II OSK 1818/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 245/10 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 245/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o cofnięcie K. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Podstawą wszczęcia postępowania było skazanie strony wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu II Wydział Karny z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt II K 274/09 na karę grzywny za przestępstwo z art. 178 § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Sąd orzekł również środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. cofnął K. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W toku postępowania, organ I instancji uzyskał pozytywne opinie o stronie sporządzone przez Komisariat Policji w M. oraz Koło Łowieckie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w S. ocenił jednak, iż pomimo posiadania pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz w kole łowieckim, zachodziła uzasadniona obawa, określona w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu I instancji zaistniałe okoliczności sprawy, tj. fakt popełnienia przez stronę przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, uzasadniały cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską, z uwagi na zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od decyzji organu I instancji K. P. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że przestępstwo, za które strona została skazana, jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nie stanowi zatem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu, o którym mowa w ustawie o broni i amunicji. W związku z tym organ I instancji w sposób bezpodstawny cofnął pozwolenie na broń, zwłaszcza, że strona posiada pozytywną opinię zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w kole łowieckim. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu analizy materiałów postępowania oraz odwołania, nie znalazł podstaw do uwzględnienia środka zaskarżenia i rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2009 r. skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. W ocenie organu, popełnienie opisanego czynu świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni strony, bowiem prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości, K. P. stworzył zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia nie tylko swojego, ale również innych uczestników ruchu drogowego. W ten sposób bez wątpienia okazał lekceważący stosunek do obowiązujących norm prawnych. Tymczasem prawo do posiadania broni nie należy do praw i wolności chronionych konstytucyjnie, a dostęp do niego z woli ustawodawcy podlega ścisłej reglamentacji. Posiadanie broni jest na gruncie prawa krajowego przywilejem i wyróżnieniem, opartym na pełnym zaufaniu państwa do osoby, która takie pozwolenie otrzymuje. K. P. jako skazany za przestępstwo popełnione umyślnie, zaufanie to utracił. W ocenie organu II instancji, na ocenę postępowania strony nie mogły mieć wpływu pozytywne opinie o stronie środowiska myśliwych oraz w miejscu zamieszkania. Nie eliminują one bowiem ustawowej przesłanki obawy, o której mowa w przytoczonej wyżej normie prawnej. Tym bardziej, że zachowanie K. P. nie miało charakteru incydentalnego. Organ podniósł także, że lekceważący stosunek strony do obowiązujących norm prawnych przejawiał się również w tym, że na przestrzeni ostatnich lat K. P. był wielokrotnie karany za popełnianie wykroczeń w ruchu drogowym, w tym przekroczenie dozwolonej prędkości o ponad 50 km/h. Ponadto K. P. w 2001 r. dopuścił się prowadzenia samochodu osobowego po drodze publicznej w stawnie nietrzeźwości. Organ I instancji zasadnie wziął pod uwagę tę okoliczność w kontekście oceny postawy strony, która może budzić obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe potwierdza, że czyn popełniony przez K. P., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, za który został prawomocnie skazany wyrokiem z dnia [...] czerwca 2009 r., zdecydowanie nie miał charakteru incydentalnego. Organ odwoławczy dodał, iż w protokole z rozprawy głównej z 2001 r. strona wyjaśniła, iż już wcześniej była pozbawiona prawa jazdy na okres 6 miesięcy za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Oczywiste jest, iż zgodnie z dyspozycją art. 106 k.k., skazanie strony wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z 26 czerwca 2001 r., które uległo już zatarciu, uważa się za niebyłe. Jednak w myśl orzecznictwa sądów administracyjnych - upływ czasu od popełnienia przestępstwa od zatarcia skazania nie stanowią przeszkody w ocenie okoliczności wydania pozwolenia na broń w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pod warunkiem jednakże, że inne ustalone okoliczności ocenę taką potwierdzają. Nawiązując do wniosku o umorzenie postępowania organ odwoławczy wskazał, iż brak jest podstaw do takiego rozstrzygnięcia. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. i umorzenie postępowania, strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w uznaniu, iż wobec skarżącego zaistniała uzasadniona obawa że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, skoro został skazany za czyn z art. 178 a k.k. oraz przyjęcie, iż czyn ten stanowi pozaustawową przesłankę obligatoryjnej odmowy przyznania pozwolenia na broń, zaś wobec osób już ją posiadającą konieczność cofnięcia tego pozwolenia; 2) przepisów postępowania, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia, zwłaszcza art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszystkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, uchyleniu się od rozpatrzenia i omówienia wszystkich podniesionych przez skarżącego w jego odwołaniu zarzutów, wreszcie przez akceptację praktyki gromadzenia dowodów w sposób sprzeczny z prawem. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż ze stanowiskiem organu Policji zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie sposób się zgodzić, bowiem przesłanki nakazujące, bądź uprawniające do podejmowania takich decyzji zostały przez ustawodawcę wyraźnie określone i nie mogą być one dowolnie rozszerzane na podstawie swobodnego uznania przez organy administracyjne. Samo prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może bowiem stanowić wystarczającej przesłanki do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, choć sama jazda pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy o broni i amunicji. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sąd zwrócił uwagę, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Bezsporna w sprawie jest okoliczność, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt II K 274/09 został skazany za czyn określony w art. 178 a § 1 k.k. na karę grzywny, tj. za jazdę po drodze publicznej samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości (0,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Sąd orzekł także o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na 1 rok oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości. Co prawda przestępstwo to nie jest zaliczane przez kodeks karny do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wyszczególnionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, niemniej jednak okoliczność ta (fakt popełnienia przestępstwa), co do zasady świadczy na niekorzyść skarżącego. Dodatkowo organy Policji zasadnie dopatrzyły się, iż skarżący już w przeszłości (w dniu [...] marca 2001 r.) dopuścił się tego samego czynu przestępczego, lecz wówczas stwierdzono u niego stan nietrzeźwości 1,51 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Za niezasadny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut skargi, że organ nie może się powoływać na ustalenia poczynione na podstawie wyroku Sądu Karnego, albowiem upływ czasu od skazania skarżącego wyrokiem z 2001 r. spowodował zatarcie skazania. W tym przypadku organ nie wywodzi z samego faktu skazania skarżącego określonych skutków prawnych, lecz na podstawie całokształtu ustaleń dokonuje określenia jego cech osobowych. W ocenie Sądu strona popełniając tego rodzaju czyn (dwukrotnie potwierdzony wyrokiem sądowym) stwarzała zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zatem pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX Kodeksu karnego, tj. życia i zdrowia. Katalog przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, także popełnienie innego, niewymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Trafne jest zatem stanowisko organu, że dopuszczenie się przez skarżącego popełnienia innego przestępstwa może rodzić uzasadnioną obawę, że skarżący skorzysta z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozytywne dla skarżącego opinie Koła Łowieckiego i w miejscu zamieszkania nie niwelują owej obawy, która nie jest iluzoryczna, jak podnosi strona skarżąca, lecz rzeczywista, poparta konkretnymi ustaleniami organu. Zauważyć też należy, że ustawodawca nie związał faktu skazania lub oskarżenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Nie stanowi zatem przeszkody do cofnięcia pozwolenia na broń okoliczność, iż czyny te nie miały żadnego związku z posiadaną bronią palną myśliwską. Sąd podzielił stanowisko organów Policji, że skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa, zaś od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia wniosek, że nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. P. zarzucając Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 173 oraz art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.): 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni amunicji (tj. Dz. U. nr 52, poz. 525 późn. zm.) przez błędną ich wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, wyrażającą się w uznaniu, iż wobec skarżącego zaistniała uzasadniona obawa, że użył broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego skoro został skazany za czyn z art. 178 k.k. oraz przyjęcie, że czyn taki stanowi pozaustawowa przesłankę obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. 2. Obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, zwłaszcza art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegająca na zaniechaniu podjęcia wszystkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, uchylenie się od rozpatrzenia i omówienia wszystkich podnoszonych przez skarżącego w jego odwołaniu zarzutów, wreszcie zaś przez akceptację praktyk i gromadzenia i wykorzystywania dowodów w sposób sprzeczny z prawem. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub jego zmianę i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że ustawodawca eksponując w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji fakt skazania za wymienione w nim przestępstwa, przesądził arbitralnie o tym, że do takich osób obawa, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest uzasadniona i nie wymaga dalszych dowodów. Wprawdzie obawę w myśl omawianego przepisu mogą stwarzać również osoby skazane za inne jeszcze przestępstwa (w tym za czyny z art. 178 a k.k.), jednakże to czy obawa, o której mowa w przepisie, jest uzasadniona nie może organ decydować automatycznie w związku ze stwierdzeniem skazania, lecz to musi podlegać ocenie organu wraz z innym dowodami zebranymi w sprawie. W takich przypadkach nie zachodzą obligatoryjne, lecz jedynie fakultatywne przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Organ zaś, ale także Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest te przesłanki wyraźnie wyeksplikować i uzasadnić, odwołując się do konkretnych dowodów ujawnionych w toku postępowania. W sprawie niniejszej bezspornym jest, że skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem Sadu Rejonowego w Świnoujściu za czyn z art. 178 a §1 k.k.. Nie jest to jednak przestępstwo wymienione art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zatem nie wystąpiła tu przesłanka obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzję taką mogłoby wprawdzie uzasadnić logiczne powiązanie tego czynu z cechami charakteru skarżącego, przejawiającymi się w jego dotychczasowym postępowaniu, a które - traktowane łącznie - dają postawę do przyjęcia, że rzeczywiście rodzą one uzasadnioną obawę, że dana osoba mogłaby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jednakże ani organ, ani też Sąd nie powołał dowodów na poparcie tej tezy. Zatem subsumpcja ustalonego stanu faktycznego pod omawiane przepisy nie znajduje żadnego uzasadnienia i musi być uznana za oczywistą ich obrazę. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ w całości potrzymał stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się wokół wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, których błędna wykładnia w jego ocenie doprowadziła do nieprawidłowej oceny dokonanych przez organy Policji ustaleń faktycznych. W związku z powyższym związkiem treściowym, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. ze wskazanymi przepisami k.p.a. W ocenie składu orzekającego rozważenie zasadności naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym w momencie podejmowania decyzji) zakładać winno wyróżnienie dwóch sytuacji normatywnych, rzutujących na sposób kwalifikacji danego czynu, w związku z którym rozważane jest cofnięcie pozwolenia na broń. Należy więc rozróżnić sytuację normatywną, w której posiadacz broni jest skazany lub toczy się w stosunku do niego postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw od sytuacji, w której prowadzone postępowanie lub skazanie za taki czyn nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowisko takie wynika z zastosowania reguł wykładni, tak językowej jak i systemowej (polegającej na zestawieniu treści wypowiedzi normatywnej z obu wskazanych przepisów), które jednoznacznie wskazują na trafność wyników wykładni dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oraz przez organy administracji. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy: "organ Policji cofa pozwolenie na broń", co kreuje sytuację braku jakiegokolwiek uznania w tej kwestii. Podstawowego znaczenia nabiera zatem prawidłowa wykładnia przepisu, do którego art. 18 ust. 1 w pkt 2 odsyła, czyli art. 15 ust. 1 pkt 6 (którego dotyczy stan faktyczny sprawy administracyjnej w ramach katalogu przesłanek określonych w pkt 1-6 tego przepisu). Norma zawarta w pkt 6 tego przepisu nakłada na organ obowiązek cofnięcia danej osobie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy w stosunku do niej istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności, gdy osoba taka została m.in. skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, m.in. przeciwko mieniu. Na gruncie reguł wykładni językowej (gramatycznej), wyrażenie: "w szczególności" pełni co do istoty funkcję uszczegółowienia egzemplifikacyjnego wyrażenia bardziej ogólnego, wskazanego w części wypowiedzi normatywnej, znajdującej się przed zwrotem "w szczególności". Polega ono na tym, że wyliczenia występujące po nim mają charakter przykładowy i określają zwykle szczególne przypadki zjawiska ogólnego. Konstrukcja normatywna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zakłada przesądzenie