrowolnie, został do tego zmuszony przez zameldowaną w nim lokatorkę. W jego ocenie, argumenty, które podnosił przed organem, nie zostały wnikliwie rozpoznane, a niektóre z twierdzeń wymagają sprostowania jako nieprawdziwe i kłamliwe. W przekonaniu skarżącego jest niemożliwy fakt jego niezamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] przez kilkanaście lat, gdyż nawet liczony czas datami granicznym podanymi przez organ – [...] do [...] to zaledwie okres lat [...]. Nieprawdziwym jest również twierdzenie o dacie skuteczności wypowiedzenia umowy najmu, gdyż w terminie ustawowym skarżący złożył stosowny pozew i w tej sprawie nie zapadło prawomocne orzeczenie. Fakt ten potwierdza sam organ w uzasadnieniu decyzji wskazując, że lokal jest sporny. W ocenie autora skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pojawiają się również sprzeczne fakty dotyczące zadłużenia lokalu. Kwestia ta powinna stanowić przedmiot dodatkowych wyjaśnień, tym bardziej, że Sąd Rejonowy we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem oddalił pozew Gminy W. o zapłatę. Ponadto twierdzeniu organu o istnieniu zadłużenia lokalu przeczy oświadczenie organu o spłacie zadłużenia przez inny podmiot. Nadto w ocenie skarżącego, organ odwoławczy powołuje się w uzasadnieniu nie na bezsprzeczne fakty, lecz cytuje nieudowodnione zeznania jego przeciwnika procesowego – K. B., które były składane w sądzie powszechnym i to wyłącznie w jednej sprawie, gdy sam organ uczestniczył w co najmniej trzech postępowaniach i bardziej rzetelnie powinien być poinformowany o stanie faktycznym sprawy. Skarżący wskazał przy tym, że K. B., swoimi działaniami (fałszywe oskarżenia na Policji, wymiana zamków w drzwiach, usunięcie rzeczy i wyposażenia należącego do skarżącego, założenie alarmu i zawarcie odpłatnej umowy z grupą interwencyjną prywatnej firmy ochroniarskiej), doprowadziła do pozbawienia skarżącego dostępu do lokalu, w którym mieszkał przez większość życia. Ta sytuacja nie tylko uczyniła z niego osobę bezdomną, lecz zmusiła do emigracji do województwa podkarpackiego, gdzie pomocy udzieliła rodzina. Z tego powodu skarżący nie miał możliwości ani podważać działań K. B., ani uczestniczyć w prowadzonych postępowaniach, które licznie wszczynała. Wydanie decyzji o wymeldowaniu, w przekonaniu skarżącego, pozbawi go możliwości ponownego podjęcia pracy we W. (adres zameldowania jest potrzebny w Urzędzie Pracy celem zarejestrowania się jako osoba bezrobotna), uzyskania prawa do zasiłku oraz ubezpieczenia zdrowotnego i korzystania z bezpłatnej opieki medycznej. Skarżący nie znajdzie się również na liście wyborców we W., pomimo zaangażowania w jego transformację w szeregach Pomarańczowej Alternatywy. Skutkiem działania organu skarżący nie będzie mógł wziąć udziału w głosowaniu w wyborach samorządowych czy referendum lokalnym. W jego ocenie, bez meldunku będzie miał problem z założeniem konta, a co dopiero uzyskaniem np. kredytu. Utraci również prawo do korzystania z usług edukacyjnych miasta W., w którym obowiązuje rejonizacja, czy korzystania z tańszej komunikacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 t.j.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Przy zastosowaniu wskazanych wyżej reguł Sąd w składzie orzekającym uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materiał procesowy zawarty w aktach administracyjnych potwierdza ustalenia faktyczne i oceny prawne Wojewody. Organ ten przedstawił trafną wykładnię art. 35 ustawy o ewidencji ludności i prawidłowo go zastosował w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Wbrew bowiem zarzutom skargi, skarżący w sposób trwały i dobrowolny opuścił lokal przy ul. [...] we W. (co najmniej od roku [...]). Co więcej, powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w wyroku sądu powszechnego w sprawie o eksmisję skarżącego z tego lokalu. Również działania samego skarżącego, zawieranie umów przedwstępnych sprzedaży lokalu, w których zobowiązywał się do jego wykupu od Gminy a następnie sprzedaży, dowodzą tego, że skarżący nie był zainteresowany zamieszkiwaniem w lokalu. Istotna dla sprawy pozostaje również okoliczność, że Gmina wypowiedziała skarżącemu umowę najmu ze względu na zaległości czynszowe, które zostały dopiero uregulowane przez K. B., która zamieszkuje w tym lokalu. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, jej autor nigdy skutecznie nie podważył tego wypowiedzenia. Nie podjął również innych kroków prawnych aby przywrócić naruszone posiadanie. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów dotyczących stałego zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] we W., które potwierdzałyby jego twierdzenia na temat posiadania w nim centrum życiowego. Odmienne twierdzenia skarżącego zawarte w skardze nie znajdują potwierdzenia w bezspornych okolicznościach sprawy. Nie można przy tym poprzestać tylko na oświadczeniach skarżącego, w których formułuje subiektywnie swoją wolę. Jednocześnie przyjdzie zauważyć, że pozostała argumentacja skarżącego zaprezentowana w skardze nie podważa ustaleń poczynionych przez organy i w znacznym stopniu dotyczy okoliczności nie posiadających związku z postępowaniem dotyczącym wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Tym samym prawidłowo zgormadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący [...] lat temu w sposób dobrowolny i trwały opuścił lokal. Przedmiotowy materiał stanowił wystarczającą podstawę do wyprowadzenia wniosków o istnieniu podstaw do wymeldowania skarżącego i brak jest konieczności jego uzupełnienia. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do oceny, że postępowanie organów nosiło cechy nieprawidłowości zarzuconych w skardze. Biorąc zatem pod uwagę, że ewidencja ludności ma odzwierciedlać stan faktyczny (rzeczywisty) w zakresie stałego pobytu, orzekające w sprawie organy dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym aby usunąć niezgodność rejestrową z zaistniałym stanem faktycznym. Na marginesie wskazać należy, że celem ustawy ewidencyjnej jest dyscyplinowanie obywateli do dostarczania organom meldunkowym informacji na temat ich aktualnego miejsca pobytu. Ewidencja ludności w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, którego meldunek dotyczy. W świetle powyższych okoliczności organ prawidłowo ocenił, że zachodzą przesłanki wydania decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.