II SA/Lu 556/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Sygn. akt II SA/Lu [...] Uzasadnienie W dniu 17 stycznia 2020r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. wpłynęło pismo C. M. w którym informowała o wybudowaniu przez J. K. na ścieżce blaszanego garażu, przez co nie może być wykorzystywana w dotychczasowy sposób. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 31 stycznia 2020 r. ustalono, że na działkach o nr ewid.[...], [...] i [...] położonych w miejscowości D. wybudowano parterowy garaż o konstrukcji metalowej (typu blaszak), o wymiarach 5,00 m x 4,00 m i wysokości od 2,15 m przy okapie do 2,60 m do kalenicy. Budynek posiada konstrukcję wykonaną z kształtowników metalowych, obitych blachą trapezową. Dach dwuspadowy kryty blachą trapezową, usytuowany jest w odległości od 1,70 m do 2,00 m od ogrodzenia z działką sąsiednią o nr ewid. [...], od 1,50 m do 2,10 m od ogrodzenia z działką nr [...], 19,50 m od budynku mieszkalnego i 6,30 m od budynku gospodarczego na działce inwestora. Został posadowiony na płycie betonowej grubości 15-20 cm, a jego konstrukcję zamocowano za pomocą śrub kotwiących do płyty betonowej co potwierdził protokół oględzin, dokumentacja fotograficzna oraz szkic sytuacyjny. Położenie garażu na wspomnianych działkach organ ustalił natomiast na podstawie mapy stanowiącej wydruk z systemu WebEWID.. Z oświadczenia A. K. złożonego do protokołu oględzin wynikało, że przedmiotowy garaż został wybudowany w maju 2019 r. bez pozwolenia na budowę oraz bez zgłoszenia. Według organu I instancji budowa przedmiotowego garażu wymagała w okresie realizacji robót budowlanych zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W tej sytuacji organ na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów wyszczególnionych w sentencji postanowienia w terminie do dnia 30 września 2020 r. Po rozpatrzeniu jego zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 4 maja 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020r. Powiatowy Inspektor Nadzoru w C. ponownie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. rysunków przedstawiających budynek garażu wykonanych zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi, rysunków wraz z opisem przedstawiających rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia budynku garażu do stanu zgodnego z przepisami techniczno - budowlanymi, oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmującego działki nr ewid.[...], [...] i [...] na których zlokalizowany jest garaż, projektu ich zagospodarowania sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych oraz zaświadczenia Wójta G. D. o zgodności budowy garażu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, obejmującego wspomniane działki. Po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, według którego inspektorzy PINB dokonali ustalenia nowej granicy działki [...], w konsekwencji twierdząc, że garaż zajmuje również działki [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy. Organ podał, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m˛, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m˛ powierzchni działki, wymaga dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Powierzchnia spornego obiektu spełnia wymogi zawarte w powołanym wyżej przepisie. W przypadku budowy obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, zastosowanie ma tryb przewidziany w art. 49b Prawa budowlanego. Z treści tego przepisu wynika, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. W świetle art. 49b ust 2 prawa budowlanego, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. Legalizacja inwestycji uzależniona jest od ustalenia, czy obiekt w zrealizowanym kształcie odpowiada przepisom prawa w tym techniczno - budowlanym. Brak możliwości doprowadzenia wykonanych prac do stanu zgodnego z prawem oznacza, iż nie ma podstaw do wszczynania procedury legalizacyjnej. Zdaniem organu wybudowany garaż spełnia wymagania techniczne. Zgodnie z treścią § 12 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Z kolei zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m, dopuszcza się bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określa ogólne zasady sytuowania budynku na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest fakt usytuowania obiektu względem granic działki. Organ zauważył, że kwestie własnościowe, ustalanie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, czy też ustalanie wielkości działek nie leży w kompetencjach organów nadzoru budowlanego. Wytyczenie granicy na gruncie następuje na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity w Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.). Organy nadzoru budowlanego nie są też uprawnione do kwestionowania i oceny granic działek uwidocznionych na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do zasobów geodezyjnych Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa. W sytuacji, gdy organy te dysponują kopią mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to brak jest podstaw do podważania przez nie przebiegu zaznaczonych na mapie granic. W sytuacji, gdy strona kwestionuje przebieg granic uwidocznionych na mapie zasadniczej może skorzystać z trybu wznowienia granic lub rozgraniczenia nieruchomości. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w wyniku zawartego porozumienia pomiędzy Starostą C., a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w C. organ I instancji uzyskał elektroniczny dostęp do zasobów geodezyjnych i kartograficznych starostwa. W wyniku powyższych uzgodnień PINB w C. pozyskał mapę zasadniczą terenu na której zlokalizowany jest garaż, podpisaną przez osobę dokonującą jej wydruku. Wbrew twierdzeniu skarżącego brak jest więc podstaw do uznania, iż dostępna mapa posiada charakter wyłącznie informacyjny. Na jej podstawie stwierdzono, że lokalizacja ogrodzenia nie pokrywa się z przebiegiem granicy między działkami (mapa - karta nr 2 oraz szkic sytuacyjny - analiza lokalizacji garażu - karta nr [...] akt I instancji). Z mapy wynika, że fragment działki nr [...] - stanowiącej drogę, której właścicielem jest G. D. znajduje się wewnątrz ogrodzenia działki nr [...]. To samo dotyczy fragmentu działki nr [...] oraz wąskiego paska działki nr [...] (jednak sporny obiekt nie znajduje się na tej działce). Budynek garażu zlokalizowany jest częściowo na działce nr [...] i nr [...]. Organ podał, że garaż będący przedmiotem niniejszego postępowania usytuowany jest w odległości nie mniejszej, niż 1,5 m od granicy z działka sąsiednią o nr ewid. [...], a ściana garażu od granicy działki nie posiada okien i drzwi. Ponadto zgodnie z treścią § 275 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, klasę odporności pożarowej garażu należy przyjmować, jak dla budynku PM o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2, pod warunkiem wykonania jego elementów jako nierozprzestrzeniających ognia, niekapiących i nieodpadąjących pod wpływem ognia, jeżeli przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej. Garaż będący przedmiotem postępowania posiada konstrukcję metalową (typu blaszak), składa się z kształtowników metalowych, a wypełnienie ścian i pokrycie dachu wykonano z blachy trapezowej, tj. z elementów nierozprzestrzeniających ognia. Z akt sprawy wynika, że sąsiednia działka jest niezabudowana w pasie szerokości co najmniej 15,00 m (mapa - karta nr 2 akt I instancji - sporządzona w skali 1 : 500). Przepis § 272 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12. Organ zaznaczył, że G. D. nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy garaż. Zgodność budowy garażu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzyga decyzja Wójta G. D., o wydanie której musi wystąpić inwestor. W trakcie oględzin inwestor przedłożył wprawdzie decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę garażu, jednak decyzja ta dotyczy tylko działki nr ewid.[...], z zebranego materiału dowodowego wynika natomiast, że garaż blaszany zlokalizowany jest na działkach o nr ewid.[...], [...] i [...]