VIII Ga 162/21

<p>Sygn. akt VIII Ga 162/21</p> <table> <colgroup> <col width="680"/> </colgroup> <tr> <td> <div> <h2>WYROK</h2> <p>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</p> </div> </td> </tr> <table> <colgroup> <col width="71"/> <col width="130"/> <col width="113"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td colspan="2"> </td> <td> <p>Dnia 23 grudnia 2021 r.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy,</p> <p>w składzie:</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> Przewodniczący:</p> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>sędzia Artur Fornal</p> <p>sekretarz sądowy Daria Błaszkowska</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2021 r. w Bydgoszczy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>na rozprawie</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>o zapłatę</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt VIII GC 1607/20</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I. (pierwszym), litera a) jedynie gdy chodzi o odsetki liczone od kwoty 20 547,34 zł (dwadzieścia tysięcy pięćset czterdzieści siedem złotych trzydzieści cztery grosze), w ten sposób, że:</p> <p>a)  datę początkową naliczania odsetek określa na dzień 12 października 2018 r.,</p> <p>b)  przyjmuje, że od powyższej kwoty należą się odsetki ustawowe za opóźnienie,</p> <p>oddalając powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>2.  oddala apelację w pozostałym zakresie;</p> <p>3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Na oryginale właściwy podpis</p> </td> </tr> </table> <p>Sygn. akt VIII Ga 162/21</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> domagał się zasądzenia od pozwanego <span class="anon-block">M. B.</span> kwoty 20 565,43 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty 20 547,34 zł od dnia 20 września 2018 r. do dnia zapłaty oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 18,09 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tj. 19 czerwca 2019 r., a także kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Uzasadniając pozew powód wyjaśnił, że zawarł z pozwanym umowę leasingu, a z uwagi na to, że pozwany nie dokonywał płatności wynagrodzenia w uzgodnionych ratach, powód wezwał go do zapłaty, a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu wypowiedział umowę leasingu oraz wezwał pozwanego do zwrotu przedmiotu leasingu. Argumentował, że dokonał ostatecznego rozliczenia umowy łączącej go z pozwanym, wobec czego wezwał go do zapłaty należności wynikających z pozwu w terminie 14 dni od daty rozliczenia umowy, tj. najpóźniej z dniem 19 września 2018 r. Powód wyjaśnił, że na dochodzoną pozwem z tego tytułu należność w kwocie 20 547,34 zł składają się: przyszłe raty leasingowe pomniejszone o dyskonto z tytułu wcześniejszej spłaty rat leasingowych (55 155,83 zł), zaległości z tytułu faktur za niezapłacone raty leasingowe (7 340,96 zł), faktury i noty wystawione zgodnie z umową za obsługę w zakresie kosztów ubezpieczenia i wezwań (865,84 zł), koszt poniesiony w związku z odbiorem przedmiotu leasingu (1 722 zł), wynagrodzenie rzeczoznawcy za przygotowanie jego wyceny (246 zł), koszt przygotowania tego przedmiotu do sprzedaży (1 816,71 zł) – pomniejszone o kwotę 46 600 zł uzyskaną przez powoda z tytułu sprzedaży przedmiotu leasingu. Przedmiotem żądania pozostawała także kwota 18,09 zł stanowiąca odsetki naliczone w związku z nieterminowym dokonaniem płatności rat leasingowych przed wygaśnięciem umowy leasingu.</p> <p>Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty domagał się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia od powoda kosztów sądowych.</p> <p>Uzasadniając swoje stanowisko, pozwany zakwestionował wiarygodność przedłożonych przez powoda dokumentów. Zarzucił powodowi, iż ten nie wykazał, że roszczenie jest już wymagalne, że dążył on do polubownego rozwiązania sporu, a ponadto, że doszło do wypowiedzenia umowy.