II SA/Wr 481/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Anna Siedlecka /sprawozdanie/, Protokolant Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 6 listopada 2007r. sprawy ze skargi T. S. na zarządzenie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej przy ul. Ł. nr [...] w B. wraz ze sprzedażą posadowionych na tej nieruchomości obiektów. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE Prezydent Miasta B zarządzeniem z dnia [...]r. nr [...] przywołując w podstawie prawnej art. 30 ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( t. j. Dz. U. z 2001r., Nr 142, póz. 1591 ze zm.), art. 11, art. 13 ust. 1, art. 35 ust. 1 i ust. 2, art. 37 ust.1. art. 40 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz § 2 ust.1 pkt.1 i pkt.2, ust. 2 pkt.1, § 6 ust.1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B z dnia [...]r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej B (Dz.Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2002 r., Nr 90, póz. 1501 ze zm.) przeznaczył do sprzedaży nieruchomość gruntową zabudowaną, oznaczoną jako działka Nr [...] o pow. [...] m2, położoną przy ul. [...] nr [...] w B. (obręb [...]) wraz ze sprzedażą posadowionego na niej budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz szklarni - w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. Legalność wydanego przez Prezydenta Miasta B zarządzenia, zakwestionował T. S., wnosząc w piśmie z dnia [...] r., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wydanego przez siebie zarządzenia. W uzasadnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa T. S. wskazał między innymi, iż przysługuje mu dwumiesięczny okres kasacyjny do Sądu Najwyższego od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 22 lutego 2007 r. ( Sygn. akt. II Ca 67/07) o przejęciu przez Gminę Miejską B. nieruchomości przy ul. [...] Nr [...] , a także, iż nie zgadza się on co do ceny tej nieruchomości podanej w załączniku nr [...] do zarządzenia nr [...], gdyż jest ona jego zdaniem zaniżona. W związku z tym zasadnym w ocenie wzywającego do usunięcia naruszenia prawa jest dokonanie przez organ rewizji wyceny bądź też zezwolenie mu na samodzielne wybranie rzeczoznawcy w celu konfrontacji ustalonych cen. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, doręczone skarżącemu w dniu [...] r. organ administracji publicznej odnosząc się do postawionych przez T.S. wniosków i zarzutów wskazał między innymi, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603, ze zm.) użytkownikowi wieczystemu, w stosunku do którego wygasło prawo użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu ustalonego w umowie, przysługuje wynagrodzenie za nabyte lub wzniesione przez niego budynki i urządzenia. Wynagrodzenie to winno być równe wartości tych budynków i urządzeń, określonej na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego (w tym przypadku jest to dzień [...] r.). Wobec śmierci użytkowników wieczystych - prawo to przechodzi na ich spadkobierców Urząd Miasta kilkakrotnie, pismami zwracał się do T.S. o przedłożenie stosownego postanowienia sądowego stwierdzającego nabycie spadku po R.S, jednakże takie postanowienie nie zostało przez T.S. przedłożone. Na podstawie zaś wspomnianego wyżej art. 33 ust. 2 cytowanej ustawy zlecona została wycena wartości budynków i urządzeń znajdujących się na działce Nr [...] przy ul. [...] Nr [...], na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Prezydent Miasta B w odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa podkreślił nadto, iż kwestionowany przez T.S. operat szacunkowy znajduje się w aktach Urzędu Miasta i będzie udostępniony osobom, które udokumentują prawa spadkowe po A i R. S. Z chwilą udokumentowania praw spadkowych, na wniosek uprawnionych zostanie uruchomiona procedura wypłaty stosownego wynagrodzenia za budynki i urządzenia zlokalizowane na przedmiotowej działce. Urząd Miasta jest przygotowany do tej operacji już od listopada 2006r., a dopełnienie formalności związanych z otrzymaniem wynagrodzenia za budynki i