. Zgodnie z decyzją działka, na której zlokalizowany jest garaż znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, funkcja budynków i obiektów: mieszkalna, gospodarcza i garażowa, warunki sytuowania i lokalizacji inwestycji zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. K. zarzucił decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przekroczenie kompetencji inspektorów PNB w C. ( dokonane ustalenia w sposób jednoznaczny prowadzą do zmian granic działki nr [...] i [...]) oraz brak rzetelności przy dokonywaniu ustaleń faktycznych ( dokonanie ustaleń w sposób bardzo pobieżny, bez uwzględnienia całości działki nr [...], co może prowadzi do naruszenia prawa własności). Skarżący wskazał, że organ I instancji dokonał analizy lokalizacji garażu opierając się na wydruku mapy z systemu WebEWID i stwierdził, że wybudowany garaż usytuowany jest na działkach o nr ewid.[...],[...] i [...]. W jego ocenie powyższe ustalenie dokonane zostało w sposób niedopuszczalny i przekraczający kompetencje organu. Inspektorzy opierając się na mapie z systemu WebEWID dokonali pomiarów od ściany budynku mieszkalnego do tylnej granicy działki i stwierdzili, że garaż usytuowany jest na działkach nr [...] i [...]. Takie ustalenie wymagało ustalenia granic działek do czego inspektorzy nie posiadają uprawnień. Skarżący utrzymywał, że organ nie posiada żadnych mapek czy innych dokumentów pozwalających na dokonywanie ustalenia granic działki. Również mapa z systemu WebEWID nie daje takiej możliwości. Jest to mapa, jak wskazał urząd jedynie dokładniejsza i nie pozwala na dokonywanie pomiarów. Pozwala jedynie na dokonywanie przybliżonych pomiarów powierzchni poszczególnej działki. Po dokonaniu wielokrotnych pomiarów działki nr [...] można stwierdzić, że jej wielkość jest niezgodna zarówno z wypisem z rejestru gruntów jak i aktem notarialnym. Skarżący wskazał, że według pisma PINB postawiony garaż spełnia wszystkie wymogi prawno- budowlane przy założeniu że znajduje się wyłącznie na działce nr [...], brak było natomiast zgłoszenia do Starostwa w C.. Fakt ten wynikł z powodu niezrozumienia warunków wskazanych przez Urząd Gminy w D. , gdyż w wyniku niedopatrzenia termin 2 lat na zgłoszenie powinien być dokonany przed rozpoczęciem montażu garażu metalowego, a nie po jego zamontowaniu. Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym Urząd Gminy w D. nie może wydać żądanych dokumentów, gdyż nie jest właścicielem działek nr [...] Tymczasem wskazane przekroczenia granic działki nr [...] na kopii mapy zasadniczej w rzeczywistości nie mają i nie mogą mieć miejsca. Biuro geodezyjne działające na zlecenie właściciela działki nr [...] w sposób jednoznaczny stwierdziło, że słupek graniczny oznaczony przez niego na kopii mapy zasadniczej nr 1) usytuowany jest zgodnie z przebiegiem granicy, a nawet może zostać wysunięty w stronę działki nr [...]. Pomimo posiadania pełnej wiedzy przez właściciela działki nr [...] o położeniu słupka granicznego, zaproponował on cofnięcie całej tylnej granicy działki nr [...] o 1 m i jak stwierdził " będzie po sprawie", takie działanie pozwoli mu na ogrodzenie działki nr [...] w linii prostej, a tym samym przesunięcie ścieżki gminnej (działka nr [...]) w całości na działkę tj. nr [...]. Ponadto położenie działki nr [...] jest bardzo specyficzne, gdyż wszystkie granice wyznaczone są przez działki sąsiadujące. Sporną (tylną) granicę działki wyznaczają w linii prostej działki nr [...] i [...]. Takie ustaleniu granic działki nr [...] (również w systemie WebEWID) prowadzi do zgodności działki nr [...] zarówno z wypisem z rejestru gruntów jak i aktem notarialnym. Fakt ten potwierdzają również dołączone mapy z lat wcześniejszych, na których w sposób jednoznaczny widać, że ustalenia PINB w C. są błędne. Skarżący podkreślił, że od chwili zakupu działki przez rodziców nikt nie ingerował w jej granice, co zgodnie potwierdzają sąsiedzi. Również dla poprzedniej właścicielki działki nr [...] przez ostatnie co najmniej 40 lat granica tak ustalona nie budziła żadnych wątpliwości. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rację ma oczywiście organ, że co do zasady, wykonanie garażu wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie jednak z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2019r. poz. 1186 ) według brzmienia z okresu wykonania garażu, podanego przez skarżącego na maj 2019r. i przyjętego przez organ, budowa m.in. garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2 nie wymagała pozwolenia na budowę. Nie oznacza to jednak, że wykonanie tego obiektu nie wymagało uprzedniej akceptacji organu administracji architektoniczno-budowlanej. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 1, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2b wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Skoro skarżący wybudował garaż bez wymaganego zgłoszenia, to prawidłowe było zastosowanie trybu określonego w art. 49b ust. 1-3 wspomnianej ustawy. Przepis ten dotyczy likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo sprzeciwu wniesionego przez właściwy organ. Tak samo jak w przypadku samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48, zasadą jest podjęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania mającego prowadzić do jej legalizacji, a dopiero w przypadku braku takiej możliwości – orzeczenie nakazu rozbiórki. W każdym przypadku organ musi najpierw ustalić, czy zachodzi możliwość legalizacji samowoli. Norma art. 49b ust. 2 omawianej ustawy obliguje właściwy organ nadzoru budowlanego do tego, aby ocenił, w istocie wstępnie, czy przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak też czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Negatywna ocena w zakresie zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też w zakresie ogólnej zgodności z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, będzie skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli "zgłoszeniowej" ( wyrok NSA z 15 października 2019 r., sygn. II OSK 2867/17 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Wprawdzie możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego jest jedynie uprawnieniem inwestora, a nie obowiązkiem, to przecież nie może budzić wątpliwości, że nałożone na niego obowiązki muszą odpowiadać ustalonym okolicznościom sprawy. Jest jasne, że w sytuacji, w której organ bada legalność usytuowania na nieruchomości obiektów budowlanych ustalenie stanu faktycznego sprowadza się do pozyskania stosownej dokumentacji budowlanej oraz kontroli nieruchomości. Taki zakres czynności pozwala organowi na ustalenie stanu faktycznego zarówno od strony rzeczywistych cech obiektu, które stanowią podstawę jego prawnej kwalifikacji i oceny konieczności legitymowania się przez inwestora pozwoleniem na budowę oraz od strony uwarunkowań prawnych (wydane zgody budowlane, przeznaczenie w miejscowym planie, objęcie decyzją o warunkach zabudowy). Zgodzić należy się ze skarżącym, że organ tego zakresu obowiązku nie dopełnił. Nie ustalono przede wszystkim w sposób nie budzący wątpliwości lokalizacji spornego garażu. Rzeczywiście w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że organ nadzoru budowlanego nie ma obowiązku badania zgodności ze stanem faktycznym przebiegu granic nieruchomości, na której posadowiono obiekt budowlany. Tak jak wskazał organ, ustalenie przebiegu granic na gruncie możliwe jest jedynie w postępowaniu rozgraniczeniowym, prowadzonym na podstawie ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U z 2020r. poz. 276 ). Organ budowlany nie jest też uprawniony do ingerowania w istniejący w tym zakresie pomiędzy stronami spór ( tak NSA wyrokach z 5 kwietnia 2007 r., II OSK 585/06 i 14 lutego 2019 r., II OSK 739/17 opubl. w CBOSA ). Z tego względu pozbawione podstaw są zarzuty skarżącego dotyczące rzeczywistego, jego zdaniem, przebiegu granic przedmiotowych nieruchomości i braku analizy dokumentów geodezyjnych, mogących wskazywać faktyczne położenie nieruchomości względem siebie. Co jasne również, pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w żaden sposób nie wyznaczali na nowo ich granic. Nie ulega jednak wątpliwości, że skoro organ wstępnie ocenia możliwość legalizacji, jest zobowiązany do ustalenia, w jaki sposób w stosunku do już ustalonych granic nieruchomości obiekt budowlany jest usytuowany. Wbrew przekonaniu organu nie można uznać za wystarczające oparcie się na danych wynikających z systemu WebEWID. Może