II OSK 1587/21

SENTENCJA Dnia 13 października 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej [...] – Zarządu Dróg Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 6/21 w sprawie ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedziba w [...] na bezczynność Gminy Miejskiej [...] - Zarządu Dróg Miasta [...] w sprawie znak: [...] oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 4 lutego 2021 r., II SAB/Kr 6/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi [...] sp. z o. o. (Spółka) na bezczynność Gminy Miejskiej [...] - Zarządu Dróg Miasta [...] w sprawie znak [...], w pkt I. zobowiązał Gminę Miejską [...] - Zarząd Dróg Miasta [...] do wydania aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku Spółki z 11 czerwca 2019 r.; w pkt II. stwierdził, że Gmina Miejska [...] – Zarząd Dróg Miasta [...] (ZDMK) dopuściła się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt III. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Spółka planuje realizację inwestycji polegającej na wyburzeniu istniejącego budynku dwukondygnacyjnego, budowie w jego miejscu budynku biurowego z garażem podziemnym i lokalami handlowymi na poziomie parteru, nadbudowie budynku trzykondygnacyjnego, budowie zewnętrznych miejsc postojowych oraz budowie zjazdu na teren inwestycji z ul. [...] w K., zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Kolejno w wyroku wskazano, że 3 stycznia 2013 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o zaopiniowanie koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, który uwzględniono pismem z października 2013 r. Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] (ZIKiT). Na podstawie powyższego wniosku i opinii, Spółka oraz ZIKiT zawarły 23 kwietnia 2014 r. umowę o realizację inwestycji drogowej, zgodnie z którą ustalono, iż inwestycja stanowi "inwestycję niedrogową" w rozumieniu umowy i dla jej realizacji konieczna jest realizacja innej inwestycji - drogowej - przebudowy odcinka ul. [...] w [...] w oparciu o koncepcję zaopiniowaną w ZIKiT pismem z października 2013 r. Wobec powyższego, Spółka - jako inwestor - zobowiązała się na własny koszt sporządzić dokumentację projektową inwestycji drogowej oraz przygotować i wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji stanowiącej podstawę rozpoczęcia jej realizacji, a nadto na własny koszt ją zrealizować. W oparciu o przedmiotową umowę Spółka - jako inwestor - przystąpiła do sporządzenia dokumentacji projektowej dla inwestycji, ponosząc z tego tytułu znaczne koszty. W międzyczasie Spółka uzyskała od ZDMK informację, o podjęciu zmian koncepcji przebudowy ul. [...] w K. w stosunku do pierwotnie planowanej, w szczególności polegających na koncepcji budowy dodatkowego ciągu pieszo-rowerowego. Wobec tego, pismem z 25 lutego 2019 r. Spółka zwróciła się do ZDMK o zawarcie aneksu do umowy, polegającego na zmianie koniecznej do realizacji inwestycji drogowej - przebudowy ul. [...] w K. - w ten sposób, iż wyłączone zostaną z zakresu przebudowy zatoki autobusowe. W wyroku przywołano dalej, że 10 czerwca 2019 r. odbyło się spotkanie w sprawie parametrów realizacji inwestycji drogowej, celem możliwości uzyskania przez Spółkę decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z posiadaną już przez nią decyzją o warunkach zabudowy. Na spotkaniu tym przedstawiciele ZDMK wskazali, iż: - ZDMK zmienił całkowicie koncepcję przebudowy ul. [...], w stosunku do poprzedniej, które stanowiło podstawę dla zawarcia umowy, - aktualnie ZDMK nie zamierza wobec tego realizować inwestycji drogowej wskazanej w umowie, która miała stanowić podstawę dla wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji (niedrogowej), - aktualnie ZDMK nie ma możliwości ani zawarcia aneksu do umowy - ze wskazaniem nowego zakresu inwestycji drogowej, jaką miałaby zrealizować Spółka - ani wskazania Spółce innego zadania drogowego na terenie miasta [...], jakie mogłaby zrealizować, aby wykonać umowę i móc wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji (niedrogowej), - aktualnie ZDMK nie posiada nowych opinii i uzgodnień w zakresie przebudowy ul. [...] w K., wobec czego wykonanie umowy przez Spółkę jest niemożliwe, z przyczyn leżących (po) stronie ZDMK. Sąd wojewódzki ustalił, że 11 czerwca 2019 r. Spółka ponownie złożyła wniosek o wydanie uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi, w zakresie włączenia drogi zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Udp), na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. 