</p> <p>Wyrokiem z dnia 17 lutego 2021 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 20 565,43 zł wraz z odsetkami od kwot:</p> <p>a)  20 547,34 zł ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 20 września 2018 r. do dnia zapłaty,</p> <p>b)  18,09 zł ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 czerwca 2019 r. do dnia zapłaty,</p> <p>a ponadto kwotę 4 646 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sąd pierwszej instancji ustalił, że w dniu 5 grudnia 2017 r. pozwany złożył wniosek u powoda o zawarcie umowy leasingu naczepy <span class="anon-block"> (...)</span>. Jako adres zamieszkania pozwany wskazał: <span class="anon-block">ul. (...)</span>, <span class="anon-block">S.</span>. Tego dnia powód zawarł z pozwanym <span class="anon-block">umowę leasingu operacyjnego nr (...)</span>, na podstawie której powód oddał leasingobiorcy do używania ww. naczepę na czas trwania umowy, który został oznaczony na 48 miesięcy do dnia 10 grudnia 2021 r.</p> <p>Zgodnie z ust. 5 ww. umowy, leasingobiorca zobowiązany był do zapłaty opłaty wstępnej i rat leasingowych zgodnie z harmonogramem. Stosownie do treści jej ust. 9, terminy płatności rat leasingowych przypadały na 10 dzień każdego miesiąca począwszy od dnia 10 stycznia 2018 r. W myśl ust. 14, częścią umowy są Ogólne Warunki Umowy Leasingu z dnia 19 września 2016 r. (dalej: „OWUL”), które zostały leasingobiorcy doręczone przed zawarciem umowy, są mu znane i zostały zaakceptowane. W dniu 15 grudnia 2017 r. naczepa została wydana pozwanemu.</p> <p>Zgodnie z § 13 ust. 1 OWUL, finansujący jest uprawniony do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym w przypadku zwłoki z zapłatą co najmniej jednej raty, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu do zapłaty w odpowiednim terminie.</p> <p>Stosownie do treści § 13 ust. 3, finansujący może przed rozwiązaniem umowy leasingu wezwać leasingobiorcę do zwrotu przedmiotu leasingu w ciągu trzech dni od dnia wygaśnięcia uprawnienia leasingobiorcy do korzystania z niego.</p> <p>W razie opóźnienia w zwrocie, leasingobiorca zobowiązany jest do zapłaty kary umownej w kwocie stanowiącej równowartość 0,1% ceny netto nabycia przedmiotu leasingu za każdy dzień opóźnienia.</p> <p>W okresie od 19 lutego 2018 r. do 19 czerwca 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanego 5 faktur VAT tytułem raty usługi leasingu w kwocie 1 637,40 zł. Płatność miała następować do dnia 10 każdego miesiąca. W dniu 20 marca 2018 r. powód wstawił na rzecz pozwanego notę odsetkową na kwotę 18,09 zł.</p> <p>W okresie od 20 marca 2018 r. do 1 czerwca 2018 powód wystawił na rzecz pozwanego 7 not obciążeniowych na kwoty 49 zł, 99 zł oraz 129 zł tytułem opłaty z tytułu wezwań do zapłaty. Płatność miała nastąpić w terminie 14 dni w formie przelewu.</p> <p>Pismem datowanym na dzień 3 kwietnia 2018 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 791,36 zł w nieprzekraczalnym terminie do dnia 17 kwietnia 2018 r. Pismem datowanym na dzień 7 maja 2018 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1 686 zł w nieprzekraczalnym terminie do dnia 21 maja 2018 r.</p> <p>Powód za pośrednictwem wiadomości mailowych powiadomił pozwanego o sposobie rozwiązania umowy poprzez zwrot przedmiotu leasingu do leasingodawcy jak i możliwości zlecenia transportu naczepy.</p> <p>Pismem z dnia 21 maja 2018 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1 865,40 zł w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 maja 2018 r. Pismem datowanym na dzień 1 czerwca 2018 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1 736,40 zł w nieprzekraczalnym terminie do dnia 15 czerwca 2018 r. Kolejnym pismem – z dnia 20 czerwca 2018 r. – powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1 865,40 zł w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 czerwca 2018 r.