VI Ka 261/25

<p>Sygn. akt VI Ka 261/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 czerwca 2025 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – Sędzia Daniel Strzelecki</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant Dominika Cieślak </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. G.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> </p> <p>c. <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>obwinionej z art. 96 § 3 kw</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez oskarżyciela</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze</p> <p>z dnia 3 marca 2025 r. sygn. akt II W 871/24</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok wobec obwinionej <span class="anon-block">D. G.</span> i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 261/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">D. G.</span> została obwiniona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego o to, że będąc właścicielem pojazdu marki <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, oświadczeniem z dnia 26.01.2024r. sporządzonym w <span class="anon-block">J.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> (woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, powiat <span class="anon-block">J.</span>, gm. <span class="anon-block">J.</span>) wbrew obowiązkowi nie wskazała na żądanie uprawnionego organu, to jest Głównego Inspektora Transportu Drogowego, komu powierzyła wymieniony wyżej pojazd do kierowania lub używania w dniu 29 listopada 2023r. o godz. 15:58 w lokalizacji <span class="anon-block">J.</span> /al. <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, pomimo że pojazd ten nie został użyty wbrew jej woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mogła zapobiec, tj. o wykroczenie z art. 96§3 k.w.</p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 3 marca 2025r. w sprawie sygn. akt II W 871/24 działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5§1 pkt. 9 k.p.w.</a> postępowanie wobec obwinionej <span class="anon-block">D. G.</span> o zarzucany jej czyn umorzył stwierdzając, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł Główny Inspektor Transportu Drogowego, który na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 103;art. 103 § 2)">art. 103§2 k.p.w.</a> zaskarżył to orzeczenie w całości i na niekorzyść <span class="anon-block">D. G.</span>.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427§2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109§2 k.p.w.</a> wyrokowi temu skarżący zarzucił obrazę prawa materialnego, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5§1 pkt. 9 k.p.w.</a> poprzez wadliwe przyjęcie, że skarga została złożona przez nieuprawniony organ.</p> <p>Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </p> <p>Apelacja wywiedziona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest zasadna. Doprowadziła ona zatem do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji nieprawidłowo bowiem przyjmując, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie był organem uprawnionym do złożenia wniosku o ukaranie za popełnienie wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96§3 k.p.w.</a> i w konsekwencji stwierdzając <em> <!-- -->ad casu </em>brak skargi uprawnionego oskarżyciela, umorzył niniejsze postępowanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 9)">art. 5§1 pkt. 9 k.p.w.</a> Sąd <em> <!-- -->meriti</em> owe rozstrzygniecie oparł na bardzo ograniczonej wykładni odnoszących się do analizowanej materii uregulowań, bowiem swoje wnioskowanie oparł zasadniczo na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129 a;art. g;art. g ust. 1;art. g ust. 2)">art. 129a i g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym</a>. Dokonując wykładni tych przepisów wywiódł, że skoro w pierwszym z nich nie statuowano upoważnienia tego organu do działania jako oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia, zaś w art. 129g ust. 2 pkt. 2 tego aktu normatywnego ustawodawca przydał mu uprawnienie do prowadzenia czynności wyjaśniających, kierowania do sądu wniosków o ukaranie, oskarżania przed sądem oraz wnoszenia środków odwoławczych - w trybie i zakresie określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()"> <span class="underline"> <!-- -->ustawie</span> z dnia 24 sierpnia 2001r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia</a> dotyczących ujawnienia za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pasie drogowym dróg publicznych następujących naruszeń przepisów ruchu drogowego: przekraczania dopuszczalnej prędkości; niestosowania się do sygnałów świetlnych, toteż tego rodzaju prerogatywy w odniesieniu do wykroczeń z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96§3</a> k.w. nie zostały temuż organowi przyznane. Sąd Rejonowy przywołał również <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 50;art. 50 pkt. 1;art. 50 pkt. 1 ppkt. c;art. 51;art. 51 ust. 6;art. 51 ust. 6 ppkt. c;art. 54;art. 54 ust. 2;art. 54 ust. 2 pkt. 11)">art. 50 pkt. 1 ppkt. c, art. 51 ust. 6 ppkt. c i art. 54 ust. 2 pkt. 11</a> wskazanej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.</a> poprzestając na wskazaniu, że w tych unormowaniach nie przydano temu organowi żadnych dalszych uprawnień oskarżycielskich.</p> <p>Tymczasem najistotniejsze w okolicznościach tego postępowania ma wykładania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a>, której Sąd <em> <!-- -->meriti </em>przeprowadził. Przepis ten stanowi, że organom administracji rządowej i samorządowej, organom kontroli państwowej i kontroli samorządu terytorialnego oraz strażom gminnym uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują tylko wówczas, gdy w zakresie swojego działania w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukarania.</p> <p>Najszerszą wykładnię norm prawnych statuowanych w przywołanym unormowaniu przeprowadził Sąd Najwyższy działający w składzie 7 sędziów we wpisanej do księgi zasad prawnych uchwale z dnia 30 września 2014r., I KZP 16/14, OSNKW 2014/11/80. Co prawda, sądy powszechne, co wynika z analizy art. 87 ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o Sądzie Najwyższym, za wyjątkiem uchwał tego Sądu wydawanych w konkretnych sprawach, nie są nimi związane i to nawet jeżeli przydano im moc zasad prawnych. Nie oznacza to jednak, że nie stosują one rozwiązań w uchwałach wypracowanych, w szczególności, gdy nadano im moc zasady prawnej. Siła autorytetu najwyższej instancji sądowej prowadzi bowiem do tego, że wskazania wynikające z jej uchwał są powszechnie aprobowane w orzecznictwie powszechnym. Dodać należy, że Sąd Okręgowy rozważania zawarte w tej uchwale w całości aprobuje, co pozwala na odniesienie się do opisanej w niej materii w sposób skrótowy.</p> <p>Chociaż rozstrzygnięcie to zapadło na kanwie analizy uprawnień procesowych przysługujących w sprawach o wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96§3</a> k.w. straży gminnej (miejskiej), tym niemniej znajduje ono zastosowanie również w sprawie niniejszej. Rzecz bowiem w tym, że przesłanka opisana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a>, która w tymże judykacie była przedmiotem dogłębnej egzegezy, a to w postaci przysługiwania wszystkim wymienionym w tym unormowaniu organom uprawnienia oskarżyciela publicznego, gdy w zakresie swojego działania w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie, odnosi się w identycznym zakresie do wszystkich tych podmiotów. To zaś innymi słowy oznacza, że skoro analizowane uprawnienie wynikające z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a>, m.in. do występowania z wnioskiem o ukaranie, w identyczny sposób odniesiono zarówno do straży gminnych (miejskich), jak i organów kontroli państwowej, a więc również do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, toteż wysłowiona w tej uchwale argumentacja znajduje zastosowanie również na kanwie niniejszej sprawy.</p> <p>Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tej uchwały uchwale prześledził dokładnie procedurę legislacyjną związaną z nowelizacją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a> dokonaną w art. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 29 października 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Wywiódł przy tym przekonywająco, że w toku tychże prac legislacyjnych zmiana tego unormowania polegająca na zastąpieniu sformułowania „(…) gdy w zakresie swego działania ujawniły wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie” polegać miała na stwierdzeniu „(…) gdy w zakresie swego działania lub w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie”. Wskazał ponadto, że ostatecznie przesłanka ta przybrała postać „(…) gdy w zakresie swojego działania w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie”, jak i że w założeniu ustawodawcy nie miała ona merytorycznego znaczenia względem tej wcześniej proponowanej, jako że określono ją jako redakcyjno – legislacyjną. Najwyższa instancja sądowa trafnie zatem przyjęła, że skoro prawodawca zamierzał posłużyć się w projektowanej zmianie brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a> spójnikiem łącznym „lub”, zaś ostatecznie zamienił go na przydawkę „w tym”, nie dążąc jednak do merytorycznej zmiany tego pierwotnego brzmienia, toteż jego wolą było nadanie mu takiego kształtu, jaki wynikał z pierwszej chronoligicznie poprawki.</p> <p>To zaś pozwala stwierdzić, że ustawodawca statuując obowiązującą aktualnie treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a> dążył do tego, aby podmioty w nim wymienione, w tym także Główny Inspektor Transportu Drogowego, miały możliwość występowania w charakterze oskarżyciela (a więc również wnoszenia wniosków o ukaranie) nie tylko w sprawach o wykroczenia, które ujawniły w zakresie swojego działania, który to zakres został wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129 b;art. 129 b ust. 1;art. 129 b ust. g;art. 129 b ust. 1)">art. 129b ust. 1 i g ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011251371" title="Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 (art. 3;art. 3 ust. 1 a)">art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym</a>, lecz także w sprawach o wykroczenia, które ujawniły w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających. W tym ostatnim zatem przypadku chodzi więc o wykroczenia znajdujące się poza zakresem wymienionym w tych przywołanych wyżej przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy prawo o ruchu drogowym</a>, byleby zostały one ujawnione w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających. Skoro zatem prowadzenie tych czynności na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129 g;art. 129 g ust. 1;art. 129 g ust. 1 lit. b)">art. 129g ust. 1 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym</a> zostało dla tego organu zastrzeżone w sprawach dotyczących ujawniania za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pasie drogowym dróg publicznych naruszeń przepisów ruchu drogowego w postaci m.in. niestosowania się do sygnałów świetlnych, toteż bezsprzecznie, po pierwsze, postępowania wyjaśniające dotyczące takich wykroczeń owy organ legalnie może prowadzić, a po wtóre, może też realizować uprawnienia oskarżycielskie w odniesieniu do innych wykroczeń, jeżeli zostały one ujawnione w toku realizowania owych czynności wyjaśniających.