II SA/Sz 786/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi A. C. i M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Starosta [...], dalej jako: "Starosta, organ I instancji", odmówił A. i M. C. uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu dwóch zbiorników bezodpływowych na deszczówkę na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], obręb R. 1, gmina G.. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że dokonując analizy treści projektu decyzji, zgodności z przepisami wynikającymi z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgromadzonymi w sprawie dokumentami, należy jednoznacznie stwierdzić, że według zapisów danych ewidencji gruntów działka nr [...], o powierzchni [...] ha jest w klasie R Illb oraz [...] ha posiada użytek B. Użytek rolny w klasie R Illb, w świetle przepisów art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podlega ochronie. Stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy w przypadku gruntów rolnych klasy III przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, chyba że grunty te spełniają łącznie warunki, o których mowa w ust. 2a powołanego przepisu. Dokonując analizy projektu decyzji oraz treści mapy, organ I instancji wskazał, że grunt objęty wnioskiem nie spełnia jednak warunku wynikającego z art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, albowiem nie jest w całości położony w odległości do 50 metrów od drogi publicznej gminnej (dz. [...]), co nie jest wystarczające dla uznania, iż spełniony został wymóg zawarty w powołanym przepisie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli A. i M. C., wnosząc o jego zmianę poprzez uznanie za uzgodniony projekt przedłożonej decyzji w zakresie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych lub uchylenie postanowienia w całości. W zażaleniu skarżący podali, że celem planowanej modernizacji istniejącego sposobu odprowadzenia wód deszczowych jest wykorzystanie zretencjonowanej wody opadowej z dachu do celów nawadniania ich gruntów rolnych, w tym upraw wykorzystywanych na potrzeby własne. Wskazali, że stosowanie w tym przypadku przepisów rozdziału 2 ww. ustawy dotyczących ograniczenia przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne pod montaż zbiorników na wodę do nawadniania tychże gruntów w celu ich ochrony jest wzajemnie sprzeczne. Zdaniem skarżących, dochodzi bowiem do sytuacji ograniczenia przeznaczenia części gruntów rolnych pod montaż urządzeń (zbiorników na deszczówkę) służących przecież ochronie reszty tych gruntów. Podnieśli, że w wyniku realizacji planowanej inwestycji grunt klasy RIIIb, stanowiący obecnie grunt rolny na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, pozostanie nadal gruntem rolnym. Podali także, że jako mieszkańcy wsi i właściciele gruntów rolnych mają potrzebę wykonania takiej instalacji, wypełniając przy tym obowiązek wynikający z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także wpisując się w działania mające na celu przeciwdziałanie skutkom suszy. Wskazali, że alternatywne umiejscowienie zbiorników w granicach użytku B ich działki, wiąże się z dużo większymi kosztami. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej także jako: "Kolegium, organ II instancji", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że budowa obiektu budowlanego na gruncie rolnym może legalnie mieć miejsce jedynie w ramach tzw. zabudowy zagrodowej, tj. zabudowy w postaci budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych czy innych urządzeń służących prowadzeniu gospodarstwa rolnego przez rolnika indywidualnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że planowana inwestycja na terenie działki nr [...], w skład której wchodzą grunty klasy RIIIb, poza częścią działki sklasyfikowanej jako B, nie stanowi obiektu związanego w żaden sposób z działalnością rolniczą wykonywaną w ramach zagrody. Ta okoliczność przesądza, że dla planowanego zamierzenia na gruntach klasy RIIIb ma zastosowanie art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W myśl tego przepisu przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stanowiących użytki rolne klas I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze oznacza ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych (art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Jednocześnie na mocy wspomnianego art. 7 ust. 2a tej ustawy, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Jak wynika z akt postępowania działka nr [...] położona jest jako całość w odległości większej niż 50 m od najbliższej drogi publicznej (od ok. 72 do ok.102 m), którą w tym przypadku pozostaje publiczna droga gminna - ulica [...] (dz. nr [...]). Okoliczność ta stanowi negatywną przesłankę do uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Podkreślić bowiem należy, że aby możliwym było uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji, to cała działki musi być położona w odległości mniejszej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Pod pojęciem gruntu położonego w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej należy bowiem rozumieć taki grunt, który nie tylko bezpośrednio przylega do drogi publicznej, ale cała powierzchnia tego gruntu (cała działka ewidencyjna) znajduje się w odległości nie większej niż 50 m od tej drogi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 532/16). Kolegium wskazało, że powyższy pogląd potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazując m.in. w wyroku z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 114/19 , że gdyby ustawodawca pragnął, aby odległość 50 m od drogi publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, mierzona była od granicy danej działki rolnej (tak jak zażyczył sobie w art. 7 ust. 2a pkt 2 tej ustawy w przypadku mierzenia odległości działki rolnej od granicy działki budowlanej), to w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 tej ustawy zawarłby takie właśnie sformułowanie. Skoro jednak brak jest wskazania, iż odległość do drogi publicznej należy mierzyć od drogi publicznej do granicy działki rolnej, to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej długości działki. Ustosunkowując się do zarzutów zażalenia, organ II instancji wyjaśnił, że swoiście rozumiane przez skarżących subiektywne dbanie o ochronę gruntów rolnych nie ma nic wspólnego z pojęciem ustawowej ochrony takich gruntów. Celem tej ochrony jest zakaz lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy na gruntach rolnych R I-III, niezwiązanej z rolniczym - w rozumieniu prawa - wykorzystywaniem tych gruntów, chyba że spełnione są przesłanki art. 7 ust 2a ww. ustawy. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że skarżący nie prowadzą działalności rolniczej, a istniejący budynek mieszkalny nie stanowi zabudowy zagrodowej. Sytuacji tej nie zmienia także ewentualna uprawa płodów rolnych na własne potrzeby. Pismem z dnia 20 maja 2021 r. A. i M. C. złożyli skargę na ww. postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy mających wpływ na uzgodnienie oraz wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę dla wydanej decyzji, polegający na błędnym stwierdzeniu, że użytki rolne zostaną faktycznie wyłączone z produkcji rolniczej albowiem nadal pozostaną gruntami rolniczymi, i w ten sposób będą wykorzystywane; 3) błąd w ustaleniach faktycznych w stopniu wpływającym na wydanie zaskarżanej decyzji i polegającego na błędnym przyjęciu, że posiadanie statusu rolnika posiadającego nieruchomości rolne na określonym terenie stanowić ma warunek realizowania budowy na podstawie pozwolenia na budowę wydanego dla rolnika; 4) naruszenie art. 7, 70 i 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zbiorniki wodne spełniają funkcję nawadniającą, są wykorzystywane w celach rolnych oraz spowalniają odpływ wód podziemnych; 5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wydający skarżoną decyzję wskazania faktów, które uznał on za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności; 6) naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niekompletne zebranie całości materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie i błędne przyjęcie, iż inwestor musi być rolnikiem aby wydano warunki zabudowy na budowę zbiorników wodnych, albowiem w każdym innym wypadku grunt rolny niebędący w posiadaniu rolnika traci rolniczy sposób użytkowania, podczas gdy zbiorniki wodne mają być wybudowane celem retencjonowania zasobów czystych wód gruntowych i powierzchniowych, zasilania zasobów wód podziemnych, spowolnienia odpływu wód deszczowych, nawadniania gruntu rolnego; 7) niezależnie od powyższych argumentów, naruszenie art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki zwalniające z obowiązku uzyskania pozwolenia na wyłączenie gruntu spod produkcji rolnej; 8) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie żadnych rozważań w zakresie prawidłowej analizy pojęcia zwartej zabudowy, jak i nieuwzględnienie aktualnego stanu zabudowy terenu (obiekty w budowie) na sąsiadujących działkach; 9) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nieruchomość nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że w niniejszej sprawie zaniechano zbadania pełnego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności całkowicie zlekceważono funkcję zbiorników wodnych, które nie zmieniają rolniczego sposobu wykorzystania gruntów, lecz miałyby zostać wybudowane celem retencjonowania zasobów czystych wód gruntowych i powierzchniowych, zasilania zasobów wód podziemnych oraz spowolnienia odpływu wód deszczowych. Nie ma podstaw aby wyłączać ww. grunty spod produkcji rolnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiot kontroli sądu stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. , wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293) oraz art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.), które utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w związku z zamiarem zamontowania na działce skarżących nr [...] obręb R. 1 gmina G. dwóch zbiorników bezodpływowych na deszczówkę. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła sąd do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozstrzygnięcie to zostało wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego. Wyjaśniając podstawę prawną postanowienia należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Nieruchomościami wykorzystywanymi na cele rolne i leśne są , zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm.), nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Według zapisów w ewidencji gruntów powierzchnia [...] działki skarżących nr [...] jest w klasie R IIIB, natomiast [...] ha posiada użytek B. Użytek rolny w klasie RIIIb, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podlega ochronie i co do zasady przeznaczenie gruntów klasy III na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania zgody w razie, gdy zgodnie z art. 7 ust. 2a powołanej wyżej ustawy zostaną spełnione łącznie następujące warunki: Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Ponownie należy podkreślić, że brak spełnienia choćby jednej z przesłanek z cytowanego wyżej art. 7 ust. 2a uniemożliwia już zastosowanie wyjątku sankcjonowanego tą regulacją. Z załącznika w postaci mapy z zaznaczonymi zbiornikami wynika, że skarżący planują zamontowanie dwóch zbiorników do deszczówki na tej części działki, która jest gruntem rolnym klasy R IIIb. Oznacza to, że pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy mogłoby nastąpić tylko w sytuacji, gdy zostaną spełnione wszystkie wymogi określone w art. 7 ust. 2a. Tymczasem działka skarżących jako całość położona jest od drogi publicznej, która stanowi ul. [...] ( gminna droga publiczna) w odległości większej niż 50m bowiem odległość ta wynosi od ok. 72 do 102 m. Organy przyjęły, że dla spełnienia tego warunku konieczne jest, aby cała powierzchnia gruntu, stanowiącego teren inwestycji, znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organy orzekające w sprawie.. Zauważyć należy, że w art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ustawodawca posługuje się pojęciem "gruntu". W treści tego przepisu nie występuje natomiast sformułowanie "granica działki", co należy zauważyć zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 2 powołanej ustawy, w którym to przepisie mowa jest o odległości "nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (...)". Zatem mając na uwadze racjonalność ustawodawcy sąd uznał, że gdyby ustawodawca chciał, aby odległość 50 m od drogi publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy mierzona była np. od granicy danej działki rolnej (tak jak w art. 7 ust. 2a pkt 2 ustawy w przypadku mierzenia odległości działki rolnej od granicy działki budowlanej) lub w jakikolwiek inny sposób, to w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zawarłby takie właśnie szczególne sformułowanie. Jednak w treści omawianego przepisu ustawodawca posługuje się sformułowaniem "grunty położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej", to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej działki. Cały obszar (grunt), którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy powinien więc znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Wykładnia art. 7 ust. 2a pkt 3 powołanej wyżej ustawy, sprowadzająca się do przyjęcia, że cały obszar gruntu, którego przeznaczenie ma być zmienione powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej została zaakceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, a skład orzekający w niniejszej sprawie również ją podziela (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 634/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 633/20; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 114/19; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2191/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 382/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17 oraz wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2257/17). Jako nieuzasadnione sąd uznaje podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organy zgromadziły konieczny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy oraz dokonały kompleksowej analizy akt sprawy. Zgromadzone w sprawie dowody zostały wszechstronnie przeanalizowane i rozważone przez organy obu instancji, co wynika z treści prawidłowo sporządzonych uzasadnień ich rozstrzygnięć. W myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na postawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, korzysta przy tym z prawa swobodnej oceny dowodów i - o ile ocena ta nie nosi cech dowolności, brak jest podstaw do jej kwestionowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Organy, zdaniem sądu, nie uchybiły zatem wymienionym w skardze przepisom postępowania poprzestając na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, w przekonaniu sądu, jednoznacznie wskazuje, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co uzasadniało odmowę uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego skarżących. Argumenty, które skarżący powołali w uzasadnieniu skargi pozostają bez wpływu na treść art. 7 ust. 2a powołanej ustawy, który to przepis stanowił podstawę odmowy uzgodnienia. Podsumowując, organy obu instancji w sposób właściwy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 k.p.a.), prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a. co stanowiło punkt wyjścia do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie oraz zastosowania przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd na Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.