być on pomocny w ustaleniu położenia garażu nie może być jednak decydujący. Wydruk z systemu wprost zawiera klauzulę, że udostępniane informacje nie są dokumentami w postępowaniach administracyjnych i innych. Zwrócił na to uwagę również organ odwoławczy w postanowieniu z dnia 4 maja 2020r. wskazując, że nie jest to kopia mapy z pieczęcią poświadczającą zgodność kopii z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zaznaczył również, że przy braku stosownych pieczęci i braku podpisu osoby sporządzającej dokument nie można stwierdzić, czy dane zawarte na mapie są wiarygodne i pozwalają na ustalenie, że wybudowany garaż posiada taką właśnie lokalizację. Takich obiekcji nie miał już organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu dowodząc, że mapa uzyskana z systemu WebEWID nie ma charakteru jedynie informacyjnego, ale jest wystarczająca do podejmowania rozstrzygnięć przez organy nadzoru budowlanego. Z pewnością jednak dokumentem, który pozwala na ustalenie położenia obiektu budowlanego jest mapa dla celów projektowych o której mowa w art. 48b ust. 2 pkt. 2 ustawy. W § 8 ust. 1 w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wskazano, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna być sporządzona na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. W świetle § 3 i § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (obowiązującego w dacie wydania postanowienia) chodzi o kopię aktualnej mapy zasadniczej. Mapa zasadnicza, zdefiniowana w art. 2 pkt.7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ( również według treści obowiązującej w dacie wydania postanowienia ) jako wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów, jest elementem państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w rozumieniu art. 12 pkt.10 tej ustawy, czyli zbioru danych geodezyjnych i kartograficznych o oficjalnym czy urzędowym charakterze. W myśl art. 12b powołanej ustawy przyjęcie wszelkich materiałów do zasobu następuje w wyniku ich pozytywnej weryfikacji przeprowadzanej przez organ Służby Geodezyjnej i Kartograficzne pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Organ ten wydaje materiały przyjęte do zasobu, uwierzytelniając je za pomocą stosownej klauzuli, która daje pewność organowi zatwierdzającemu projekt budowlany, że został on sporządzony na mapie zasadniczej przyjętej do zasobu. Prawdą jest, że jak już wspomniano, dokument ten powinien złożyć inwestor po zobowiązaniu go przez organ, jednak w sytuacji sporu co do usytuowania obiektu budowlanego powinien posłużyć się nim także organ nadzoru budowlanego. Prawidłowe wyjaśnienie tej kwestii ma istotne znaczenie dla dalszego postępowania legalizacyjnego, co jasno widać w rozpoznawanej sprawie. Przyjęcie bowiem, że garaż jest położony na trzech działkach, w tym dwóch nie będącym własnością skarżącego skutkowało nałożeniem na niego obowiązku złożenia decyzji o warunkach zabudowy obejmującej wszystkie działki, chociaż skarżący dysponował już decyzją dotyczącą zabudowy działki nr [...] oraz projektu zagospodarowania wszystkich trzech działek. Co więcej stanowisko organu ma znaczenie również dla złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmującego wszystkie działki. Wydaje się prawdopodobne, na co zresztą uwagę zwrócił również skarżący, że nie będzie w stanie złożyć takiego oświadczenia, jeśli zważyć, iż nie jest właścicielem działek o nr [...], ponadto działka o nr [...] stanowi drogę, której właścicielem jest G. D.. Oznacza to, że nałożenie obowiązków nie może w tej sytuacji doprowadzić do legalizacji garażu, co przecież jest istotą postępowania prowadzonego na podstawie art. 49b ust. 2 prawa budowlanego. Potwierdzenie dotychczasowych ustaleń musiałoby skutkować nakazaniem rozbiórki garażu, tym bardziej, że organ powinien rozważyć, czy budowa na cudzej nieruchomości pozwala na wniosek o zachowaniu warunków wynikających ze wspomnianego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Z tych względów na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 §1 wspomnianej ustawy. Obejmują one uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.