II SAB/Bd 22/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. U. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie nie podjęcia działań w trybie art. 97 ust. 1 Prawa budowlanego postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] lipca 2007 r. B. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność organów nadzoru budowlanego dotyczącą m.in. nie podjęcia działań w trybie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W piśmie z dnia [...] września 2007 r. skarżąca sprecyzowała, iż skarga jej dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.)- zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko, jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3) oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Skarżąca zarzuca organowi nie podjęcie działań w trybie przepisu art. 97 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. tj. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118; z późn. zm.), w myśl którego postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie wszczyna się na wniosek organu nadzoru budowlanego, właściwego dla miejsca popełnienia czynu lub stwierdzającego popełnienie czynu, złożony po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W istocie więc skarżąca bezczynność organu upatruje w tym, iż organ ten nie przeprowadził na jej wniosek postępowania wyjaśniającego i nie złożył wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Należy w związku z tym wskazać, iż postępowanie wyjaśniające, stanowiące fazę wstępną postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej jest wewnętrznym postępowaniem organu nadzoru budowlanego i nie mają do niego zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności zaś art. 61 cyt. ustawy dotyczący wszczęcia postępowania administracyjnego. Nie jest to bowiem postępowanie, w którym rozstrzyga się sprawę administracyjną decyzją administracyjną, lecz postępowanie to kończy sporządzenie, a następnie wniesienie do organu samorządu zawodowego wniosku o pociągnięcie określonej osoby do odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Podmioty zewnętrzne, a zatem m.in. inwestor, nie posiadają tym samym prawa do żądania wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1533/04, niepublikowane.). W związku z tym, że na organie nie spoczywał obowiązek wszczęcia na wniosek strony postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, stwierdzić należy, iż w świetle treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. bezczynność organu w tymże przedmiocie nie będzie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił.