VII SA/Wa 1861/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] [...] [...] [...] S.A. [...] [...] [...] w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267, tekst jedn.) zwanej dalej k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r. znak: [...] nakazującej zarządcy obiektu budowlanego, tj.: P. S.A. Zakład [...] w K., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i doprowadzenie do odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego: wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii kolejowej nr [...] K., tj. wykonanie robót budowlanych doprowadzających istniejący obiekt budowlany do stanu zgodnego z przepisami oraz zgodnie z "Ekspertyzą naukowo-badawczą wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii K., nad ul. G. w K." z listopada 2005 r., opracowaną przez K. R., poprzez: 1. w terminie natychmiastowym - wyeliminowanie z ruchu po wiadukcie ciężkich składów pociągów oraz prowadzenie systematycznej obserwacji sklepień; 2. w terminie do [...] maja 2006 r. - usunięcie luźno związanych fragmentów cegły i zaprawy, które zagrażają bezpieczeństwu ruchu pieszych i pojazdów pod przęsłami wiaduktu; 3. w terminie do [...] grudnia 2007 r. - wykonanie konstrukcji odciążającej sklepienia wiaduktu, wpisanej w gabaryty obiektu istniejącego, przenoszącej obciążenia użytkowe i ciężar nawierzchni kolejowej bezpośrednio na podpory, doprowadzenie do integracji spękanych sklepień, naprawę systemu odwodnienia i izolacji wiaduktu, 4. w terminie do [...] czerwca 2008 r. - wykonanie konserwacji powierzchni ceglanych i kamiennych wiaduktu, z uwzględnieniem wymogów konserwatorskich. Decyzji nadano zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie pkt 1 i 2. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wniosła P. S.A. z siedzibą w W., Zakład [...] w K.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...]. Organ stwierdził, że kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa, powodujących konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) na organach nadzoru budowlanego ciąży obowiązek nadzoru nad zapewnieniem warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w związku z użytkowaniem obiektu budowlanego. Podkreślił, że konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot: "... właściwy organ wydaje decyzję nakazującą..." wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. - wyrok NSA z dnia 1998.07.14, sygn. akt IV SA 1420/96. Organ wskazał, że adresatem obowiązków przewidzianych w art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w przypadku istniejącego obiektu, może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Organ podniósł, iż wnioskodawca podniósł, że inkryminowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. do jednostki organizacyjnej przedsiębiorstwa P. S.A. - Zakładu [...] w K.. Organ wskazał, że na podstawie art. 15 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.): P. SA utworzy spółkę akcyjną do prowadzenia działalności w zakresie zarządzania liniami kolejowymi, działającą pod firmą "P. Spółka Akcyjna", zwaną dalej "P. SA". P. SA, z dniem wpisu do rejestru handlowego, wstępuje w prawa i obowiązki P. SA w zakresie zarządzania liniami kolejowymi, w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2. 4. P. SA staje się zarządem kolei, w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2. Natomiast Uchwałą Nr [...] i zarządzeniem Nr [...] Zarządu P. S.A. z dnia [...] września 2001 r. ustalony został regulamin organizacyjny Spółki P. S.A., który zatwierdziła Rada Nadzorcza uchwałą Nr [...] Rady Nadzorczej Spółki P. S.A. z dnia [...] września 2001 r. - gdzie wskazano, że właściwe miejscowo zakłady linii kolejowych realizują zadania Zarządu Spółki P.- w tym przypadku P. S.A., Zakład [...] w K. (Biuletynu Informacji P. S.A.). W związku z powyższym organ stwierdził, że adresatem obowiązków nałożonych ną decyzją powinna być firma P. S.A. Dlatego też skierowanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r., znak: [...], do P. S.A., Zakład [...] w K., [...] K., pl. M., nie można uznać za przesłankę mogącą skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji ostatecznej, w trybie art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że stanowią one powtórzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], i w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na zasadność niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. S.A. w W. - Zakład [...] w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] i stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 156 § 1 pkt. 4 kpa w związku z art. 28, art. 29, art. 30 § 1 kpa i 107 § 1 kpa poprzez skierowanie decyzji znak: [...]. z dnia [...] maja 2006 r. wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do osoby niebędącej stroną w sprawie tj. jednostki organizacyjnej P. SA Zakład [...] w K., 2) art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. przez: niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności, 3) art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. nr 43 poz.1623 z póżn. zm.) w związku z art. 15 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. 