</p> <p>Pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. powód rozwiązał z pozwanym ww. umowę leasingu w trybie natychmiastowym. Zażądał ponadto zwrotu przedmiotu leasingu.</p> <p>Powód odebrał przedmiot leasingu w dniu 6 lipca 2018 r. W dniu 17 lipca 2018 r. rzeczoznawca samochodowy wycenił wartość naczepy na kwotę 37 300 zł. Koszt usługi rzeczoznawcy wyniósł 7 736,70 zł. Transport naczepy opiewał na kwotę 1 816,71 zł brutto. Naczepa została sprzedana w dniu 5 sierpnia 2018 r. za pośrednictwem aukcji elektronicznej za kwotę 46 600 zł.</p> <p>W dniu 31 sierpnia 2018 r. powód wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT tytułem dodatkowego czynszu leasingowego w kwocie 132,84 zł. Płatność miała nastąpić w formie przelewu do dnia 18 września 2018 r.</p> <p>Pismem z dnia 5 września 2018 r. powód wezwał powoda do zapłaty kwoty 20 565,43 zł w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od daty pisma. Tego samego dnia powód wystawił na rzecz pozwanego notę obciążeniową tytułem odszkodowania, wyliczonego na podstawie OWUL na kwotę 12 340,54 zł, z terminem płatności wyznaczonym na dzień 5 września 2018 r.</p> <p>Pismem datowanym na dzień 27 marca 2019 r. pełnomocnik powoda wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 21 570,84 zł w nieprzekraczalnym terminie do dnia 6 kwietnia 2019 r.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd pierwszej instancji ustalił w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty prywatne, których prawdziwość, autentyczność i moc dowodowa nie budziły jego wątpliwości.</p> <p>Sąd ten zwrócił uwagę, że poza zakwestionowaniem autentyczności przedłożonych dokumentów pozwany, nie odniósł się merytorycznie do zasadności żądania pozwu. Nawet przy braku oryginałów, bądź ich kopii (odpisów) poświadczonych za zgodność z oryginałem, nie można było odmówić im charakteru informacyjnego, dzięki któremu można ustalić zarówno istnienie jak i treść danego dokumentu. Kserokopii dokumentu nie można więc odmówić znaczenia dowodowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 243(1);art. 308)">art. 243^{<!-- -->1} i art. 308 k.p.c.</a>).</p> <p>W przedmiotowej sprawie pozwany nie zarzucił przedłożonym kopiom pism (dokumentów), by zostały w jakikolwiek sposób sfałszowane, bądź zawierały nieprawdziwe informacje, wskazując jedynie, iż nie może potwierdzić ich autentyczności. W ocenie Sądu Rejonowego zaoferowany przez stronę powodową materiał dowodowy należało jednak uznać za całkowicie wiarygodny. Sąd Rejonowy nie stwierdził aby były one sporządzone w sposób budzący jakiekolwiek wątpliwości pod względem profesjonalizmu czy rzetelności, uznając, że oddają one w całości treść istniejących dokumentów.</p> <p>Fakt zawarcia między stronami umowy leasingu operacyjnego, a także to że świadczenie ze strony powoda zostało wykonane Sąd Rejonowy ocenił jako bezsporne.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(1))">art. 709^{<!-- -->1} k.c.</a> przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.</p> <p>Stosownie zaś do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(15))">art. 709^{<!-- -->15} k.c.</a> w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu.</p> <p>Strony zawierając w niniejszej sprawie umowę leasingu w granicy swobody umów postanowiły, iż powód kupi oznaczoną w umowie naczepę i odda go pozwanemu do odpłatnego używania. Natomiast pozwany zobowiązał się do zapłaty w ustalonych terminach rat leasingowych, a także dodatkowych opłat wyszczególnionych w treści umowy oraz załączników do umowy i ogólnych warunkach umowy leasingu operacyjnego.