49 [...]. Wobec braku wykonania wniosku przez ZDMK oraz wobec uniemożliwienia zrealizowania przez Spółkę zawartej w 2014 r. umowy, a co za tym idzie, wobec braku możliwości uzyskania przez Spółkę - z przyczyn całkowicie od niej niezależnych - decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, pismem z 23 lipca 2019 r. Spółka wniosła o: a. realizację pozytywnie uzgodnionego wniosku z 3 stycznia 2013 r. oraz zawartej umowy, tj. zrealizowanie w jej myśl oraz w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Upzp) - gwarancji zapewnienia inwestycji realizacji uzbrojenia terenu określonego w art. 61 ust. 3 Upzp oraz potwierdzenia dostępu Inwestycji do drogi publicznej zgodnie z art. 61 ust. 2 Upzp, następnie zrealizowanie gwarancji uzyskania przez inwestora decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, b. wydanie uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi, w zakresie włączenia drogi zgodnie z art. 35 ust. 3 Udp, na działkach nr [...],[...] [...],[...],[...],[...] obr. [...] zgodnie z wnioskiem z 11 czerwca 2019 r., celem uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji, niezwłocznie, nie później jednak niż do 31 sierpnia 2019 r. Sąd wojewódzki wskazał dalej, że ponowne pismo ponaglające Spółka złożyła w dniu 20 sierpnia 2019 r., a wobec braku realizacji wniosków w oczekiwanym terminie, wniosła skargę na bezczynność. Przywołano dalej w wyroku II SAB/Kr 6/21 zasadniczą argumentację strony skarżącej wywodzącej, że sprawa z jej wniosku nie została w żaden sposób załatwiona do chwili obecnej, pomimo kolejnego wniosku z 11 czerwca 2019 r. i pomimo ponagleń. Spółka nie została w żaden sposób poinformowana o sposobie załatwienia sprawy, poza wskazaniem w dniu 10 czerwca 2019 r. przez ZDMK, iż aktualnie nie jest w stanie wykonać umowy, a tym samym Spółka nie będzie mogła nadal złożyć wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec czego "bezsprzecznie doszło po stronie organu do stanu bezczynności". Dalej w wyroku II SAB/Kr 6/21 przywołano, że w odpowiedzi na skargę Gmina Miejska [...] - Zarząd Dróg Miasta [...] wniosła o jej oddalenie, odmowę zobowiązania organu do wydania decyzji/postanowienia w określonym terminie, zgodnie z wnioskiem, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Sąd a quo przytoczył obszernie motywy tej odpowiedzi, w których wskazano, że sprawa wniosku z 3 stycznia 2013 r. załatwiona została w terminie do 30 dni od dnia złożenia przez stronę kompletu wymaganej dokumentacji. Wobec tego skarga na bezczynność ZDMK w przedmiocie braku wykonania do chwili obecnej tegoż wniosku o zaopiniowanie koncepcji obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, który jak sama strona skarżąca wskazuje został pozytywnie zaopiniowany pismem z 25 października 2013 r., jest całkowicie bezzasadna. Do 2019 r. nie była prowadzona przez stronę skarżącą żadna korespondencja z ZDMK. Z uzyskanych informacji wynika, że 31 sierpnia 2015 r. wydana została decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Przedmiotowa decyzja wobec jej niezaskarżenia w terminie i trybie ustawowo przewidzianym stała się ostateczna z dniem 1 października 2015 r. Jednak strona skarżąca uzyskała jej odpis dopiero w dniu 11 stycznia 2019 r. (tak wynika z przedłożonej przez stronę skarżącą kserokopii decyzji). Dodatkowo, na wniosek strony skarżącej w dniu 22 stycznia 2019 r. udzielone i wydane przez ZDMK zostały dwa pełnomocnictwa, które upoważniły do reprezentowania ZDMK przed organami administracji samorządowej i rządowej