II SA/Po 918/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) Nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia (...) Nr (...) Znak (...), II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę(...) zł ([...] złotych) tytułem zwrotu wpisu. UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r., nr (...), Prezydent Miasta O., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako "K.p.a." po rozpatrzeniu wniosku A. i M. S. ustalił warunki zabudowy nieruchomości położonej przy ul. (...) w O., działka nr (...), obręb mapy (...), dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z pomieszczeniami lokalu handlowego branży przemysłowej z komunikacją wewnętrzną i zielenią towarzyszącą z uwarunkowaniami określonymi w załączniku nr 1 i 2, w liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych w załączniku nr 3 do decyzji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że A. i M. S. zwrócił się do organu z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku z pomieszczeniami lokalu handlowego branży przemysłowej z komunikacja wewnętrzną, parkingiem i zielenią towarzyszącą. Sporządzona następnie analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu wykazała, że planowana inwestycja będzie zlokalizowana w terenie o dominującej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową gospodarczą i usługową jako uzupełniającą. W ocenie organu istniejący na działce nr (...) pawilon handlowy w obrębie wyznaczonego obszaru analizowanego stanowi kontynuację funkcji dla planowanej zabudowy. Wskaźnik zabudowy występujący na działce nr (...) obręb mapy (...) w wysokości 36% stanowi natomiast wskaźnik dopuszczający nową zabudowę na terenie działki nr (...) obręb mapy (...) w wielkości 33% w obszarze analizowanym. Jak wyjaśniono przyjęty wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu dla planowanej inwestycji, na wysokości 33% nie jest rażąco zawyżony i często występuje w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ podniósł również, że stosownie do art. 53 ust. 4 pkt. 6 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonano uzgodnień z Marszałkiem Województwa, który jednak nie zajął w terminie 2 tygodni stanowiska w sprawie, oraz z Miejskim Zarządem Dróg w O., który postanowieniem z dnia (...) grudnia 2010 r. uzgodnił inwestycję w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła R. J. oraz A. B. występujący jako przedstawiciel ustawowy małoletniego W. B. W swoim odwołaniu R. J. wskazała, że decyzja z dnia (...) czerwca 2011 r. stanowiła powielenie wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia (...) lutego 2011 r., która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2011 r. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja była niezgodna z § 4 ust. 3 oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Wadliwie ustalono w niej bowiem linię zabudowy oraz wielkość powierzchni całej zabudowy. Zdaniem skarżącej niedopuszczalne było powołanie się przez organ I instancji na zabudowę działki nr (...), która nie jest działką sąsiadującą z terenem planowanej inwestycji. Zakwestionowano również uznanie, jakoby planowana inwestycja stanowiła kontynuację istniejącej na działce nr (...) zabudowy, na której znajduje się sklep spożywczy służący zaspokojeniu potrzeb okolicznych mieszkańców. Planowana inwestycja ma bowiem zupełnie innych charakter i stanowi działalność uciążliwą dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Na okoliczność powyższą wskazuje przed wszystkim przyjęta wysokości planowanej inwestycji, wynosząca około 5 m na jednej kondygnacji, która przesądza o cechach zabudowy przemysłowej. Skarżąca wskazała wreszcie, że ustalona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jest sprzeczna z § 7 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. A. B. zarzucił natomiast zaskarżonej decyzji niezgodność z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie § 1 ust. 1 i 2, § 4 ust. 3, § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Skarżący zakwestionował dopuszczalną wielkość zabudowy podnosząc, iż została ona ustalona w sposób całkowicie dowolny na podstawie danych z zaledwie 6 działek znajdujących się w obszarze analizowanym, podczas gdy średnią należało obliczyć dla wszystkich działek z analizowanego obszaru. Ponadto nawet przy powyższym, dowolnym wyborze działek, zaledwie jedna z nich miała wskaźnik zabudowy wyższy niż wskaźnik przyjęty w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo decyzja nie zawierała uzasadnienia dotyczącego podniesienia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy oraz wadliwie określała linię zabudowy. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia linia zabudowy winna być ustalona tak jak linia zabudowy budynku znajdującego się na działce nr (...). Skarżący zakwestionował również twierdzenie, jakoby planowana inwestycja stanowiła kontynuację funkcji istniejącej zabudowy oraz podniósł, iż w jego opinii planowana wysokość pawilonu powoduje wątpliwości, co do jego prawdziwego przeznaczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) lipca 2011 r., nr (...), (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta O. Organ odwoławczy przywołał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, iż obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz budynki gospodarcze i usługowe jako uzupełniające, a na działce nr (...) posadowiony jest pawilon handlowy pozwalający przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z kontynuacją funkcji oraz umożliwiający ustalenia wymogów dla nowego obiektu. Podjęte ustalenia wskazują, że nieprzekraczalna linia zabudowy w obszarze analizowanym kształtuje się w odległości 4,00 m do 10,5 m, co pozwala na wyznaczenie linii zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej ulicy. Podobnie w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia przyjęto wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na poziomie 33%. Choć średni wskaźnik zabudowy na obszarze analizowanym wynosi 26%, na działce nr (...) wynosi on 36%, co umożliwia jego podwyższenie. Odnosząc się do zarzutu linii zabudowy organ wskazał, iż w świetle § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego nie można wymagać, aby linia powyższa było usytuowana wyłącznie według położenia działki nr (...). Podobnie przy ustaleniu warunków zabudowy uwzględniono zabudowę na działce nr (...). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. J. wnosząc o jej uchylenie. W skardze podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące wadliwości linii zabudowy oraz powierzchni zabudowy nieruchomości objętej wnioskiem. Zakwestionowano również wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz podniesiono, że planowana inwestycja ma charakter przemysłowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu (...) października 2012 r. skarżąca podtrzymała swoje zarzuty, podnosząc dodatkowo zarzut naruszenia art. 27 K.p.a. polegający na rozpoznaniu sprawy przez tych samych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującego w mocy decyzję Prezydent Miasta O. o ustaleniu warunków zabudowy nieruchomości położonej przy ul. (...) w O., działka nr (...), obręb mapy (...), dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z pomieszczeniami lokalu handlowego branży przemysłowej z komunikacją wewnętrzną i zielenią towarzyszącą z uwarunkowaniami określonymi w załączniku nr 1 i 2, w liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych w załączniku nr 3 do decyzji. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego" (wyrok NSA z 17 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 646/06. LEX nr 322329). Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi "ładu przestrzennego" musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia w przypadku braku planu miejscowego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jednocześnie ust. 2 powyższego przepisu, wskazuje, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe zastosowanie normy wynikającej § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego dookoła, a więc z każdej strony (ze wszystkich stron) działki budowlanej objętej wnioskiem (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07). Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem prowadzonego postępowania był wniosek M. i A. S. z dnia (...) listopada 2010 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sklepu przemysłowego przy ul. (...) na działce on nr (...). Zgodnie z opisem miał on stanowić budynek parterowy z dachem jednospadowym – płaskim, o długości około 23 m., szerokości około 12 m. i wysokości około 4,5 m. Sąd podkreśla w tym miejscu, że tak zakreślony przedmiot postępowania wiąże organy prowadzące postępowania. Oznacza to, że nie miały one możliwości, o co wnosiła skarżąca, dokonywania oceny charakteru planowanego zamierzenia pod kątem ustalenia, czy jest to zamierzenie polegające na budowie obiektu przemysłowego. W wyniku przedłożonego wniosku organ ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji odwołując się do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiadującego. Do decyzji załączono dokument określony "wynikami analizy". Podkreślenia jednakże wymaga, że w samych aktach postępowania brak jest stosownej analizy, przewidzianej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności w aktach sprawy brak jest części tekstowej analizy, która odpowiadałaby wymogom stawianym przez rozporządzenie wykonawcze, wydane w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 61 § 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podkreśla, że analiza urbanistyczna, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, którą należy przeprowadzić przed sporządzeniem projektu decyzji o warunkach zabudowy, obowiązkowo składa się z części tekstowej (opisowej) i części graficznej. Niewątpliwie same wyniki analizy (składające się z części tekstowej i graficznej) stanowią obligatoryjny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, przy czym nie ma żadnych przeszkód, by załącznikiem do decyzji była cała analiza (w części opisowej i graficznej), jeżeli tylko zawiera ona wyodrębnione wyniki analizy i nie wpływa na umniejszenie czytelności, jednoznaczności decyzji administracyjnej. Nie można jednak zaakceptować sytuacji, w której to w istocie wyniki analizy zastępują przeprowadzenie samej analizy urbanistycznej (opisowej i graficznej). Należy podkreślić, że dopiero należycie wykonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącego sąsiedztwo wobec działki objętej inwestycją może stanowić punkt wyjścia do sformułowania wyników (wniosków) analizy, a dalej – w razie stwierdzenia spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przede wszystkim stwierdzenia kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy) – do ustalenia szczegółowych warunków zabudowy (wymagań dotyczących nowej zabudowy), wskazanych w przepisach § 4 - 8 rozporządzenia wykonawczego. W kontrolowanej sprawie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w istocie zabrakło przeprowadzenia analizy urbanistycznej w wyżej przedstawionym rozumieniu. Mimo zgromadzenia częściowych danych wskazanych na części graficznej analizy, samej analizy opisowej terenu sąsiadującego (w szerokim tego słowa znaczeniu) z działką objętą inwestycją nie przeprowadzono. Znajdujący się w aktach administracyjnych jednostronicowy dokument zatytułowany "Wyniki analizy" nie może być uznany prawidłową (nawet tylko w sensie formalnym) analizę urbanistyczną (część tekstową). Opis analizowanego terenu – funkcji istniejącej zabudowy przedstawiony w tym dokumencie jest co najwyżej hasłowy, brak szczegółowych informacji dotyczących wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu i parametrów istniejącej zabudowy. W konsekwencji określenie w tym dokumencie nieprzekraczalnej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (określonej jako – budynki I i II kondygnacyjne) oraz geometrii dachu jest pozbawione osadzenia w występujących w obszarze analizowanym wskaźnikach, parametrach i innych cechach istniejącej zabudowy, które nie zostały w sposób dostateczny odzwierciedlone w dokumentacji, znajdującej się w aktach. Z dokumentów znajdujących się w aktach nie wynikają szczegółowo wskaźniki zabudowy obszaru analizowanego, służące wyznaczeniu parametrów zabudowy planowanej, z odniesieniem ich do wszystkich, szczegółowo określonych działek obszaru analizowanego. Nie sposób za odpowiadające zasadzie prawdy obiektywnej uznać ustalenia tych parametrów poprzez lakoniczne podanie wielkości maksymalnej i minimalnej, występujących w obszarze analizowanym. Brak ustalenia funkcji oraz parametrów, występujących na wszystkich, wskazanych co do numeru działkach, w ramach obszaru analizowanego czyni kontrolę sądowoadministracyjną iluzoryczną . Zarówno sąd jak i strona nie mają możliwości skontrolowania legalności funkcji i parametrów dopuszczonej zabudowy w świetle postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi wskazać należy, że zasługują również na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w świetle, § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Równocześnie § 5 ust. 2 powyższego rozporządzenia dopuszcza możliwość wyznaczenie innego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy. Abstrahując w tym miejscu od prawidłowości samej analizy wskazać należy, że treść § 5 ust. 2 rozporządzenia nie może prowadzić do nieuzasadnionego powiększenia powierzchni zabudowy. Za niewystarczające uznać należy wskazanie jako przyczynę zwiększenia powierzchni ponad średnią jej wielkość najwyższą powierzchnię zabudowy w obszarze analizowanym, z pominięciem szczegółowych rozważań w tym względzie. Z akt sprawy nie wynika jaki charakter ma zabudowa na działce (...), mechaniczne odniesienie się do występującego na niej wskaźnika uznać należy za nie odpowiadające wymogom analizowanej normy. Podkreślić w tym miejscu należy, iż wbrew stanowisku organu odwoławczego, zawartego w odpowiedzi na skargę pawilon handlowy w obszarze analizowanym znajduje się na działce nr (...), powierzchnia jej zabudowy wynosi jedynie 15%. Z do tej pory zgromadzonego materiału nie wynika, by w obszarze analizowanym znajdował się jeszcze jeden pawilon handlowy. Podobnie wykładnia § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego nie może prowadzić do arbitralności rozstrzygnięć w przedmiocie obowiązującej linii zabudowy. W szczególności dokonując wykładni omawianego przepisu mieć należy na względzie § 4 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Oznacza to, że dopuszczenie możliwości wyznaczenie innej linii zabudowy jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy rozwiązanie powyższe pozostaje w zgodności ze sporządzoną analizą urbanistyczną, na całym wymaganym obszarze, której w niniejszej sprawie brak. Tym samym za przedwczesne uznać należy rozważania w zakresie legalności tego wskaźnika. Za nietrafny uznać należy podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 27 K.p.a. Przepis ten ma bowiem zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127§3 kpa (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r. o sygn, II GSK 757/09) Wskazane w niniejszym uzasadnieniu wadliwości skutkować muszą przyjęciem, iż w sprawie naruszono normy art. 7,77§1, 80 kpa, stąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić należało zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są uwzględnić poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, w tym w sposób odpowiadający rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003r. do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, w odniesieniu do wszystkich znajdujących się w jego obrębie działek . W aktach winny znaleźć się nie tylko wyniki analizy, ale także dokument obrazujący szczegółowe ustalenia poczynione w obszarze analizowanym, z zaznaczeniem funkcji, parametrów zabudowy poszczególnych działek. Uzasadnienie decyzji winno zawierać szczegółowe rozważania co do kryteriów jakimi kierował się organ przy ustalaniu parametrów nowej zabudowy. zabudowy . O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.