</p> <p>Z postanowień zawartych w ogólnych warunkach umowy leasingu wynikało, iż umowa może zostać przez leasingodawcę wypowiedziana ze skutkiem natychmiastowym przed terminem jej zakończenia w przypadku, gdy leasingobiorca dopuszcza się zwłoki w zapłacie co najmniej jednej raty, pomimo wcześniejszego wyznaczenia mu na piśmie przez leasingodawcę dodatkowego terminu do jej zapłaty z zagrożeniem możliwości wypowiedzenia umowy w trybie natychmiastowym w przypadku nieuiszczenia tej opłaty w tym terminie (§ 13 ust. 1 i 2 OWUL). Ponadto, leasingobiorca (pozwany) w przypadku przedterminowego zakończenia umowy zobowiązany był do zapłaty odszkodowania. Takiego odszkodowania dochodzi powód w niniejszym postępowaniu. Wysokość odszkodowania została wyliczona jako suma wszystkich przewidzianych w umowie zdyskontowanych rat leasingowych i kwoty wykupu oraz innych należności, których termin płatności przypadnie po dniu wcześniejszego zakończenia umowy.</p> <p>Z § 15 ust. 1 OWUL wynikało, iż pozwany był zobowiązany do zwrotu przedmiotu umowy leasingu w terminie 3 dni od dnia rozwiązania umowy. W przypadku opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu, powód był uprawniony do naliczenia kary umownej w wysokości 0,1% ceny netto przedmiotu leasingu za każdy dzień opóźnienia.</p> <p>Powód przed rozwiązaniem umowy, stosownie do zapisów OWUL, kilkukrotnie wzywał pozwanego do uregulowania należności tytułem zaległych rat, w treści których pism znajdowało się powiadomienie o skutkach niezastosowania się do nich, jakim miało być rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym. W wyniku dalszych, nieskutecznych wezwań, powód w dniu 21 czerwca 2018 r. rozwiązał z pozwanym przedmiotową umowę.</p> <p>Wbrew twierdzeniom pozwanego, powód wykazał, iż pisma były kierowane do pozwanego, o czym świadczyć może przedłożony elektroniczny system śledzenia przesyłek. Nadto, zgodnie z wnioskiem o zawarcie umowy leasingu oraz oświadczenia o adresie zamieszkania klienta, pozwany wskazał adres <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w <span class="anon-block">S.</span>, na który to adres korespondencja była kierowana. W późniejszym czasie pozwany nie zgłaszał zmiany adresu, do czego się zobowiązał, zgodnie z treścią złożonego oświadczenia. Zdaniem Sądu <em> <!-- -->a quo</em> o świadomości pozwanego istnienia zadłużenia i rozwiązaniu umowy świadczy przedłożona przez powoda korespondencja mailowa, z której wynikało, iż pozwany podejmował z powodem rozmowę odnośnie przekazania przedmiotu umowy. Adres, z którego wystosowano te wiadomości pokrywa się z tym, który został podany przez pozwanego we wniosku o zawarcie umowy leasingu, wobec czego uznać należało, iż to nie kto inny, a właśnie pozwany ustalał szczegóły rozwiązania umowy z powodem. Pozwany zdawał więc sobie sprawę z rozwiązania umowy o czym świadczy to, że przedmiot umowy leasingu został odebrany. Sąd pierwszej instancji zwrócił też uwagę, że w treści korespondencji nie znaleziono informacji, o tym, że pozwany kwestionował stanowisko powoda.</p> <p>Sąd Rejonowy za niezasadny uznał zarzut powoda odnośnie braku wymagalności roszczenia. Pozwany doskonale zdawał sobie sprawę z terminu jak i wysokości regulowania należnych rat leasingowych, a które to wynikały z harmonogramu zamieszczonego w przedmiotowej umowie leasingu. Nie wykazał on, aby dokonywał jakichkolwiek wpłat na poczet powyższych zobowiązań (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>), Powód kierował natomiast do pozwanego liczne wezwania do zapłaty, monity jak i noty obciążeniowe, które pozwany pozostawiał bez odpowiedzi. W ocenie Sądu pierwszej instancji powód działając na postawie zawartej między stronami umowy, skorzystał z zatem z przysługującego mu uprawnienia i po wyczerpaniu drogi polubownego rozwiązania sporu, odstąpił od umowy.</p> <p>Mając to na uwadze Sąd Rejonowy uwzględnił żądanie pozwu w całości, a o kosztach orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a>).</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:</p> <p>a)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do uwzględnienia powództwa tak co do zasady, jak i wysokości (załączone przez powoda kserokopie dokumentów nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem),</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 458(5))">art. 458^{<!-- -->5}k.p.c.</a> poprzez dopuszczenie dowodów z dokumentów powołanych przez powoda pismem z dnia 20 stycznia 2020 r., w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem powód nie mógł już powoływać nowych dowodów,</p> <p>c)  poprzez niedoręczenie mu pozwu, a przez to uniemożliwienie mu pełnej obrony wobec braku znajomości wszystkich argumentów i twierdzeń powoda.</p> <p>Pozwany domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu, a ponadto zasądzenia od powoda kosztów procesu za obie instancje.</p> <p>Powód w odpowiedzi na apelację domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pozwanego zasługiwała na uwzględnienie jedynie w niewielkim zakresie.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a wnioski, które przy tym wywiódł – tak w zakresie podstawy faktycznej, jak i prawnej rozstrzygnięcia – co do zasady są prawidłowe i nie wymagają powtórzenia. Sąd Okręgowy wskazuje w związku z tym, że ustalenia oraz oceny Sądu I instancji przyjmuje za własne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 387;art. 387 § 2(1);art. 387 § 2(1) pkt. 1;art. 387 § 2(1) pkt. 2)">art. 387 § 2^{<!-- -->1}pkt 1 i 2 k.p.c.</a>). Podniesione w apelacji zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieuzasadnione. Dodatkowe ustalenia – na podstawie zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego – skutkujące koniecznością zmiany w części zaskarżonego wyroku dotyczyły wyłącznie określenia wysokości oraz początkowej daty naliczania odsetek za czas opóźnienia w spełnieniu dochodzonego świadczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(15))">art. 709^{<!-- -->15} k.c.</a> </p> <p>Wbrew stanowisku pozwanego brak było podstaw do zakwestionowania <em> <!-- -->a limine </em>mocy dowodowej niepoświadczonych kopii (kserokopii, innej formy odzwierciedlenia treści) dokumentów. Formalizm procesowy, polegający na obowiązku przedstawienia przez stronę dowodów w formie dokumentów kwalifikowanych co do treści i formy obowiązuje jedynie w postępowaniu nakazowym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 485)">art. 485 k.p.c.</a>). Wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się, że kserokopia dokumentu (której nie nadano cech odpisu) w zasadzie nie jest dokumentem w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 243(1))">art. 243^{<!-- -->1} k.p.c.</a>, ale w aktualnym stanie prawnym – od dnia 8 września 2016 r. – jest on wprost innym środkiem dowodowym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 308)">art. 308 k.p.c.</a>, będącym dowodem pośrednim co do istnienia dokumentu o określonej treści (podobnie, jak np. fotografia dokumentu), przeprowadzanym w procesie w oparciu o przepisy o dowodzie z dokumentów (zob. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 4 listopada 2020 r., I ACa 587/19, LEX nr 3101585). Nieopatrzenie kserokopii dokumentu poświadczeniem za zgodność z oryginałem nie dyskwalifikuje więc takiego środka dowodowego. Można więc ocenić moc dowodową kserokopii, które stanowią legalny środek dowodowy w postępowaniu, będąc podstawą ustaleń w sprawie. Sama okoliczność, że część załączonych dokumentów nie została poświadczona za zgodność nie sprawia, że na ich podstawie nie można było dokonać ustaleń faktycznych i uwzględnić powództwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2019 r., V ACa 613/18, LEX nr 2702645).</p> <p>Ponadto, jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 czerwca 2016 r., IV CSK 669/15 (LEX nr 2147286), pomimo nieprzedstawienia przez strony dowodu w postaci sporządzonego w przepisanej formie dokumentu urzędowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244)">art. 244 k.p.c.