II SA/Kr 740/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa, Sędziowie WSA Mirosław Bator, WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J. i T. J. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją Nr [...] z dnia 28 kwietnia 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 256) oraz art. 59f ust. 6 w związku art. 80 ust. 2 pkt 2 i 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. J. i T. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 5 listopada 2018 r., nr [...], znak: [...], którą na podstawie art. 59f ust. 6 odmówiono udzielenia inwestorowi: E. J. i T. J. pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowego do obsługi istniejącego sklepu na działce nr [...] przy ul. [...] w G., zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 6 kwietnia 2012 r. znak: [...] – w związku z wymierzeniem inwestorowi kary za zrealizowanie wyżej wymienionej inwestycji niezgodnie z projektem zagospodarowania działki oraz projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych tj.: kubatury i powierzchni zabudowy – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 18 października 2018 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. wpłynął wniosek E. J. i T. J. z dnia 12 września 2018 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego - budynku magazynowego do obsługi istniejącego sklepu na działce nr [...] przy ul. [...] w G. wraz z załącznikami, w skład których wchodziły: rysunki z naniesionymi kolorem czerwonym zmianami nieistotnymi, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, oświadczenie inwestorów o niezajęciu stanowiska w sprawie zgodności wykonania przedmiotowego obiektu z projektem budowlanym przez Państwową Straż Pożarną, protokół sprawdzenia skuteczności ochrony ppoż. przez szybkie wyłączenie i rezystencji izolacji instalacji urządzeń elektrycznych, informacje geodety dotyczące usytuowania budynku zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym wraz z mapą geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, protokół z kontroli Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, opinia sanitarna PPIS w G.. Podczas złożenia wniosku uzgodniono termin kontroli na dzień 31 października 2018 r. Przedmiotowy obiekt realizowany był w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia 6 kwietnia 2012 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestora: E. i T. J. dla inwestycji pn.: "budynek magazynowy do obsługi istniejącego sklepu na działce nr [...] przy ul. [...] w G., wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną". W dniu 31 października 2018 r. przeprowadzono obowiązkową kontrolę, o której mowa w art. 59a pr.bud. Podczas kontroli stwierdzono, że budynek wykonany został niezgodnie z zatwierdzonym projektem w zakresie zwiększenia kubatury i powierzchni zabudowy poprzez "wykonanie słupa nośnego fi 160 mm wspierającego wykonany stropodach (stanowiącego przedłużenie stropodachu budynku) nad powierzchnią 3m x 3x", a także w zakresie odprowadzania wód opadowych do studni chłonnej znajdującej się w rogu działki. Podczas kontroli ustalono, ze inwestor dokonał ww. zmian samowolnie w kwietniu 2018 r., bez wiedzy kierownika budowy, po przekazaniu dokumentacji odbiorowej przedmiotowego budynku dokonanego w dniu 10 stycznia 2018 r. W dniu 5 listopada 2018 r. organ I instancji wydał postanowienie, którym na podstawie art. 59f ust. 1 nałożył na inwestorów karę w wysokości [...] zł za zrealizowanie budynku magazynowego do obsługi istniejącego sklepu na działce nr [...] przy ul. [...] w G. niezgodnie z projektem zagospodarowania działki oraz projektem architektoniczno-budowlanym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., decyzją nr [...] z dnia 5 listopada 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 59f ust. 6 w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku E. [...] i T. J. z dnia 12 września 2018 r. (data wpływu: 18.10.2018 r.) w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego – odmówił udzielenia inwestorowi: E. J. i T. J. pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowego do obsługi istniejącego sklepu na działce nr [...] przy ul. [...] w G., zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 6 kwietnia 2012 r. znak: [...] – w związku z wymierzeniem inwestorowi kary za zrealizowanie wyżej wymienionej inwestycji niezgodnie z projektem zagospodarowania działki oraz projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych tj.: kubatury i powierzchni zabudowy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał się na wyniki przeprowadzonej kontroli oraz wymierzoną inwestorowi karę. Na skutek odwołania E. J. i T. J., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 28 kwietnia 