2000 Nr 84 poz. 948) w związku z art. 5 ust. 1, art. 4 ust.1 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (tekst jednolity: Dz.U.2007 r. Nr 16 poz. 94 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że zarządcą infrastruktury kolejowej są jednostki organizacyjne spółki P. SA - zakłady linii kolejowych i na nich powinien być nałożony obowiązek utrzymania we właściwym stanie technicznym tej infrastruktury. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. nakazująca P. S.A., Zakład [...] w K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i doprowadzenie do odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego: wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii kolejowej nr [...] K., tj. wykonanie robót budowlanych doprowadzających istniejący obiekt budowlany do stanu zgodnego z przepisami oraz zgodnie z "Ekspertyzą naukowo-badawczą wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii K., nad ul. G. w K." z listopada 2005 r., opracowaną przez K. R., poprzez wykonanie wskazanych szczegółowo w decyzji robót budowlanych i czynności w zakreślonych przez organ terminach. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Podstawę prawną kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany : 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, albo 3) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. 2. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazać trzeba, iż art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż przedmiotowy wiadukt kolejowy w km 0,771 linii kolejowej K., będący w zarządzie P. S.A., Zakład [...] w K. znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym mogącym spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Powyższe potwierdzają zarówno przeprowadzone przez organ kontrole, jak i dokumentacja zdjęciowa oraz wyniki okresowych kontroli stanu technicznego obiektu. W sporządzonej przez dr inż. K. R. "Ekspertyzie naukowo-badawczej wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii K., nad ul. G. w K." z listopada 2005 r., wskazano również na liczne nieprawidłowości. Autor ekspertyzy w rozdziale 11 "Wnioski, uwagi końcowe i zalecenia" zwrócił uwagę na fakt, że "stwierdzony w chwili obecnej stan techniczny obiektu, zwłaszcza w odniesieniu do podstawowych elementów ustroju nośnego - sklepień, uległ znacznemu pogorszeniu w stosunku do sytuacji, jaka występowała w 1986 roku, kiedy obiekt poddawano kompleksowej ocenie. Stwierdzona wówczas podstawowa przyczyna degradacji - nieszczelna izolacja przeciwwodna oraz uszkodzenia systemu odprowadzenia wody - niestety nie została usunięta. W związku z tym obecny stan sklepień jest przede wszystkim pochodną dalszego niszczącego oddziaływania wody, zwłaszcza w okresach zimowych ". Przeprowadzona przez autora ekspertyzy analiza statyczno-wytrzymałościowa oraz ocena aktualnego stanu sklepień wskazuje, że obecnie, obciążenia na poziomie k=+2 są nadmierne dla wiaduktu, zwłaszcza w kontekście lokalnie obniżonych realnych cech mechanicznych sklepień ceglanych oraz osłabień związanych z obecnością licznych pęknięć podłużnych (również nowych). Autor wskazał, że dostosowanie wiaduktu do obciążeń klasy k=+2 wymaga dość gruntownej ingerencji w konstrukcję obiektu. (...) Niezbędne działania remontowe muszą również zmierzać do przywrócenia integralności popękanych sklepień wiaduktu. W tym celu zaproponowano zastosowanie wklejanych - kotew poziomych radialnych. Po odciążaniu i scaleniu sklepień wiaduktu kolejny etap remontu powinny stanowić prace konserwatorskie. Dalej autor ekspertyzy stwierdził, że do czasu przeprowadzenia remontu należy wyeliminować z ruchu po wiadukcie ciężkie składy pociągów oraz prowadzić systematyczne obserwacje sklepień, by w razie potrzeby zastosować niezwłocznie odpowiednie środki zaradcze.W chwili obecnej w kilku miejscach sklepień należy usunąć luźno związane fragmenty cegły i zaprawy, które zagrażają bezpieczeństwu ruchu pod przęsłami wiaduktu (piesi, samochody, tramwaje). W okresie zimowym likwidować nawisy lodowe ". W ocenie Sądu, organ słusznie uznał analizując ustalenia dokonane w trakcie wizji w dniu [...] listopada 2003 r. wraz z dokumentacją zdjęciową oraz podczas kontroli sprawdzającej w dniu 20 czerwca 2005 r., a także biorąc pod uwagę wyniki okresowych kontroli stanu technicznego obiektu i powyższej ekspertyzy, że przedmiotowy wiadukt znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym mogącym spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska. Z tego względu, w celu doprowadzenia wiaduktu drogowego do stanu zgodnego z prawem nałożył na zarządcę obiektu obowiązek opracowania ekspertyzy technicznej dotyczącej jego stanu technicznego i nałożył w decyzji obowiązki mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Wskazać należy, że konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot: "... właściwy organ wydaje decyzję nakazującą..." wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. (wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96 niepubl.). W niniejszej sprawie, wobec wystąpienia przesłanek określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa budowlanego prawidłowo organ nakazał zarządcy obiektu budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zastosowany przez organ przepis art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Nie bez znaczenia dla sprawy jest łączne określenie obowiązku "utrzymywać i użytkować". Ta koniunkcja wymienionych przesłanek w powiązaniu z charakterem i celem jakiemu służy treść przepisu art. 66 ustawy, - wskazuje, że należy przyjąć, iż adresatem decyzji (obowiązku) powinien być ten z wymienionych podmiotów (właściciel lub zarządca), który utrzymuje, użytkuje, czyli fizycznie włada obiektem budowlanym. Odesłanie przepisu art. 61 pkt 1 do art. 5 ust. 2 ustawy wskazuje, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 wymienionego art. 5. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym – wiaduktem kolejowym (tzw. wiadukt G.) w km 0,771 linii K. zlokalizowany nad ulicą G. w K.. Wiadukt położony jest na działce katastralnej [...] ujętej w księdze wieczystej "Spis [...]" jako własność Skarbu Państwa w zarządzie [...][...]. Zatem aby zastosować do tego obiektu budowlanego przepis ogólny z art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego należałoby wykluczyć istnienie przepisu szczególnego z ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" w związku z ustawą z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Takiego wykluczenia dokonać nie można, ponieważ wymieniona ustawa o komercjalizacji i restrukturyzacji w przepisie art. 15 ust. 2 postanowiła, iż z dniem wpisu do rejestru P. spółka akcyjna, odrębny podmiot w odniesieniu do P. S.A. nazywany dalej P. S.A., wstępuje w prawa i obowiązki P. S.A. w zakresie zarządzania liniami kolejowymi, w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym i na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o komercjalizacji staje się zarządem kolei, w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie z art. 15 ust. 4a, P. S.A. zarządza liniami kolejowymi oraz pozostałą infrastrukturą kolejową, określoną w przepisach ustawy o transporcie kolejowym, z wyłączeniem budynków i budowli przeznaczonych do obsługi przewozu osób i rzeczy wraz z zajętymi pod nie gruntami. Wyłączenie przewidziane w tym przepisie, obejmuje obiekty inne niż wymienione w definicji linii kolejowych zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym. Wyłączenie, o którym mowa w ust. 4a, nie obejmuje bowiem budowli położonych na gruntach wchodzących w skład linii kolejowych (ust. 4b). Stosownie do treści regulaminu organizacyjnego Spółki P. S.A., który zatwierdziła Rada Nadzorcza uchwałą Nr [...] Rady Nadzorczej Spółki P. S.A. z dnia [...] września 2001 r. właściwe miejscowo zakłady linii kolejowych realizują zadania Zarządu Spółki P. - w tym przypadku P. S.A. Zakład [...] w K.. Wobec ustalenia, że właściwe miejscowo zakłady linii kolejowych realizują zadania Zarządu Spółki P., którym w niniejsze sprawie jest Zakład [...] w K., prawidłowo organ nałożył obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na zarządcę przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż Zakład [...] w K. jest jednostką organizacyjną spółki nie posiadającą osobowości prawnej, a zatem nie może być adresatem obowiązków nałożonych decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. wskazać należy, że jest on bezpodstawny. Przepis art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267, tekst jedn.) stanowi, że stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Z treści powyższego przepisu wynika, że stroną postępowania administracyjnego, a zatem także podmiotem na który może być nałożony obowiązek i do którego może być skierowana decyzja jest również jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej. Bezsprzecznym jest w sprawie, że przedsiębiorstwo P. S.A. jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną, natomiast Zakład [...] w K. jest jednostką nie posiadającą osobowości prawnej. Nie oznacza to jednak, że nie może być stroną postępowania skoro na mocy ustalonego przez spółkę regulaminu właściwe miejscowo zakłady linii kolejowych realizują zadania Zarządu Spółki P.. Nałożenie zatem obowiązku w sprawie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych prac na P. S.A. Zakład [...] w K., która na dzień wydania decyzji była zarządcą obiektu było prawidłowe. Podkreślić także należy, że P. S.A. Zakład [...] w K. uczestniczyło jako zarządca przedmiotowej wiaduktu we wszystkich czynnościach podejmowanych przez organ tj. zarówno podczas kontroli użytkowania obiektu w dniu 3 listopada 2003 r., i kontroli sprawdzającej w dniu [...] listopada 2003 r., oraz w dniu [...] czerwca 2005 r., jak również brało udział w prowadzonym przez organ postępowaniu w sprawie obiektu budowlanego, tj. wiaduktu kolejowego w km 0,771 linii kolejowej nr [...] K.. Reasumując stwierdzić należy, że prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w sprawie nie zaistniała żadna z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa., gdyż została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, była wykonalna oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Decyzja ta nie jest też obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.