przez ustawodawcę, że w każdym przypadku popełnienia wskazanych tam przestępstw lub toczenia się postępowania o ich popełnienie obawa zachodzi niejako automatycznie i nie wymaga odrębnego badania. Takie badanie winno mieć natomiast miejsce wówczas, gdy okoliczności wskazane w drugiej części zdania złożonego nie mają miejsca (por. wyrok NSA z 28 października 2011 r., sygn. II OSK 1562/10, [w:] CBOIS). W tym kontekście wykładnia dokonana przez Sąd pierwszej instancji odpowiada przyjętym w doktrynie regułom językowo-gramatycznym i w tym sensie odpowiada prawu, nie naruszając w żadnym zakresie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że bezspornym w sprawie jest fakt skazania K. P. prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178 a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Zgodzić się też trzeba z argumentacją tegoż Sądu, że popełnienie przestępstwa, które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, uzasadnia w konkretnych okolicznościach stanowisko, że osoba taka nie daje gwarancji, że nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2026/09, iż: "skoro posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadzi pojazd po drodze publicznej, to stanowi o jego nieodpowiedzilanym zachowaniu będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeżwości, podważa tym samym domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. O ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji decyduje nie popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale fakt, że przestępstwo to popełniono w warunkach nietrzeźwości". Podzielić należy zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że fakt prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wystarczającą przesłanką do tego, aby organ Policji nałożył obligatoryjnie obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do takiej osoby, wobec której istnieje uzasadniona obawa, że użyje ona broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jeżeli przestępstwo to zostanie popełnione w stanie nietrzeźwości jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy. Należy mieć na względzie, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem, z całą pewnością wymagać od nich należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezspornym jest, że skarżący – świadomie i w sposób umyślny naruszając obowiązujący ład prawny, takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Z całą stanowczością podkreślić również należy, iż fakt skazania danej osoby za przestępstwo w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości burzy dotychczasowy porządek prawny w zestawieniu z jego dotychczasowym postępowaniem czy cechami charakteru, jak również pozytywnymi opiniami w miejscu zamieszkania, środowisku czy też opiniami koła łowieckiego. Nie podważając tych pozytywnych okoliczności faktem jest, że skarżący złamał prawo i uczynił to na tyle skutecznie, iż mogło to stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Na marginesie należy wskazać, że w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 b ustawy zmienionej przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 38, poz. 195) nowelizującej z dniem 10 marca 2011 r. ustawę o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnie za przestępstwo: "przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". Przyjęcie powyższego stanowiska rzutuje na uznanie za niezasadność, podniesionego w skardze kasacyjnej w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art., 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W kontekście oceny postawy strony, Sąd pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę okoliczność, że w 2001 r. skarżący dopuścił się prowadzenia samochodu osobowego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Powyższe potwierdza, że czyn popełniony przez skarżącego, za który został prawomocnie skazany wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 r., zdecydowanie nie miał charakteru incydentalnego. W protokole z rozprawy z 2001 r. skarżący wyjaśnił, iż już wcześniej był pozbawiony prawa jazdy na okres 6 miesięcy za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż wprawdzie zgodnie z dyspozycją art. 106 k.k., skazanie strony wyrokiem z 26 czerwca 2001 r. uległo już zatarciu, jednak w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych - upływ czasu od popełnienia przestępstwa od zatarcia skazania nie stanowią przeszkody w ocenie okoliczności wydania pozwolenia na broń w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pod warunkiem jednakże, że inne ustalone okoliczności ocenę taką potwierdzają. Tym bardziej, w świetle ustaleń zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu, niezasadny jest argument, dotyczący możliwości oparcia kontroli kasacyjnej na niewziętych pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji oraz organy Policji, zasadach ogólnych z art. 7 k.p.a. w postaci prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zważywszy na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.