2020 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzją w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że na inwestorze ciążył, zgodnie z art. 55 ustawy Prawo budowlane, obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Wniosek o pozwolenie na użytkowanie musi dotyczyć obiektu budowlanego jako całości, w którym do wykonania pozostały ewentualnie roboty budowlane, nie mogące spowodować istotnych odstępstw od projektu budowlanego, bowiem wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu oznacza, że został on w całości wykonany zgodnie z projektem i pozwoleniem budowlanym. Pozwolenie na użytkowanie wydawane jest w stosunku do obiektu budowlanego tylko raz i świadczy o zrealizowaniu inwestycji zgodnie z prawem. Złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego (art. 59c ustawy Prawo budowlane), zatem PINB w G. w dniu 31 października 2018 r. przeprowadził obowiązkową kontrolę przedmiotowego obiektu. W trakcie obowiązkowej kontroli przeprowadzonej z wniosku inwestorów organ I instancji stwierdził, że inwestor dokonał odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Przedmiotowa inwestycja realizowana była w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia 6 kwietnia 2012 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany dla zamierzenia budowlanego pn.: budynek magazynowy do obsługi istniejącego sklepu na działce nr [...] przy ulicy [...] w G., wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną. Inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, w wyniku czego w dniu 31 października 2018 r. uprawnieni pracownicy PINB przeprowadzili obowiązkową kontrolę przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie z decyzją Starosty [...] o pozwoleniu na budowę obiekt ma kategorię XVII, jednak – zdaniem organu nadzoru budowlanego – obiekt należy do kategorii obiektów XVIII; niezależnie jednak od tych ustaleń przedmiotowy budynek wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Dalej organ odwoławczy zauważył, że w trakcie obowiązkowej kontroli przedmiotowego budynku magazynu służącego do obsługi istniejącego sklepu stwierdzono niezgodności zakończonej budowy przedmiotowego budynku tj.: 1) niezgodności z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu – sprowadzanie wód opadowych do studni chłonnej znajdującej się w rogu działki; 2) niezgodności z projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, poprzez wykonanie słupa nośnego fi 160 mm wspierającego wykonany stropodach (stanowiącego przedłużenie stropodachu budynku) nad powierzchnią 3 m x 3 m zwiększono powierzchnię zabudowy o 9 m2 i kubaturę budynku o 28,62m3 (średnia wysokość 3,18m) – nawierzchnia betonowa. Zmiany te zostały zakwalifikowane przez PINB jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto w protokole organ wskazał również nieistotne zmiany takie jak: zmiany dotyczące układu ścianek działowych – przez co podzielono pomieszczenie nr [...] na odrębne pomieszczenia, usytuowania otworów drzwiowych oraz okiennych i zmiana stropu drewnianego na żelbetowy grubości 12 cm – zostały one naniesione na kserokopiach rysunków zatwierdzonego projektu i w oświadczeniu kierownika budowy. Nie naniesiono zmian, które dotyczą zwiększenia ilości punktów świetlnych budynków i ich rozmieszczenia, zmiany pokrycia dachu i ilości rur spustowych. Kontynuując argumentację organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa budowlanego nie wskazują co prawda, w jaki sposób liczyć powierzchnię zabudowy, jednak w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego jako normę do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wskazuje się normę PN-ISO 9836: 1997. Przytoczywszy ustalenia tej normy, organ odwoławczy ocenił, że przedłużenie stropodachu oparte na słupie nośnym (podłoże betonowe), nie jest elementem drugorzędnym, a odstępstwo wymaga zakwalifikowania jako zmiana powierzchni zabudowy. W tym kontekście organ odwoławczy przytoczył także § 3 pkt 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na art. 36a ust. 5 pkt 2 pr.bud. i ocenił, że zmiana charakterystycznych parametrów – istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę, zgodnie z regulacją przepisów art. 50 – 51 pr.bud., wymaga przeprowadzenia procedury naprawczej. Odnośnie uwagi skarżących dotyczącej nieprawidłowo obliczonej powierzchni zadaszenia (z uwagi na nieodliczenie okapu na dwóch ścianach) – organ odwoławczy wskazał, że ustalenia organu I instancji poczynione podczas kontroli są wystarczające do stwierdzenia istotnego odstępstwa. W kwestii zmiany sposobu odprowadzania wód opadowych organ odwoławczy wskazał, iż projekt budowlany nie przewidywał instalacji służącej do odprowadzania wód opadowych. Instalacja