oraz przed instytucjami branżowymi w postępowaniach administracyjnych, do sporządzenia dokumentacji projektowej inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa ulicy [...]" realizowanej na podstawie umowy nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. w tym uzyskania wszelkich warunków, opinii i uzgodnień. W dniu 15 lutego 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej był obecny na 148 posiedzeniu Zespołu zadaniowego ds. audytów rowerowych. Następnie dopiero pismem z 25 lutego 2019 r. inwestor wystąpił do Zarządu Dróg Miasta [...] o przygotowanie aneksu do umowy nr [...] w zakresie braku konieczności realizacji pozostałego do wykonania zakresu, związanego z budową zatok autobusowych przy ulicy [...]w K. Załącznikiem niniejszego pisma była opinia Zespołu zadaniowego powołanego Zarządzeniem Prezydenta Miasta [...] nr [...], opiniującego warunki dotyczące infrastruktury rowerowej. Inwestor w niniejszym piśmie wskazał na brak możliwości wykonania pełnego zakresu czynności objętych umową w zakresie możliwości wykonania zatok autobusowych z uwagi na brak możliwości terenowych dla lokalizacji zatok. W związku ze zgłoszonym brakiem możliwości terenowych na realizację zarówno zatok autobusowych jak i ścieżek rowerowych, ZDMK wystąpił do Dyrektora Zarządu Transportu Publicznego (ZTP) z prośbą o jednoznaczne zajęcie stanowiska w tym zakresie i wskazanie, które z zadań stanowi priorytet. W odpowiedzi, pismem z 4 kwietnia 2019 r. ZTP dopuścił możliwość odstąpienia od budowy zatoki przystankowej na przystanku o nazwie "[...]" na ulicy [...] w [...] wskazując jednocześnie warunki, które należy spełnić. Następnie prowadzona była korespondencja mailowa z Działem Przygotowania Inwestycji, Działem Geodezji i Ewidencji, Dróg oraz pełnomocnikiem strony skarżącej. Odbyło się także w siedzibie ZDMK w dniu 18 czerwca 2019 r. spotkanie, po którym wskazane zostały parametry techniczne peronów przystankowych wraz ze wskazaniem o wystąpienie inwestora do ZTP o szczegółowe wytyczne rozwiązań technicznych, jednak inwestor nie przedstawił pozytywnej opinii z ZTP. W międzyczasie, tj. 11 czerwca 2019 r., inwestor złożył wniosek o wydanie uzgodnienia zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi w zakresie włączenia do drogi zgodnie z art. 35 ust. 3 Udp dla planowanej inwestycji. W dniu 14 czerwca 2019 r. stronę skarżącą poinformowano telefonicznie o brakach w złożonym wniosku i pismem z 17 czerwca 2019 r. inwestor inwestycji niedrogowej przedłożył kopię protokołu odbioru technicznego zjazdu oraz kopię ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy z [...] sierpnia 2015 r. (z ostatecznością na dzień 1 października 2015 r.). W związku z tym, że inwestor nie przedłożył wszystkich dokumentów, ZDMK pismem z 4 lipca 2019 r. wezwał go do przedłożenie kopii decyzji przenoszącej decyzję z [...] sierpnia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy oraz załącznika graficznego do ww. decyzji. Jednocześnie ZDMK poinformował o konieczności podpisania aneksu do umowy nr [...]. W odpowiedzi pismem z 1 sierpnia 2019 r. Spółka przedłożyła kserokopię decyzji z [...] lipca 2019 r., przenoszącej decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. na jej rzecz oraz załącznik nr 4 do ww. decyzji. Jednakże nie podpisano aneksu, a zatem ZDMK pismem z 30 sierpnia 2019 r. ponownie poinformował o konieczności zawarcia aneksu. Pismem z 23 lipca 2019 r. pełnomocnik inwestora wystąpił o uzgodnienie zmiany sposobu zagospodarowania oraz realizacji uzbrojenia terenu w zakresie przedmiotowej inwestycji w terminie do 31 sierpnia 2019 r. W odpowiedzi pismem z 14 sierpnia 2019 r. ZDMK podtrzymał swoje stanowisko, że w związku z przeniesieniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na rzecz Spółki, warunkiem wydania uzgodnienia jest podpisanie aneksu do umowy nr [...]