I OSK 690/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia NSA Jolanta Rajewska Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2035/06 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 2035/06 oddalił skargę A. R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej im. [...] w P. z dnia [...]. o nadaniu dr A. J. R. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Orzekając po raz pierwszy w sprawie Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych decyzją z dnia [...], nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej im. [...] w P. z dnia [...] o nadaniu A. R. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2003 r., sygn. akt I SA 1604/02 uchylił decyzję z dnia [...], wskazując na celowość powołania przez Centralną Komisję przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dodatkowych recenzentów. Potrzeba taka wynikała w ocenie Sądu z faktu wydania w sprawie dwóch recenzji pozytywnych i dwóch negatywnych. Ponownie rozpatrując sprawę Centralna Komisja powołała dwóch dodatkowych recenzentów, a następnie decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. R. wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1107/04 uchylił zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] wskazując w uzasadnieniu, że Centralna Komisja podejmując uchwały działa jako organ kolegialny, dlatego brak podpisu prof. M. N., będącego członkiem Centralnej Komisji jest niezgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd dopatrzył się uchybień organu, przy sporządzeniu protokołu posiedzenia Sekcji. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wyrokiem z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 191/06 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 11 sierpnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że dla ważności uchwały Centralnej Komisji nie jest konieczne, aby została ona podjęta i podpisana przez cały skład osobowy tego organu, bowiem uchwałę należy uznać za podjętą z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w sposób prawem określony, to znaczy najczęściej w drodze głosowania zwykłą lub kwalifikowaną większością głosów obecnych członków danego organu przy zachowaniu minimalnej, a koniecznej dla możności podejmowania uchwał liczby uczestniczących osób. Sąd wywiódł, że skoro spełniony został w sprawie wymóg § 7 Statutu Centralnej Komisji dotyczący zasad podejmowania uchwał, to z punktu widzenia formalnoprawnego uchwała Komisji jest ważna. Skoro prof. M. N. nie brał udziału w rozpatrywaniu sprawy skarżącej, to brak jego podpisu nie może rzutować na ważność uchwały. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z protokołu posiedzenia Sekcji Nauk Medycznych z dnia [...] lutego 2004 r. wynika w sposób niewątpliwy, że przedmiotem głosowania było uchylenie poprzedniej decyzji Centralnej Komisji z dnia [...], ponadto Sąd nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, że protokoły sporządzone przez organy Centralnej Komisji z jej posiedzeń nie spełniają wymogów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2007 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu odniósł się m.in. do zarzutów skargi, które dotyczyły niewykonania przez Centralną Komisję wskazań zawartych w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2003 r. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do pozytywnej recenzji prof. J. G. oraz niewłaściwego, zdaniem skarżącej, doboru dodatkowych recenzentów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Sąd podniósł, że po uchyleniu decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zostali powołani dwaj dodatkowi recenzenci, spoza składu Centralnej Komisji: prof. J. J. oraz prof. J. P. Obaj recenzenci wydali opinie negatywne. Profesor J. J. w opinii z dnia [...] września 2003 r. stwierdził, iż nisko ocenia zarówno dorobek naukowy skarżącej, jak i jej rozprawę. Po szczegółowej analizie pracy habilitacyjnej recenzent dopatrzył się wielu braków i niedociągnięć, które wymienił w opinii. Również prof. J. P. negatywnie ocenił pracę habilitacyjną i dorobek naukowy habilitantki, a także odniósł się do uwag recenzentów Centralnej Komisji, w rezultacie wnioskując, iż całokształt dorobku naukowego, dydaktycznego, organizacyjnego, a przede wszystkim monografia nie stanowią podstawy do uwzględnienia wniosku o zatwierdzenie uchwały o nadaniu dr A. R. stopnia doktora habilitowanego. Sąd I instancji stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok z dnia 3 kwietnia 2003 r. orzekał w oparciu o stan faktyczny i materiał dowodowy zebrany przed wydaniem przez Centralną Komisję decyzji z dnia [...], nr [...], a wiec w sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie były dwie recenzje pozytywne i dwie negatywne, a zatem zachodziła konieczność powołania kolejnego recenzenta, czego na ówczesnym etapie postępowania