taka nie została również pokazana na rysunku projektu zagospodarowania działki. Również bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt istnienia wcześniej spornej studzienki na działce i fakt jej odkrycia podczas robót budowlanych, bowiem nie uprawniało to inwestorów do samowolnej zmiany sposobu odprowadzania wód opadowych z budynku. Z uwagi na wykonanie powyższych robót – zarówno odprowadzania wody opadowej, jak i wykonanie przedłużenia stropodachu opartego na słupie stalowym nad powierzchnią ok. 9 m2 – bez wiedzy kierownika budowy oraz bez odbioru ww. robót przez osobę uprawnioną, wymaga sprawdzenia prawidłowość ich wykonania tj. czy wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a także czy ich wykonanie nie zagraża konstrukcji. W takich przypadkach zastosowanie mają również przepisy art. 50-51 Pr. bud. Przepisy te będą służyć, w zależności od skali ustalonych odstępstw, do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, tzn. zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę – zakładając, że te były zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowych okolicznościach brak było podstaw do udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie, gdyż dokonał on odstępstw od projektu. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest tzw. decyzją związaną. Przyczyny odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie zostały wyczerpująco określone w art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 59a ustawy Prawa Budowlanego. Z protokołu obowiązkowej kontroli oraz rysunków zamiennych wynika, iż dokonano istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę polegające na zmianie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego oraz zmianę w zagospodarowania terenu działki przez zmianę odprowadzania wód opadowych, tego rodzaju odstępstwa stanowią podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie i przeprowadzenie stosownego postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 Pr. bud. Zatem słusznie organ I instancji w zaistniałych okolicznościach uznał, że wobec faktów, że zostały stwierdzone istotne odstępstwa nie można było wydać inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innego naruszenia warunków pozwolenia na budowę organ zobligowany jest do wydania decyzji o odmowie pozwolenia na użytkowanie. W okolicznościach stwierdzenia podczas obowiązkowej kontroli odstępstw należy uznać za prawidłowe wdrożenie procedury naprawczej określonej w trybie art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane. Ustawodawca przewidział w art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, że w razie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie zachodzi potrzeba odpowiedniego stosowania art. 51 Prawa budowlanego. Organ I instancji zobligowany więc jest do zbadania w trakcie postępowania naprawczego, które z dokonanych odstępstw można zaakceptować (jako nienaruszające przepisów prawa), a które odstępstwa (naruszające przepisy prawa) należy usunąć poprzez wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Pismem z dnia 28 maja 2020 r. E. J. i T. J. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 kwietnia 2020 r. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, a to: a) art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedwcześnie gdyż organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu dopiero wówczas, gdy postanowienie o wymierzeniu kary będzie ostateczne, a w niniejszym przypadku zaskarżona decyzja i postanowienie o wymierzeniu kary zostały wydane tego samego dnia tj. 5 listopada 2018 r.; b) art. 59f w zw. z art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie i wymierzenie nam kary za stwierdzenie dwóch nieprawidłowości podczas gdy organ powinien był dokonać oceny stwierdzonych nieprawidłowości pod kątem naruszeń istotnych i nieistotnych gdyż nie każda nieprawidłowość obliguje organ do orzeczenia o karze co rzutuje następnie na brak podstaw do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie; c) art. 55 i 59f Prawa budowlanego w zw. z załącznikiem do ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na zakwalifikowaniu budynku do kategorii XVII a nie XVIII co dodatkowo spowodowało naliczenie kary w błędnej wysokości; d) art. 59 ust. 2 poprzez jego niezastosowanie podczas gdy w sprawie możliwym było uzależnienie użytkowania obiektu od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych, w miejsce wymierzenia kary – które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy poprzez nieuzasadnione odmówienie udzielenia skarżącym jako inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowego, a w konsekwencji wydanie błędnej decyzji przez organ odwoławczy; 2) naruszenie przepisów