. Pismem z 20 sierpnia 2019 r. pełnomocnik inwestora ponownie wniósł o wydanie uzgodnienia zmiany sposobu zagospodarowania terenu oraz gwarancji zapewnienia inwestycji realizacji uzbrojenia terenu, na co pismem z 30 sierpnia 2019 r., inwestor został ponownie poinformowany przez ZDMK, że warunkiem wydania uzgodnienia jest podpisanie aneksu do umowy nr [...]r. Sąd przytoczył dalsze stanowisko strony zaskarżonej, która wywodziła, że sprawa wniosku z 3 stycznia 2013 r. została załatwiona w terminie do 30 dni od dnia złożenia przez stronę kompletu wymaganej dokumentacji czego rezultatem było pozytywne zaopiniowanie przedstawionego rozwiązania sytuacyjnego obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Wobec tego, skarga w tym zakresie ma być całkowicie bezzasadna. Kolejny wniosek z 25 lutego 2019 r. na przygotowanie aneksu do umowy nie został uzupełniony o pozytywną opinię ZTP dla przedstawionych rozwiązań, co umożliwiłoby przygotowanie aneksu w zakresie zamiennego rozwiązania dla inwestycji drogowej przewidującego odstąpienie od realizacji zatok przystankowych pod warunkiem wykonania rozwiązania zamiennego. Termin 30-dniowy załatwienia sprawy liczony jest od dnia złożenia kompletnego wniosku. Strona skarżąca nie uzupełniła przedmiotowego wniosku o pozytywną opinię ZTP konieczną do zawarcia aneksu, o czym była informowana stosownymi pismami. Wobec tego sprawa przedmiotowego wniosku nie została załatwiona wyłącznie z winy strony skarżącej. Wobec tego skarga również w tym zakresie jest całkowicie bezzasadna. Odnosząc się natomiast do wniosku strony skarżącej z 11 czerwca 2019 r., to wskazano, że Spółka winna przedłożyć opinię ZTP dla przedstawionych rozwiązań. Mógłby zostać wówczas podpisany aneks w zakresie odstąpienia od realizacji zatok przystankowych pod warunkiem wykonania rozwiązania zamiennego zgodnego z wytycznymi opinii, który uwzględniałby jednocześnie zmianę inwestora. To z kolei umożliwiłoby organowi uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi w zakresie włączenia do drogi zgodnie z art. 35 ust. 3 Udp. Zdaniem organu to skarżąca wyłącznie ponosi odpowiedzialność za długość całego procesu inwestycyjnego. Jak wynikać ma z akt sprawy podpisanie umowy miało miejsce w 2014 r., a dopiero w styczniu 2019 r. strona skarżąca wystąpiła do organu o wydanie pełnomocnictwa do sporządzenia dokumentacji projektowej przedmiotowej inwestycji drogowej. W zasadzie dopiero po obecności pełnomocnika Spółki na posiedzeniu Zespołu zadaniowego ds. audytu rowerowego, które miało miejsce w dniu 15 lutego 2019 r. rozpoczęła się jakakolwiek aktywność strony skarżącej. ZDMK nie mógł pozytywnie rozpatrzyć zarówno wniosku z 25 lutego 2019 r. oraz wniosku z 11 czerwca 2019 r., bowiem po kilkukrotnych pismach strona skarżąca nie uzupełniła ich. Wobec tego, w obu przypadkach prawnie ustalony 30-dniowy termin załatwienia sprawy liczony od dnia złożenia kompletnego wniosku, nie zaczął biec. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie uwzględnił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że jeżeli organ pozostawał w przekonaniu, że brak jest podstaw do wydania uzgodnienia, to powinien odmowę sformalizować poprzez wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia, wobec czego zobowiązał organ w pkt. I wyroku do załatwienia wniosku skarżącej poprzez wydanie aktu lub podjęcia czynności, na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa). Sąd pierwszej instancji w pkt. II wyroku na zasadzie art. 149 § 1a Ppsa stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Orzekając w ten sposób sąd wojewódzki wziął pod uwagę w pierwszej kolejności długotrwałość bezczynności, która trwała nieprzerwanie od 11 czerwca 2019 r. czyli około 17 miesięcy, po wtóre natomiast wzięto pod uwagę sposób postępowania organu, który oceniono negatywnie, gdy idzie o szybkość załatwienia sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina Miejska [...]– Zarząd Dróg Miasta [...] – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzuca się: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 37 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie miała miejsce bezczynność, tj. niezałatwienie sprawy w terminie i wywiedzenie, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 K.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 1 Ppsa "w sytuacji, gdy jeśli nawet doszłoby do przewlekłości postępowania to przewlekłość ta nie stanowiła rażącego naruszenia prawa i co najistotniejsze nie była ona zawiniona przez organ". Strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, względnie na podstawie art. 188 Ppsa, uchylenie zaskarżonego orzeczenie, rozpoznanie skargi, jeżeli uznano by, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, względnie, na podstawie art. 189 Ppsa jeżeli skarga ulegać winna odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, uchylenie wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenie skargi lub umorzenie postępowania, a także zasądzenie od "skarżącego" kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę kasacyjną uwypukla się, że ocena postępowania prowadzonego przez ZDMK w aspekcie bezczynności, jak i przewlekłości może być dokonana dopiero po kompletnym przygotowaniu przez skarżącą dokumentacji i podjęciu wszelkich czynności zmierzających do zawarcia w tej sprawie aneksu do umowy. Gdy idzie o przewlekłość, to stronie skarżącej została przedstawiona kompletna propozycja aneksu, długotrwała wymiana korespondencji, jednakże 5 lutego 2020 r. przedstawiono pierwszy projekt aneksu do umowy. Na dowód przedstawiono w załączeniu kopie wymiany korespondencji z inwestorem wywodząc, iż sąd nie może nakazać organowi, jak to uczynił sąd pierwszej instancji w pkt 1 wyroku, podjęcia czynności z wniosku Spółki, skoro organ nie może zmusić strony skarżącej do podpisania projektu porozumienia z aneksem. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, zarówno w przypadku wniosku z 3 stycznia 2013 r. jak i wniosku z 11 czerwca 2019 r. ZDMK podjął wszelkie możliwe czynności do ich załatwienia, a zatem zarzuty skargi są w obu przypadkach niezasadne. W piśmie z 5 maja 2021 r. zatytułowanym jako "Uzupełnienie skargi kasacyjnej" strona skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). A. Wniosek strony skarżącej kasacyjnie o zastosowanie konstrukcji z art. 189 Ppsa nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Wypadnie z urzędu zauważyć, że postanowieniem z 14 lutego 2020 r., II SAB/Kr 471/19, WSA w Krakowie odrzucił przedmiotową skargę Spółki, argumentując to brakiem przedstawienia przez stronę skarżącą dowodu na okoliczność wyczerpania trybu z art. 37 K.p.a., jak również stwierdził, że zarzucana bezczynność nie jest objęta zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i z tej przyczyny nie mogła być przedmiotem zaskarżenia. W następstwie wniesienia przez Spółkę skargi kasacyjnej na w/w postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 listopada 2020 r., II OSK 2737/20 uchylił postanowienie WSA w Krakowie z 14 lutego 2020 r., a sprawę przekazał temu sądowi do ponownego rozpoznania. W motywach w/w postanowienia NSA wskazano m. in., że uzasadnienie postanowienia o odrzuceniu skargi w zakresie braku właściwości sądu administracyjnego jest błędne. Nie wyprowadzono braku właściwości sądu administracyjnego z przedmiotu sprawy wynikającego z akt sprawy. Pominięto powiązanie przedmiotu sprawy z regulacją art. 35 ust. 3 Udp w związku z art. 106 § 5 K.p.a. Orzekający wówczas Sąd Naczelny, analizując charakter prawny pism Spółki przyjął, że należało zakwalifikować jako formalistyczną ocenę orzekającego WSA w Krakowie o odrzuceniu skargi, czynności strony skarżącej jako czynności ponaglenia, ocenę sądu wojewódzkiego charakteru pism z dnia 23 lipca 2019 r. i z dnia 20 sierpnia 2019 r. określono jako ogólnikową, a wyprowadzenie odmowy kwalifikacji do ponaglenia m. in. z niepowołania art. 37 K.p.a., a powołanie art. 417 § 1 Kodeksu cywilnego, uznano za niezasadne. Z tych wszystkich względów uchylono postanowienie II SAB/Kr 471/19. Postanowienie II OSK 2737/20 jako orzeczenie prawomocne wiąże na zasadzie art. 170 Ppsa w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 