Centralna Komisja nie uczyniła. Natomiast w chwili wydania przez organ zaskarżonej decyzji materiał dowodowy został poszerzony o dodatkowe dwie opinie recenzentów i w zaistniałej sytuacji Centralna Komisja nie miała obowiązku w uzasadnieniu decyzji szczegółowo omawiać poszczególnych recenzji wydanych w sprawie. Centralna Komisja prawidłowo odniosła się i omówiła sprawę w jej całokształcie, biorąc pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zauważono, że w posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych odbytym w dniu [...] lutego 2004 r. brali udział wszyscy recenzenci Centralnej Komisji, odbyła się dyskusja, zabierał również głos autor pozytywnej opinii prof. J. G., a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralna Komisja, wbrew twierdzeniom skargi, dokonała omówienia przyczyn negatywnego stanowiska wyrażonego w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do zarzutu skargi dotyczącego niewłaściwego, w ocenie skarżącej, doboru recenzentów przez Centralną Komisję, bowiem jak podnosił pełnomocnik skarżącej są oni specjalistami w dziedzinie medycyny klinicznej, a nie jak skarżąca w dziedzinie medycyny publicznej. Taki dobór recenzentów uzasadnia zarzut, że Centralna Komisja nie podjęła wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszony został art. 7 k.p.a. Uznając powyższy zarzut za nieuzasadniony Sąd podniósł, że w rozpatrywanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.). Z dniem 1 maja 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595), która w art. 51 ust. 1 stanowiła, że przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia jej wejścia w życie przeprowadzane są na podstawie przepisów dotychczasowych. Z tych powodów postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr A. R. toczyło się według zasad przewidzianych w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Stosownie do art. 34 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. recenzenci powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową. Dyscypliną naukową, w zakresie której prowadzony był przewód habilitacyjny była medycyna, a to zgodnie z punktem IX ppkt 2 obwieszczenia Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia 25 lutego 1992 r. (M.P. z 1993 r. Nr 16, poz. 123). Jak wynika z akt sprawy prof. dr hab. med. J. P., wydając opinię był Kierownikiem Kliniki Toksykologii Katedry Medycyny Pracy i Chorób Środowiskowych Uniwersytetu [...], natomiast prof. dr hab. J. J. Kierownikiem Katedry i Kliniki Onkologii i Radioterapii Akademii Medycznej w G. Nie można zatem postawić zarzutu, że recenzenci nie reprezentowali dziadziny medycyna i tym samym, że przez powołanie tych osób w charakterze recenzentów naruszony został art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych i art. 7 k.p.a. Sąd zauważył ponadto, że zarzut dotyczący niewłaściwego doboru ostatnich dwóch recenzentów jest szczególnie nieuzasadniony z uwagi na przedmiot monografii habilitacyjnej poświęconej "Środowiskowym uwarunkowaniom zawartości metali w ludzkich płucach zmienionych procesem nowotworowym" i na wskazaną specjalizacje recenzentów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r. wniosła A. R., zarzucając wyrokowi: naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 153 w związku z art. 141 § 4 i art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, że WSA pominął istotę oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartą w wyroku NSA z dnia 3 kwietnia 2003 r., bowiem zatwierdził powołanie przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów na recenzentów osób, które nie odpowiadały wymogom wynikającym z przedmiotu pracy naukowej skarżącej oraz nie zajął właściwego stanowiska co do znaczenia w sprawie recenzji prof. G. przy ocenie dowodów przeprowadzonych przez Centralną Komisję w przedmiocie doboru odpowiednich recenzentów, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych przez błędną wykładnię polegającą na tym, że WSA w konsekwencji popełnionych uchybień proceduralnych dokonał ograniczonej wykładni tego przepisu, bowiem nie dostrzegł potrzeby doboru przez Centralną Komisję dodatkowych recenzentów z działów reprezentujących specyfikę zagadnień będących przedmiotem pracy naukowej skarżącej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od uczestnika postępowania na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jak podkreślono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny swoje stanowisko zamknął konkluzją, że skoro arytmetyczna większość recenzentów opowiada się przeciwko przyznaniu skarżącej prawa do tytułu naukowego doktora habilitowanego, a wśród nich jest dwóch kierujących klinikami toksykologii i onkologii, to "nie można postawić zarzutu, że recenzenci nie reprezentowali dziedziny medycyny". Takie stanowisko jest nie do przyjęcia. Wydaje się, że