I OZ 899/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 333/10 o odrzuceniu skargi kasacyjnej W.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 333/10 w sprawie ze skargi W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 333/10 oddalił skargę W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Od powyższego wyroku skarżący złożył sporządzoną przez niego osobiście skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 333/10 skargę kasacyjną W.K., odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że złożona w tej sprawie skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Sąd pierwszej instancji podał, że skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie nie został sporządzona przez osobę do tego uprawnioną na podstawie art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Ponadto, skarżący nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, lecz od razu wystąpił ze sporządzoną przez niego osobiście skargą kasacyjną. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.K. reprezentowany przez radcę prawnego, który zaskarżając je w całości i żądając jego uchylenia zarzucił naruszenie art. 6 i art. 49 § 1 P.p.s.a , a także art. 178 tej ustawy, poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej bez uprzedniego wezwania skarżącego do uzupełnienie jej braków formalnych oraz błędne pouczenie W.K. o sposobie zaskarżenia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna jest szczególnym i sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z tego względu, stosownie do art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powołana ustawa wprowadza od tej zasady wyjątek, dopuszczając w art. 175 § 2 i 3 sporządzenie skargi kasacyjnej przez inne, wymienione w tych przepisach osoby. Natomiast sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.) Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 173 § 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie art. 177 § 1 w/w ustawy skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem wniesienia skargi kasacyjnej jest uprzednie doręczenie stronie skarżącej odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wspomniany warunek podyktowany jest okolicznością, iż skarga kasacyjna musi być oparta na konkretnych podstawach (art. 174), którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany przy rozpoznaniu sprawy (art. 183 § 1). Nie sposób zaś formułować zarzutu naruszenia prawa materialnego lub też zarzutu naruszenia przepisów postępowania, nie znając motywów, które legły u podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Ponadto trzeba wziąć pod uwagę, że dopiero od chwili doręczenia stronie skarżącej odpisu orzeczenia z uzasadnieniem rozpoczyna się dla niej bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, skoro z akt sprawy nie wynika, aby W.K. należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1- 3 powołanej ustawy tj. osób uprawnionych do sporządzenia skargi kasacyjnej, a poza tym, jak wskazano powyżej złożenie skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, który nie podlega obowiązkowi uzasadnienia z urzędu wymaga uprzedniego złożenia wniosku o jego uzasadnienie, to Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że złożona w tej sprawie skarga kasacyjna była niedopuszczalna. Natomiast ubocznie wyjaśnić należy, iż uzupełnienie lub poprawienie pisma procesowego, o którym mowa w art. 49 P.p.s.a. dotyczy wymagań określonych w art. 46 i art. 47 omawianej ustawy. Oznacza to, że nie można w tym trybie uzupełniać lub poprawiać innych braków skargi kasacyjnej, poza tym, o których mowa w/w przepisach. Poza tym zauważyć należy, że "potrzebne wskazówki", o których mowa w art. 6 P.p.s.a., to wskazówki sądu, bez których strona nie korzystająca z pomocy prawnej pozbawiona byłaby wpływu na toczący się proces i przez to nie mogłaby realizować swoich uprawnień. Nie oznacza to jednak, że sąd zobowiązany jest do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych zachowań, ani też do przestrzegania strony przed lekkomyślnym nietroszczeniem się o jej własne interesy i zalecanie takich działań, które każdy dorosły i zapobiegliwy człowiek podejmuje z własnej inicjatywy w swoich sprawach na podstawie własnych doświadczeń życiowych. W tym miejscu podkreślić należy, że w zawiadomieniu o rozprawie skierowanym do W.K. poinformowano go, że jego niestawiennictwo nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, natomiast wyroku ogłoszonego na rozprawie nie doręcza się stronom, które nie były obecne na rozprawie, z wyjątkiem strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego, której nieobecność spowodowana jest pozbawieniem wolności. Ponadto, w pkt 3. pouczenia wskazano skarżącemu, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się i doręcza na wniosek strony złożony w terminie siedmiu dni od daty ogłoszenia wyroku (karta 10 – akt sądowych). Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2, art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.