190 Ppsa "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Niezależnie zatem, iż strona skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie uzasadniła przyczyn, z powodu których skargę należało na zasadzie art. 189 Ppsa odrzucić względnie umorzyć postępowanie przed sądem wojewódzkim, wyeksponować należy związanie stanowiskiem prezentowanym w przywołanym postanowieniu II OSK 2737/20. Innymi słowy, rozpoznając aktualnie skargę kasacyjną Gminy Miejskiej [...] – ZDMK Sąd Naczelny jest obowiązany uwzględnić stanowisko wyrażone w przywołanym postanowieniu NSA zarówno co do oznaczenia stron postępowania sądowoadministracyjnego, kwestii wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności oraz przedmiotu skargi Spółki, gdy idzie o współdziałanie zarządcy drogi publicznej w trybie art. 106 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Udp odnośnie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. B. Z podanych powyżej względów nieskuteczny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ujęty jako niewłaściwe zastosowanie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Z cyt. przepisów wynika, że stronie w oznaczonych przypadkach służy prawo wniesienia ponaglenia, którego przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłość. Podnosząc taki zarzut w istocie strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym postanowieniu II OSK 2737/20, to zaś z mocy art. 190 zd. 2 Ppsa dyskwalifikuje tak podniesiony zarzut kasacyjny. C. W konsekwencji nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 149 § 1 Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zarzut ten w skardze kasacyjnej powiązano z wywodem odnośnie kwalifikowania przewlekłości jako dokonanego z rażącym naruszeniem prawa. Tymczasem WSA w Krakowie nie orzekał w przedmiocie przewlekłości, a bezczynności, co wynika jednoznacznie z osnowy zaskarżonego wyroku. Co się tyczy argumentacji odnośnie błędu kwalifikacji zachowania strony skarżącej kasacyjnie – odnoszącej się nie tyle do przewlekłości, co bezczynności – jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 149 § 1a Ppsa, który to przepis stanowił podstawę do stwierdzania owej rażącej formy dopuszczenia się przez organ bezczynności. Ponieważ Sąd Naczelny co do reguły jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, a czynność jej sporządzenia została powierzona fachowemu pełnomocnikowi, brak ujęcia w zarzutach skargi kasacyjnej powyższego przepisu uniemożliwia odniesienie się meriti do takiej argumentacji wniesionego środka zaskarżenia, gdzie podnosi się aspekt rażącego naruszenia i to w aspekcie przewlekłości postępowania, odnośnie której – raz to jeszcze należy podkreślić – wszak WSA w Krakowie nie orzekał. Sąd w tym składzie nie dopatruje się naruszenia art. 149 § 1 Ppsa, w takim stopniu, który zobowiązywałby do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy idzie o zakres orzeczenia w jego pkt I i II, gdzie WSA w Krakowie nakazał rozpoznać wniosek Spółki z 11 czerwca 2019 r. oraz stwierdził bezczynność organu. Wypadnie jednak uwypuklić, że w pkt I zaskarżonego wyroku nie określono terminu, w jakim strona skarżąca kasacyjnie miałaby wydać rzeczony akt lub podjąć czynność w sprawie z wniosku Spółki. Niemniej jednak z mocy art. 193 zd. 1 Ppsa ("Jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni.") odpowiednie zastosowanie znajdzie zakaz reformationis in peius (zakaz orzekania na niekorzyść podmiotu korzystającego ze środka zaskarżenia), które to stanowisko znajduje wsparcie doktrynalne (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2018, s. 611 i n.). Oznacza to, że tej kwestii nie mógł Sąd Naczelny uwzględnić w swym wyroku, skoro skargę kasacyjną wnosił zaskarżony organ kwestionujący w ogóle zasadność stwierdzenia bezczynności. Z akt wynika ponadto, że skarżąca Spółka nie wnosiła o uzupełnienie zaskarżonego wyroku w tej części na zasadzie art. 157 § 1 Ppsa. D. Z tych wszystkich powodów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 Ppsa.