urządzenia leży po stronie spadkobierców po A i R.S. Sprawa ta nie może być zakończona przed dostarczeniem wymaganego wyżej postanowienia o nabyciu spadku po byłych użytkownikach wieczystych, tj. po A i R.S. Jednocześnie odnosząc się do poruszonych przez T.S. w zarzutach wezwania do usunięcia naruszenia prawa kwestii zasad i procedury sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej na działce nr [...] przy ul. [...] Nr [...] w B wraz ze sprzedażą posadowionych na tej nieruchomości obiektów, Prezydent Miasta B wskazał, iż wielokrotnie wyjaśniano skarżącemu, iż właścicielem tej nieruchomości wraz z zabudowaniami jest Gmina Miejska B.. Sposób zagospodarowania tej nieruchomości, decyzja o jej ewentualnej sprzedaży wraz z określeniem sposobu jak i ceny sprzedaży - jest wyłączną właściwością jej właściciela, tj. Gminy Miejskiej B. w imieniu której decyzje podejmuje Prezydent Miasta. Spadkobiercy po byłych użytkownikach wieczystych wyżej wymienionej nieruchomości, tj. po Alfredzie i Ryszardzie S. nie są zaliczani do osób, którym przysługuje pierwszeństwo, opisane w art. 34 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie dotyczy ich również obowiązek zapisany w art. 34 ust. 4, tj. zawiadomienie o skorzystaniu z pierwszeństwa. Zarzut więc postawiony w piśmie z dnia [...] r. w rozumieniu art. 34 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest w ocenie Prezydenta Miasta B. bezpodstawny, bowiem dotyczy on przypadku, gdy pierwszeństwo przysługuje osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony. Żadna z osób, wymienionych przez T.S. jako prawdopodobnych spadkobierców, nie okazała umowy najmu lokalu mieszkalnego. Prezydent Miasta, zgodnie z przysługującym uprawnieniem, wydał Zarządzenie Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie przeznaczenia do sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej przy ul. [...] nr [...] w B. wraz ze sprzedażą posadowionych na tej nieruchomości obiektów - w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. Cena określona w tym zarządzeniu ustalona została na podstawie operatu szacunkowego z dnia [...] r. -w oparciu o art. 67 ustawy o gospodarce nieruchomościami W postępowaniu przetargowym dotyczącym zbycia nieruchomości przy ul. [...] Nr [...] - spadkobiercom po A i R.S. nie przysługują żadne nadzwyczajne uprawnienia ani przywileje czy też roszczenia. Spadkobiercy ci mogą uczestniczyć w przetargu na zasadach obowiązujących wszystkich uczestników przetargu. Na opisane zarządzenie Prezydenta Miasta B z dnia [...] r. skargę w dniu 6 lipca 2007 r. (vide: zawarta na zwrotnym potwierdzeniu odbioru data wpływu skargi przesłanej przez Sąd do organu za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona do tegoż Sądu) wniósł T. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego zarządzenia T.S. przedstawiając historię zasiedlenia przez rodziców posesji przy ul. [...] Nr [...] w B. i związany z tym fakt uiszczania po śmierci rodziców rat z tytułu wieczystego użytkowania gruntu powtórzył co do zasady swoją argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa a nadto wskazał, iż w zarządzeniu nie wyznaczono mu terminu do Sądu, do którego może być wniesione odwołanie W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B wniósł o jej oddalenie ewentualnie o odrzucenie skargi oraz zasądzenie od skarżącego T.S. na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi organ administracji publicznej podniósł, że nieruchomość gruntowa zabudowana położona w Bolesławcu przy ul. [...] ul. [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] m2 ( Obręb [...],) została nabyta od Skarbu Państwa przez zmarłą A.S. z majątku dorobkowego Aktem notarialnym Rep. [...] Nr [...] z dnia [...] r. - umowa sprzedaży. Na podstawie tego aktu na rzecz nabywcy zostało przeniesione prawo własności czasowej nieruchomości gruntowej na okres 40 lat wraz z prawem własności domu jednorodzinnego. Prawo własności czasowej przekształciło się z mocy przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach ( Dz. U. z 21969 r. Nr 