postępowania w postaci: a) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez: – jego niezastosowanie i rozstrzygniecie sprawy bez podjęcia przez organy wszelkich czynności niezbędnych do właściwego załatwienia sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, w sytuacji gdy organ administracji publicznej posiadał wszelkie uprawnienia do uwzględnienia odwołania; – dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności pominięcie zarzutów odwołujących się oraz oparcie się wyłącznie na korzystnych dla organu stwierdzeniach; – dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego poprzez stwierdzenie dwóch naruszeń, w sytuacji gdy z wyjaśnień skarżących wynika, że te naruszenia nie wystąpiły, w szczególności w zakresie studzienki chłonnej, a także brak zróżnicowania naruszeń na istotne i nieistotne, brak dokładnego wyjaśnienia i uzasadnienia w jaki sposób wykonanie słupa i przedłużenie stropodachu wpłynęło na zmianę zagospodarowania terenu, co doprowadziło do nieuzasadnionego nałożenia na skarżących kary pieniężnej; b) art. 8 k.p.a. poprzez niestaranne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, brak zagwarantowania równości wobec prawa i podważenie tym samym zasady ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa; c) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, gdyż skarżący nie byli informowani o możliwości zakończenia postępowania, przez co nie mogli się w pełni odnieść do zebranego materiału dowodowego; d) art. 12 w. zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy z rażącym naruszeniem terminów, gdyż odwołanie zostało przez nas złożone 10 listopada 2018 r. a organ odwoławczy wydał zaskarżona decyzję 28 kwietnia 2020 r.; e) art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wskazania, na jakich dowodach i faktach organ się oparł, którym dowodom przyznał wiarygodność, a którym ich odmówił co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy; f) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny, pobieżny, z pominięciem wskazania, które fakty oraz dowody zostały przez organ uznane za udowodnione bądź wręcz bezsporne a także nie odniesienie się przez organ do skonstruowanych przez nas zarzutów w zażaleniu – które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do wydania wadliwej i nieuzasadnionej decyzji przez organ odwoławczy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ ustosunkował się również do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 739/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E. J. i T. J. na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 kwietnia 2020 r., znak [...], w przedmiocie nałożenia kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej "pr.bud."): 1. Organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. 2. Organ nadzoru budowlanego może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych. 3. Jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. 4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska. 4a. Inwestor jest obowiązany zawiadomić organ nadzoru budowlanego o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych, po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. 5. Organ nadzoru budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1–4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 59a ust. 1 pr.bud. stanowi, że organ nadzoru budowlanego przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w zakresie jej zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z projektem budowlanym. Ustęp 2 art. 59a pr.bud. określa zakres odnośnej kontroli, a art. 59f ust. 1 pr.bud. stanowi, że w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Wreszcie, wedle art. 59f ust. 6 pr.bud. w przypadku wymierzenia kary organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postępowanie, o którym mowa w art. 51. Choć w ramach podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wyeksponowany został art. 59f ust. 6 pr.bud., w istocie wszystkie powołane przepisy współtworzą determinantę materialnoprawną rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, została ona przez organy prawidłowo zidentyfikowana i zastosowana. Przedmiotowy obiekt wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i inwestor o wydanie takiej decyzji wystąpił. W wyroku z dnia 1 grudnia 2020 r., II SA/Kr 739/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ocenił, że "niewielki budynek magazynowy dla sklepu, stanowiący jego zaplecze, bez wątpliwości należy do kategorii XVII, którą wskazano w pozwoleniu na budowę" – Sąd rozpoznający niniejszą sprawę tę ocenę podziela (kategoria XVII obiektu została też przyjęta za podstawę ustalenia kary pieniężnej). Nie budzą również wątpliwości ustalenia