</a>) lub podpisanego dokumentu prywatnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a>), do podstawy wyrokowania może być włączona wiedza uzyskana przez sąd w inny sposób - w tym także powzięta od stron. Dotyczyć to może zarówno faktów znanych sądowi z urzędu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 228;art. 228 § 2)">art. 228 § 2 k.p.c.</a>), przyznanych, bądź też niezaprzeczonych przez stronę przeciwną (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229;art. 230)">art. 229 i 230 k.p.c.</a>). W wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., III CSK 341/08 (LEX nr 584753), Sąd Najwyższy słusznie zwrócił uwagę na to, że strona pozwana, która nie zgadza się z pozwem nie może poprzestać na stwierdzeniu, że przeczy faktom powołanym przez powoda. Fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi strona pozwana się nie zgadza powinna ona wykazać, jeśli ma to służyć obronie jej racji, powinna się ona ustosunkować do twierdzeń strony powodowej. Strona jest w związku z tym zobowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 210;art. 210 § 2)">art. 210 § 2 k.p.c.</a>).</p> <p>Zważyć trzeba, że w sprzeciwie od nakazu zapłaty (<em> <!-- -->k. 35-36 akt</em>) pozwany nie zakwestionował w taki sposób wysokości zadłużenia, poza ogólnikowym zaprzeczeniem, które nie mogło w związku z tym odnieść zamierzonego skutku procesowego. W odpowiedzi na tak sformułowane stanowisko strony pozwanej, powód – w piśmie przygotowawczym z dnia 12 października 2020 r. – przedstawił szczegółowe wyliczenie dochodzonego roszczenia wraz z wnioskami dowodowymi (<em> <!-- -->zob. k. 49-92 akt</em>). Do tego pisma powoda, do którego bez żadnych wątpliwości załączony był także odpis pozwu (<em> <!-- -->k. 52 v. i 54-56 akt</em>) – pomimo zobowiązania nałożonego przez Sąd pierwszej instancji, pozwany już w żaden sposób się nie odniósł (<em> <!-- -->k. 92-95, 166 akt</em>).</p> <p>Wobec zatem braku skonkretyzowanych zarzutów względem żądania pozwu można było uznać, że fakty podniesione przez powoda dla jego uzasadnienia nie zostały zakwestionowane, a przez to nie wymagają one dowodu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a>). Wbrew zarzutom strony skarżącej nie doszło zatem do wadliwej oceny materiału dowodowego, czyli do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sąd Rejonowy wyprowadził bowiem trafne, spójne i logiczne wnioski na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>Nieuzasadniony okazał się także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 458(5);art. 458(5) § 1)">art. 458^{<!-- -->5}§ 1 k.p.c.</a> Przepis ten – nakładający w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych na stronę powodową obowiązek powołania wszystkich twierdzeń i dowodów już w pozwie – nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, skoro została ona wszczęta przed dniem 7 listopada 2019 r. (pozew został wniesiony w dniu 19 czerwca 2019 r. – <em> <!-- -->zob. k. 3 akt</em>). Do spraw wszczętych i niezakończonych przed tym dniem, które podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu w sprawach gospodarczych, nie stosuje się przepisów o tym postępowaniu. (art. 10 i 17 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. poz. 1469 ze zm.).</p> <p>Sąd Okręgowy uznał jedynie, że – w granicach zaskarżenia – skorygowaniu podlegać musiała data początkowa naliczania odsetek z tytułu opóźnienia, jak również i ich wysokość. W tym zakresie Sąd Rejonowy jako dzień wymagalności dochodzonego roszczenia błędnie przyjął za powodem datę w której upływał 14-dniowy termin liczony od daty rozliczenia przedmiotowej umowy, dokonanej w piśmie strony powodowej z dnia 5 września 2018 r. (zob. pozew – <em> <!-- -->k. 3v. i 4v.; </em>pismo z wezwaniem do zapłaty- <em> <!