22,poz. 159 ze zm.) - w prawo użytkowania wieczystego, z zachowaniem czterdziestoletniego okresu trwania. W przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego trwało do dnia 27 stycznia 2000 roku . Po upływie tego terminu prawo użytkowania wieczystego wygasało, jeśli przed upływem tego terminu nie zostało na żądanie użytkownika wieczystego przedłużone na dalszy okres od 40 do 99 lat ( zob. art. 236 § 2 KC). W skarżonej sprawie użytkownik wieczysty nie skorzystał z dobrodziejstwa art. 236 Kodeksu cywilnego i wobec tego jego prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości wygasło. Stwierdził to wyraźnie sędzia Sądu rejonowego w B - V Wydział Ksiąg Wieczystych mgr J. K., przesyłając małżonkom S i Gminie Miejskiej zawiadomienie o wykreśleniu A.S. i R.S. - jako użytkowników wieczystych nieruchomości z powodu upływu okresu użytkowania wieczystego. Stosownie do treści art. 235 Kodeksu cywilnego budynki i inne urządzenia, które użytkownik wieczysty nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste stanowią jego własność. Wszakże wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości spowodowało " wygaśnięcie" własności budynków i budowli, które jako części składowe nieruchomości gruntowej stały się na powrót własnością właściciela nieruchomości, tj. Gminy Miejskiej B., która stała się właścicielem przedmiotowej nieruchomości gruntowej na mocy decyzji komunalizacyjnej Wojewody J. Taki wywód prawny jest zdaniem organu jednostki samorządu terytorialnego uzasadniony w świetle przepisów art. 46 w zw. z art. 48 Kodeksu cywilnego. Dodać należy, że wspomniane wyżej Zawiadomienie z Ksiąg Wieczystych informuje o wygaśnięciu użytkowania wieczystego działki gruntu zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Stąd więc Księga Wieczysta prowadzona dla przedmiotowej nieruchomości nie zawiera wpisu o odrębnej od gruntu własności budynku mieszkalnego (zob. treść art. 46 Kc ) W takim stanie prawnym nieruchomości Prezydent Miasta po uzyskaniu od skarżącego dwóch postanowień Sądu Rejonowego w B o nabyciu spadku odpowiednio po zmarłej A.S. i po zmarłym jej mężu R.S. wydał zaskarżone zarządzenie. W ślad za zarządzeniem Prezydent Miasta ogłosił przetarg ustny nieograniczony oraz wydał Regulamin tego przetargu ( dok. Nr 44 i 45). Cena wywoławcza stanowiąca wartość budynków i gruntu została ustalona na podstawie sporządzonego operatu szacunkowego na kwotę [...] złotych. Przetarg został wyznaczony na dzień 21 sierpnia 2007 r. a ustaleni mocą wyżej wskazanych postanowień Sądu Rejonowego spadkobiercy zostali wezwani do wzięcia udziału w przetargu. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...]r. skierowanego do Prezydenta Miasta B. o wypłacenie mu należnego na mocy art. 33 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odszkodowania za wzniesione na terenie działki nr [...] budynki i budowle Prezydent Miasta poinformował skarżącego pismem, z dnia [...] r., że "przystępuje do uruchomienia procedury wypłaty wynagrodzenia za budynki i urządzenia nabyte lub wzniesione przez użytkowania wieczystego, w stosunku do którego wygasło prawo użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu ustalonego w umowie...". To wynagrodzenie zostało ustalone na kwotę [...] złotych. Jednocześnie Prezydent Miasta zaprosił skarżącego jako upełnomocnionego przedstawiciela spadkobierców na dzień [...] r. do Wydziału Mienia i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta na godz. [...], celem ustalenia warunków wypłaty powyższego wynagrodzenia. W oznaczonym dniu skarżący nie stawił się i nie podał żadnej przyczyny swego niestawiennictwa, wyraził wszakże wolę uczestniczenia w przetargu, czego dowodem jest informacja wydziału finansowo-budżetowego o wpłaceniu przez niego wadium. Wobec przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi T.S. do rozpoznania - Prezydent Miasta B powołując się na tę przyczynę postanowił wyznaczony na dzień [...] r. przetarg nieograniczony - odwołać. Jak wynika wiec z przedłożonych Sądowi dokumentów działania Prezydenta Miasta, do