faktyczne poczynione podczas obowiązkowej kontroli obiektu, w świetle których zaistniały niezgodności z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych (projekt nie przewidywał instalacji służącej do odprowadzania wód opadowych) oraz niezgodności z projektem architektoniczo-budowlanym poprzez wykonanie słupa nośnego fi 160 mm wspierającego wykonany stropodach (stanowiącego przedłużenie stropodachu budynku) nad powierzchnią 3 m x 3 m – zwiększono powierzchnię zabudowy o 9 m2 i kubaturę budynku o 28,62m3 (średnia wysokość 3,18m) – nawierzchnia betonowa. Zgodzić się przy tym trzeba z dokonaną przez organy kwalifikacją odnośnych zmian i konstatacją, że doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. W szczególności trafnie i przekonująco organ wskazał – w nawiązaniu do normy PN-ISO 9836: 1997 – że przedłużenie stropodachu oparte na słupie nośnym (podłoże betonowe) implikuje zmianę powierzchni zabudowy. Dyskusyjne jest wprawdzie uznanie, że doszło także do zmiany kubatury obiektu (na wątpliwości w tej mierze wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w powołanym wyżej wyroku z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 739/20) – jednak rozstrzygnięcie tego dylematu nie ma, w świetle ogółu okoliczności sprawy, znaczenia dla stwierdzania "istotności" zmian i dla stwierdzenia konieczności wdrożenia procedury z art. 51 pr.bud. Na marginesie warto dodać, że co do zasady rozróżnienie zmian istotnych i nieistotnych, wywodzone z art. 36a pr.bud., nie ma znaczenia dla stwierdzenia zaistnienia nieprawidłowości z art. 59f ust. 1 pr.bud. (por. powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2020 r. oraz przytoczone tam piśmiennictwo). Sąd podziela stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – zaakcentowane także w odpowiedzi na skargę w nawiązaniu do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., II OSK 1830/11, i z dnia 28 stycznia 2014 r., II OSK 2020/12 – że zasadniczą przesłanką odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu jest nie tyle samo wymierzenie kary pieniężnej, ile stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z projektem budowlanym; że decyzja odmowna ma podstawę zarówno w art. 59f ust. 6 pr.bud, jak i w art. 59 ust. 5 pr.bud., przy czym jest to w istocie tożsame rozstrzygnięcie niezależnie od tego, które przepisy powołał organ administracji. Niemniej jednak zauważyć w tym miejscu należy, że inwestorom wymierzono również karę pieniężną. Postanowienie w tym przedmiocie w czasie orzekania przez organ I instancji było wprawdzie nieostateczne, ale w chwili orzekania przez organ odwoławczy miało już walor ostateczności (a zgodnie z uwarunkowaniami administracyjnego toku instancji liczy się stan faktyczny i prawny właśnie z chwili orzekania przez organ odwoławczy). Zatem nawet gdyby przyjąć, że warunkiem koniecznym i zarazem wystarczającym do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu jest istnienie w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia o wymierzeniu kary pieniężnej – to ten warunek tak naprawdę również został spełniony. Na marginesie warto dodać, że skarga na ostateczne postanowienie o wymierzeniu kary pieniężnej została nieprawomocnym wyrokiem oddalona. Powyższe rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W szczególności, z podanych już przyczyn, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 59f ust. 6 pr.bud. przez przedwczesne wydanie decyzji odmownej. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 59f w zw. z art. 59a ust. 2 pr.bud. (charakter stwierdzonych nieprawidłowości został należycie wyjaśniony i oceniony pod kątem ich "istotności"), zarzut naruszenia art. 55 i 59f pr.bud. ani zarzut naruszenia art. 59 ust. 2 pr.bud. Te ostatnie zarzuty zostały zrelatywizowane do rozstrzygnięcia o karze pieniężnej, a nie do rozstrzygnięcia będącego przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Niemniej podkreślić trzeba, że – zdaniem Sądu – z uwagi na okoliczności sprawy, a zwłaszcza charakter stwierdzonych nieprawidłowości – nie było podstaw do zastosowania art. 59 ust. 2 pr.bud. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione (nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a.), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego (nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.). Naruszenie zasady szybkości postępowania samo przez się nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia. "Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy" (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r., II SA/Bd 787/16, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie skarżący takiego związku nie wykazali. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.