-- -->k. 28, 61 akt</em>). Tymczasem nie może budzić wątpliwości, że w dacie wskazanej przez powoda od której dochodził on odsetek od kwoty 20 547,34 zł, tj. w dniu 20 września 2018 r., pismo to nie było jeszcze doręczone pozwanemu. Zostało ono bowiem nadane pocztą dopiero w dniu 10 września 2018 r., a jego odbiór nastąpił w dniu 27 września 2018 r. (zob. wydruk z systemu śledzenia przesyłek – <em> <!-- -->k. 59-60 akt</em>). Dopiero w tej dacie pozwanemu została więc zakomunikowana przez powoda ostateczna wysokość dochodzonej kwoty stanowiącej rozliczenie umowy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(15))">art. 709^{<!-- -->15} k.c.</a>). Doręczone wówczas pismo, zawierające w swej treści wezwanie do zapłaty w terminie 14 dni „od daty (…) pisma” (<em> <!-- -->zob. k. 28, 61 akt</em>), w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 k.c.</a> wyznaczało tym samym termin spełnienia świadczenia pozwanego wskazany mu przez powoda, który upływał w dniu 11 października 2018 r. Z kolei gdy chodzi o odsetki dochodzone niniejszym pozwem od zaległej należności odsetkowej w kwocie 18,09 zł, żądanie ich zasądzenia od dnia wytoczenia powództwa nie budziło już żadnych wątpliwości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482;art. 482 § 1)">art. 482 § 1 k.c.</a>). W każdym jednak przypadku – wobec tego, że dochodzone roszczenie powód uzasadniał faktem rozwiązania (wypowiedzenia) umowy i rozliczeniem dokonanym na podstawie § 13 ust. 4 OWUL – Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do przyjęcia wysokości odsetek innej niż odsetki ustawowe za opóźnienie wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2)">art. 481 § 2 k.c.</a> Nie znajdowało w związku z tym uzasadnienia zasądzenie od tej kwoty odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7</a> art. ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 poz. 424, dawniej: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031391323" title="Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych - Dz. U. z 2003 r. Nr 139, poz. 1323 ()">ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych</a>). Rozliczenie dokonane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(15))">art. 709^{<!-- -->15} k.c.</a> nie stanowi należności za sprzedaż czy usługi w myśl art. 4 pkt 1 ww. ustawy.</p> <p>W judykaturze i piśmiennictwie zgodnie wskazuje się na odszkodowawczy charakter odpowiedzialności korzystającego, przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(15))">art. 709^{<!-- -->15} k.c.</a> (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2008 r., I CSK 354/07, OSNC-<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 709(15) zd. 2008)">ZD 2008</a>, nr D, poz. 116, i z dnia 13 stycznia 2012 r., I CSK 176/11, LEX nr 1131111). Przepis ten ułatwia finansującemu dochodzenie odszkodowania w celu przywrócenia położenia, w którym znajdowałby się on w przypadku należytego wykonania zobowiązania przez korzystającego. Niezależnie jednak od dominującego w orzecznictwie poglądu wskazującego na to, że wypowiedzenie umowy wywiera skutek jedynie <em> <!-- -->ex nunc</em> i nie odnosi się do rat już wymagalnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 30 listopada 2016 r., III CZP 75/16, LEX nr 2237271), wskazać jednak trzeba, że w niniejszej sprawie to sam powód ograniczył roszczenie dochodzone także i w tym zakresie (tj. co do kwoty 7 340,96 zł zaległych rat leasingowych) gdy chodzi o odsetki - do czasu po wypowiedzeniu umowy i ostatecznym jej rozliczeniu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a>).</p> <p>Z tych względów, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok, oddalając w pozostałym, przeważającym zakresie, bezzasadną apelację strony pozwanej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100;art. 100 zd. 2;art. 391;art. 391 § 1)">art. 100 zd. 2 i art. 391 § 1 k.p.c.</a> w zw. z § 2 pkt 5 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).</p> <p>Na oryginale właściwy podpis</p> </div> </table>