intencją legislatora było wskazanie w art. 34 ustawy z dnia 12 września 1990 r. jedynie pewnych ogólnych ram, w których należy szukać recenzentów. Orzecznictwo sądowe winno prowadzić do odchodzenia od schematu reprezentowanego w sprawie przez Centralną Komisję na rzecz maksymalnego zbliżania recenzentów do przedmiotu ocenianej pracy, tak, jak to logicznie przedstawił w swej opinii prof. G. i zaakceptował NSA w swym wyroku z dnia 3 kwietnia 2003 r. Oceniając recenzję prof. G. NSA pośrednio wyraził pogląd, jakie winny być te dwie dodatkowe recenzje (... szczegółowe, konkretne i ustosunkowujące się do pozostałych recenzji...). Tymczasem WSA oceniając te dwie dodatkowe recenzje pominął milczeniem ich poziom metodyczny, akcentując przede wszystkim końcowe wnioski recenzentów. Wystarczyło porównać te dwie dodatkowe opinie z opinią prof. G., aby dojść do wniosku, że nie odpowiadają one oczekiwaniom wyrażonym w wyroku NSA, a przecież art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiązał WSA poglądem wyrażonym przez NSA. Skoro sąd administracyjny jest pozbawiony możliwości merytorycznej oceny recenzji, to metoda arytmetyczna staje się celowa jedynie wtedy, gdy recenzenci zostali prawidłowo dobrani i wydali swoje opinie według zasad przedstawionych przez prof. G. i akceptowanych przez NSA. WSA nie wykazał, aby recenzje profesorów J. i P. tym zasadom odpowiadały. Natomiast WSA próbował dokonać merytorycznej oceny ich opinii, wbrew wyrażonemu poglądowi o braku takich uprawnień. Przepis art. 34 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych stanowił, że recenzenci "powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową". Z tych sformułowań prawa WSA wyciągnął wniosek, że do spełnienia tego wymogu wystarczy, aby recenzenci byli "z dziedziny medycyny". Mając na uwadze fakt, że "dziedzina medycyny" ma co najmniej kilkadziesiąt działów zastosowanie przez WSA zawężającej wykładni tego przepisu było błędem mającym decydujący wpływ na treść wydanego wyroku. Jest oczywiste, że każdy z działów każdej dyscypliny wiedzy ma swoją wyróżniającą specyfikę, dla zrozumienia której nie wystarczy nawet najwyższy poziom wiedzy ogólnej. Skarżąca nie odmawiając wysokich kwalifikacji zawodowych recenzentom wybranym przez Centralną Komisję twierdziła, że osoby te nie były dobierane pod kątem posiadania wiedzy głęboko wyspecjalizowanej, związanej z treścią jej pracy naukowej, co nie dawało gwarancji fachowej oceny tej pracy i było sprzeczne z intencją ustawodawcy zawartą w art. 34 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi nie uznał zawartych w niej zarzutów za usprawiedliwione. Wobec tego, że nie stwierdzono, by w sprawie występowała nieważność postępowania, której przesłanki wskazane zostały w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd związany był w sprawie granicami wniesionej skargi (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącą zarzutów w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzucanego w ramach podstawy skargi wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 153 w związku z art. 141 § 4 i art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominiecie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpoznawaniu sprawy istoty oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2003 r. Do uchybienia tego zdaniem skarżącej doszło w wyniku "zatwierdzenia" przez Sąd powołania przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów na recenzentów osób, które nie odpowiadały wymogom wynikającym z przedmiotu pracy naukowej skarżącej, a ponadto Sąd nie zajął właściwego stanowiska co do znaczenia w sprawie recenzji prof. G. przy ocenie dowodów przeprowadzonych przez Komisję, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy. Powyższy zarzut nie mógł być uznany za uzasadniony. Przypomnieć trzeba, w rozpoznawanej sprawie wydane zostały dwa wyroki przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie pierwszym z nich, to jest wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2003 r., na które powołuje się skarżąca nie wynika ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, lecz z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna wyrażona przed dniem [...] stycznia 2004 r. (z zastrzeżeniem, które nie ma w sprawie niniejszej zastosowania) wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Centralna Komisja nie rozważyła szczegółowo konkretnej, pozytywnej recenzji prof. G. i uchylając zaskarżoną decyzję wskazał na konieczność rozważenia powołania dodatkowych recenzentów z uwagi na dysponowanie dwoma recenzjami pozytywnymi i dwoma negatywnymi. Centralna Komisja zastosowała się przy ponownym rozpoznaniu sprawy do tego zalecenia. Należy zauważyć, że w sprawie zajął następnie stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego wyrok z dnia 11 sierpnia 2005 r. uchylony został przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 191/06. W wyroku tym Sąd stwierdził, że nie było powodu, z przyczyn podanych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, do uchylenia decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Art. 190 p.p.s.a. stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżony wyrok nie naruszył wykładni zawartej w wyroku z dnia 27 października 2006 r., a w konsekwencji nie uchybił art. 190 p.p.s.a. Jeśli zaś idzie o wytyczne wynikające z poprzedniego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którymi jak wskazano wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest na mocy art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające... również nie można uznać, aby doszło w sprawie do ich naruszenia. Centralna Komisja uzupełniła materiał dowodowy zgodnie z zaleceniami Sądu, przeprowadziła wnikliwe postępowanie. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że w zaistniałej sytuacji odniesienie się przez Centralną Komisję w uzasadnieniu decyzji do całokształtu zgromadzonego materiału nie stanowi uchybienia, gdyż Komisja wprawdzie nie omówiła szczegółowo każdej z osobna recenzji, czego oczekiwała skarżąca, ale wyjaśniła wystarczająco motywy swojego rozstrzygnięcia. Zauważyć w tym miejscu trzeba, na co niejednokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że z uwagi na specyfikę postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów zakończonego rozstrzygnięciem podejmowanym w tajnym głosowaniu uzasadnienie decyzji ma ograniczony charakter i nie może w pełni odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast obszerne motywy zaskarżonego wyroku odpowiadają wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., dlatego też nie można podzielić poglądu skarżącej, że przepis ten został przez Sąd I instancji naruszony. Nie mogło w sprawie mieć miejsca zarzucane naruszenie art. 153 p.p.s.a., związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wynikające z tego przepisu nie obejmuje bowiem wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych przed dniem 1 stycznia 2004 r., do których ma w tym zakresie zastosowanie - co wcześniej omówiono - art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające... Skarga kasacyjna nie zawierała również usprawiedliwionych podstaw w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 34 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych przez błędną jego wykładnię, co w konsekwencji spowodowało, że Centralna Komisja nie dostrzegła potrzeby doboru dodatkowych recenzentów z działów reprezentujących specyfikę zagadnień będących przedmiotem pracy naukowej skarżącej. Zauważyć należy, że uzasadnienie tego zarzutu bliższe jest zarzutowi niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu niż jego nieprawidłowej wykładni. Zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. recenzenci, o których mowa w ust. 3 powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową albo artystyczną. Poza sporem w sprawie niniejszej jest, że dyscypliną naukową, w zakresie której prowadzony był przewód habilitacyjny jest medycyna. Nie ulega też wątpliwości, że dwaj ostatni recenzenci, których wybór przez centralną Komisję kwestionuje skarżąca spełniają wymagania ustawowe. Recenzowana rozprawa poświęcona była "Środowiskowym uwarunkowaniom zawartości metali w ludzkich płucach zmienionych procesem nowotworowym". W dacie wydania opinii prof. dr hab. med. J. P. był Kierownikiem Kliniki Toksykologii Katedry Medycyny Pracy i Chorób Środowiskowych Uniwersytetu [...], zaś prof. dr hab. med. J. J. Kierownikiem Katedry i Kliniki Onkologii i Radioterapii Akademii Medycznej w G. Nie można w tej sytuacji podzielić poglądu skarżącej, że dobór recenzentów nie był właściwy. Należy zauważyć, że postępowanie w sprawie dotyczyło nadania A. R. stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie dyscypliny naukowej "medycyna". Jak wcześniej podniesiono obaj wymienieni recenzenci reprezentują tę dyscyplinę naukową a ich specjalizacje, nawet w ocenie laika, mają niewątpliwie związek z tematyką rozprawy habilitacyjnej. Jeśli się ponadto zważy, że recenzje te były kolejnymi w sprawie, w posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych w dniu [...] lutego 2004 r. brali udział wszyscy recenzenci Centralnej Komisji, odbyła się dyskusja, a opinie recenzentów nie mają dla Centralnej Komisji charakteru wiążącego, również omawiany zarzut nie mógł uznany za uzasadniony. Przedstawione w skardze kasacyjnej oczekiwanie skarżącej, by recenzentami w jej sprawie byli jedynie specjaliści ze wskazanych przez habilitantkę placówek naukowych zajmujących się problematyką medycyny publicznej (społecznej) jest niewątpliwie zbyt daleko idące i nie ma ono umocowania w obowiązującym stanie prawnym. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.