</p> <p>Przenosząc te uwagi na grunt okoliczności niniejszej sprawy godzi się podnieść, że Główny Inspektor Transportu Drogowego przeprowadzone w sprawie niniejszej czynności wyjaśniające prowadził w kierunku ustalenia okoliczności popełnienia wykroczenia znajdującego się w dyspozycji art. 129g ust. 1 lit. b przywołanej ustawy. Wykroczenie to zostało przecież ujawnione przy pomocy stacjonarnego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pasie drogowym dróg publicznych, tj. w obrębie skrzyżowania ul. <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> i polegało na niezastosowaniu się nieustalonego kierującego o godz. 15:58,20 dnia 29 listopada 2023r. do wyświetlanego na sygnalizatorze drogowym sygnału czerwonego. Jako zatem że w toku tych czynności obwiniona pismem z dnia 26 stycznia 2024r. odmówiła wskazania, kto we wskazanym czasie i miejscu tymże pojazdem się poruszał, toteż w toku tych czynności wyjaśniających ujawnione zostało wykroczenie będące przedmiotem osądu w niniejszym procesie.</p> <p>Zaaprobowanie stanowiska Sądu Rejonowego prowadziło by też do wniosków niedających się zaakceptować z przyczyn funkcjonalnych. Rzecz w tym, że gdyby poprzeć to wnioskowanie, należałoby w konsekwencji stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego byłby uprawniony do prowadzenia czynności wyjaśniających i realizowania uprawnień oskarżycielskich wyłącznie w odniesieniu do osób, które dopuściły się ujawnionych za pomocą opisanych wyżej urządzeń rejestrujących wykroczeń polegających m.in. na niestosowaniu się do sygnałów świetlnych. Jeżeli natomiast czynności te, jak w sprawie niniejszej, nie doprowadziłyby do ujawnienia sprawcy, to organ ten zgromadzone materiały musiałby przekazać przykładowo policji w celu przeprowadzenia postępowania w kierunku popełnienia wykroczenia z art. 96§3 k.w. Ustawodawca bezsprzecznie jednak dążąc przy pomocy przywołanej już ustawy nowelizującej z dnia 29 października 2010r. do poszerzenia zakresu kompetencji służących organom opisanym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a>, z pewnością nie oczekiwał tego rodzaju rozdrobnienia ich kompetencji procesowych.</p> <p>O słuszności prezentowanego wnioskowania świadczy też brzmienie §2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 listopada 2022r. w sprawie wykroczeń, za które inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego oraz pracownicy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego. Skoro bowiem te unormowania statuują uprawnienia inspektorów i pracowników tego organu do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego m.in. za wykroczenia z art. 96§3 k.w., toteż logiczną konsekwencją tego spostrzeżenia jest ich umocowanie do prowadzenia postępowań dotyczących tych wykroczeń.</p> <p>Należy też marginesowo dodać, że w art. 1 pkt. 5 wskazanej ustawy nowelizującej z dnia 29 października 2010r. zmieniono <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129 b)">art. 129b ustawy prawo o ruchu drogowym</a> m.in. przez dodanie do tego unormowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129 ust. 2)">ust. 2</a> w brzmieniu „W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129 ust. 1)">ust. 1</a>, inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego przysługują uprawnienia określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129;art. 129 ust. 1;art. 129 ust. 2)">art. 129 ust. 1 i 2</a>, w tym również wobec właściciela lub posiadacza pojazdu”. To zaś oznacza, że wraz z tą nowelizacją odpadły wątpliwości dotyczące podmiotowego zakresu kompetencji temu organowi służących, które były wyrażane w analogicznych uwarunkowaniach prawnych, lecz na gruncie obowiązujących przed tą nowelizacją unormowań <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy prawo o ruchu drogowym</a>, w odniesieniu do straży gminnej (miejskiej) chociażby w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2013r., III KK 431/13, LEX nr 1405571.</p> <p>Ogół tych spostrzeżeń prowadzi do wniosku, że uwzględniając brzmienie art. 3 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że jej przepisy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami na zasadach określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()"> <span class="underline"> <!-- -->ustawie</span> z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym</a>, należy przez pryzmat tego ostatniego aktu normatywnego owe zasady dekodować. Tymczasem, co już wskazano, w tymże akcie statuowano uprawnienie tego organu do podejmowania czynności kontrolnych nie tylko wobec kierującego pojazdem, lecz również wobec jego właściciela lub posiadacza. Co więcej, skoro na kanwie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17§3 k.p.w.</a> uprawnienia oskarżycielskie przyznano wszystkim wymienionym tamże organom nie tylko w odniesieniu do wykroczeń ujawnionych w zakresie ich działania, co w przypadku Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczy zachowań opisanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 129 b;art. 129 b ust. 1;art. 129 b ust. g;art. 129 b ust. 1)">art. 129b ust. 1 i g ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym</a>, lecz także wobec pozostających poza tym zakresem wykroczeń, jednak ujawnionych w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających w kierunku wykrycia sprawców czynów znajdujących się w tymże zakresie, toteż wbre zapatrywaniu Sądu Rejonowego w odniesieniu do czynu zabronionego stanowiącego przedmiot osądu w niniejszym procesie organ ten uprawnienia oskarżycielskie posiada.</p> <p>Wobec naprowadzonych powodów zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze.</p> </div>