którego w myśl art. 30 ust. 2 pkt.3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym należy gospodarowanie mieniem gminnym, oczywiście w granicach zakreślonych przepisami prawa, które to przepisy są powołane w podstawie prawnej wydanego zarządzenia, są zgodne z prawem i w świetle powyższych dokumentów skarga T.S. jest bezzasadna i wobec tego podlega oddaleniu względnie odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt.1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części u.p.p.s.a, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych, umożliwiającym przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie. Zgodnie z art. 54 § 1 wskazywanego aktu skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej, oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. W tym przypadku dla zachowania terminu do wniesienia skargi, konieczne jest, aby przed jego upływem pismo wpłynęło do właściwego organu ( zob. Hanna Knysiak - Molczyk, s. 330 - 331 komentarza do ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydanego pod redakcją Tadeusza Wosia przez Wydawnictwo Prawnicze LEXIS NEXIS Warszawa 2005 r.). W świetle art. 3 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej miedzy innymi orzekając w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym precyzującym przedmiot i szczególny tryb zaskarżenia w rozważanym tu zakresie aktów organów jednostek samorządu terytorialnego - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem zaskarżenia określonym w tym przepisie jest więc bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli zainteresowany nie wezwał w ogóle organu do usunięcia naruszenia prawa lub nie nastąpiło zdarzenie oznaczające, że wezwanie było bezskuteczne. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie administracyjnym skarga, o której mowa w art.101 ustawy o samorządzie gminnym, wniesiona do sądu administracyjnego z pominięciem warunku uprzedniego "bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia" jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Takie wezwanie będzie przy tym "bezskuteczne", gdy organ gminy, który podjął kwestionowaną uchwałę, odmówi usunięcia naruszenia prawa, albo gdy nie wypowie się w tym przedmiocie w terminie, jaki obowiązuje do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wezwanie takie - poza wykazaniem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnioskodawcy oraz żądaniem usunięcia tego naruszenia - powinno wskazywać kwestionowaną uchwałę lub zarządzenie, a co najmniej nawiązywać do jej treści. Z natury rzeczy musi ono być sporządzone i skierowane do właściwego organu gminy już po podjęciu uchwały lub zarządzenia. Zatem wniesienie skargi na uchwałę bez uprzedniego (bezskutecznego) wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia, jest niedopuszczalne. Skarga do sądu powinna być natomiast wniesiona w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący został zawiadomiony o odmowie usunięcia naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2001 r., III RN 54/00, OSNAPiUS 2001, nr 21, poz. 633, podobnie postanowienie SN z dnia 10 lipca 2002 r., III RN 52/02, OSNP 2003, nr 13, poz. 303). Negatywne stanowisko organu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa może być ujawnione i zakomunikowane wzywającemu w każdy sposób, który dostatecznie ujawnia odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli organ gminy nie zajął stanowiska wobec wezwania do usunięcia naruszenia prawa, bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się od dnia następnego po dniu, w którym upłynął maksymalny termin ustanowiony na mocy art. 35 k.p.a. do załatwienia sprawy (uchwała NSA z dnia 4 maja 1998 r., FPS 1/98, ONSA 1998, nr 3, poz. 78; podobnie postanowienie NSA z dnia 7 października 1999 r., IV SA 992/99, niepubl.; por. także A. Agopszowicz: Ustawa..., s. 516; P. Czechowski: Prawo..., s. 234; A. Kisielewicz: Samodzielność..., s. 139; Z. Niewiadomski: Prawo..., s. 193). Jak wynika z lektury akt rozpoznawanej sprawy w szczególności protokołu rozprawy z dnia [...] r. (...) skarżący T.S. pismem z dnia [...] r. - wezwał Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wydanego przez tenże organ zarządzenia z dnia [...] r. nr [...] spełniając w ten sposób jeden z warunków koniecznych do skutecznego wniesienia skargi. Wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa okazało się jednakże "bezskuteczne", gdyż organ gminy, który podjął kwestionowane zarządzenie, odmówił usunięcia naruszenia prawa , odnosząc się negatywnie w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do postawionych przez T.S. wniosków i zarzutów. Od dnia 11 kwietnia 2007 r. (dzień skutecznego doręczenia skarżącemu wskazanej odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, vide: k. 36 akt adm.) rozpoczął swój bieg 30 dniowy termin na skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Na opisane zarządzenie Prezydenta Miasta B z dnia [...] r. T. S. skargę wniósł dopiero w dniu 6 lipca 2007 r. (vide: zawarta na zwrotnym potwierdzeniu odbioru data wpływu skargi przesłanej przez sąd do organu za pośrednictwem którego, skarga powinna być wniesiona do tutejszego Sądu) a więc blisko 3 miesiące po upływie przewidzianego prawem terminu do jej wniesienia. Termin trzydziestodniowy na skuteczne skargi przez T. S do tutejszego Sądu upłynął bezskutecznie w dniu 11 maja 2007 r. Z tych względów wobec niedopuszczalności skargi spowodowanej wniesieniem jej przez T.S. po terminie, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt.2 u.p.p.s.a orzec jak w sentencji. Marginalnie tylko wskazać należy, na co zasadnie zwraca uwagę w swojej skardze T.S, Prezydent Miasta B wydając zarządzenie Nr [...] z dnia [...] r. nie wskazał adresatom wydanego przez siebie aktu na prawną możliwość jego kontroli w postaci skargi wnoszonej za pośrednictwem tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaniechanie organu w tym zakresie nie mogło mieć wprawdzie wpływu na bieg terminu do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia a w konsekwencji uchybienia przez skarżącego temu terminowi, skoro bieg terminu do wniesienia rozpoczął się od momentu prawidłowego doręczenia skarżącemu odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednakowoż pokreślić trzeba, iż z uwagi na to, że strona nie może ponosić negatywnych skutków braku pouczenia ze strony organu o przysługujących jej środkach zaskarżenia, w tym prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, opisana wyżej okoliczność przy spełnieniu innych jeszcze przesłanek może stanowić ewentualną podstawę do skutecznego złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. ( vide: Sąd Apelacyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 16.07.1992 r , I ACz 290/92 opubl. OSA w Krakowie rok. 1992, poz. 38). Jednocześnie zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek pełnomocnika organu o zasądzenie od skarżącego T. S. na rzecz Prezydenta Miasta B kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych nie zasługuje uwzględnienie jako oczywiście bezzasadny. Wskazać tu bowiem trzeba, iż w postępowaniu przed wojewódzkimi sadami administracyjnymi, stanowiącymi sądy I instancji, utrzymana została zasada, która do końca 2003 r. obowiązywała w orzekającym w jednej instancji Naczelnym Sądzie Administracyjnym (vide: art. 55 ust.1 nieobowiazującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji gdy skarga została uwzględniona (odstępstwa od tej zasady zawiera tylko art. 201 u.p.p.s.a). Nie jest więc możliwe w świetle literalnego brzmienia art. 200 u.p.p.s.a zasądzanie przez wojewódzkie sady administracyjne kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) na rzecz organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi od skarżącego, gdy skarga zostanie oddalona, odrzucona oraz gdy postępowanie zostanie umorzone z innych przyczyn niż przewidziane w art. 201 § 1 i § 2 u.p.p.s.a. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie obowiązuje bowiem pełna zasada odpowiedzialności za wynik postępowania, która wprowadzono w postępowaniu cywilnym ( art. 98 § 1 k.p.c ). p.k