II W 301/25

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->II W 301/25</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 14 marca 2025 roku o godz. 17:25 w <span class="anon-block">B.</span> przy ulicy <span class="anon-block">(...)</span> funkcjonariusze policji z Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">B.</span> mł. asp. <span class="anon-block">P. K.</span> i asp. szt. <span class="anon-block">A. G.</span> pełniąc służbę obchodową spostrzegli mężczyznę odpowiadającemu wizerunkowi osoby poszukiwanej w związku z czym postanowili go wylegitymować. Podczas wykonywania obowiązków służbowych z okna kamienicy<span class="anon-block">(...)</span>wychylił się <span class="anon-block">J. K.</span>. Obwiniony widząc, iż policjanci legitymują jego znajomego <span class="anon-block">M. K.</span> zaczął wulgarnie się odzywać, używał słowa nieprzyzwoite, mówił „co kur.. się tu dzieje”. W stosunku do policjantów zaczął kierować słowa wulgarne i obraźliwe. W związku z jego niewłaściwym zachowaniem funkcjonariusze policji zwrócili się do obwinionego, informując go, że kierowane przez niego słowa są dobrze słyszalne w miejscu ogólnodostępnym tj. w parku przy <span class="anon-block">pl. (...)</span> oraz na chodniku, na którym odbywał się ruch pieszych, a co stanowi wykroczenie. Obwiniony mimo pouczenia w dalszym ciągu wypowiadał się w sposób niewłaściwy. W związku z powyższym policjanci postanowili go wylegitymować. <span class="anon-block">J. K.</span> odmówił podania swoich danych, twierdząc, że nie ma takiego obowiązku, gdyż znajduje się w swoim domu. Wezwany do zachowania zgodnego z prawem odparł „pierd… się” i próbował zamknąć okno. W stosunku do obwinionego zastosowano Środki Przymusu Bezpośredniego w postaci chwytu za ręce wykręcając jego dłoń. Obwiniony chcąc oswobodzić rękę, wyrywając się, rozdarł swoją odzież. Ponownie wezwany do podania swoich danych osobowych mężczyzna podał je. W związku z zachowaniem obwinionego funkcjonariusze policji odstąpili od postępowania mandatowego. <span class="anon-block">J. K.</span> odmówił przyjęcia pouczenia osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do skierowania wniosku o ukaranie.</p> <p> <em> <!-- -->(Dowód: zeznania <span class="anon-block">P. K.</span> k. 8, zeznania <span class="anon-block">A. G.</span> k. 20v, notatka urzędowa k. 5, pouczenie osoby podejrzanej o popełnieniu wykroczenia k. 6)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na sprawstwo obwinionego <span class="anon-block">J. K.</span>. Świadczą o tym głównie zeznania bezpośrednich świadków zdarzenia funkcjonariusza policji z Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block">P. K.</span> i <span class="anon-block">A. G.</span>. Świadkowie byli obiektywni, bezstronni i nie mieli żadnych powodów by bezpodstawnie pomawiać <span class="anon-block">J. K.</span>. Notatkę urzędową Sąd traktuje jako dowód bezsporny.</p> <p>W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, że w dniu 14 marca 2025 roku o godzinie 17.25 w <span class="anon-block">B.</span> przy <span class="anon-block">Placu (...)</span> umundurowanym funkcjonariuszom Policji, wbrew obowiązkowi, nie udzielił wiadomości co do tożsamości własnej oraz wychylając się z okna mieszkania używał słowa nieprzyzwoite w miejscu publicznym czym wypełnił dyspozycję wykroczenia z art. 65 § 2 kw w zb. z art. 141 kw.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 141 kw kto w miejscu publicznym umieszcza ogłoszenie, napis lub rysunek albo używa słów nieprzyzwoitych podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany. Określenie "nieprzyzwoity" należy rozumieć jako niezgodny z panującymi w społeczeństwie zasadami etyczno-moralnymi. Z reguły będzie to używanie słów wulgarnych albo powszechnie przyjętych za obelżywe. Miejscem publicznym jest natomiast miejsce dostępne dla nieograniczonej liczby osób, miejsce ogólnodostępne.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że obwiniony wychylając się przez okno swojego mieszkania na ulicę, używał słów nieprzyzwoitych, które były słyszane zarówno dla pieszych poruszających się po chodniku, jak i osób znajdujących się w parku znajdującym się na <span class="anon-block">placu (...)</span>, a więc w miejscach ogólnodostępnych, publicznych.</p> <p>Natomiast zgodnie z treścią art. 65 § 2 kw karze ograniczenia wolności albo grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów co do okoliczności wymienionych w § 1 tj. co do tożsamości własnej lub innej osoby, co do swego obywatelstwa, zawodu, miejsca zatrudnienia zamieszkania.</p> <p>Zachowanie sprawcy czynu określonego w art. 65 § 2 kw polega na zaniechaniu (por. też M. Kulik, w: M. Mozgawa, Kodeks wykroczeń, 2009, s. 243), przy czym wykroczenie to ma charakter formalny. Do jego znamion nie należy zatem skutek, np. w postaci wprowadzenia w błąd organu lub instytucji, spowodowania następstw w postaci uniknięcia przez inną osobę odpowiedzialności itd. Omawiane wykroczenie jest popełnione w momencie powstania obowiązku udzielenia wiadomości lub dokumentów. Obowiązek taki powstaje w chwili zażądania ich okazania przez uprawniony podmiot w odpowiedni sposób. (…) Obowiązek ten powstaje w momencie, gdy przedstawiciel organu czy uprawnionej instytucji zażąda potwierdzenia tożsamości w sposób zgodny z przepisami. (por. W. Jankowski, w: T. Grzegorczyk, Kodeks wykroczeń, 2013, s. 553).</p> <p>Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego <span class="anon-block">J. K.</span> wbrew obowiązkowi nie chciał podać swoich danych lub dokumentu tożsamości właściwemu organowi upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania. Uprawnienie funkcjonariuszy Policji do legitymowania posiadało zaś podstawy w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 (art. 15;art. 15 ust. 1;art. 15 ust. 1 pkt. 1)">art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji</a> (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.). Dopiero po użyciu ŚPB w postaci chwytu za ręce wykręcając obwinionemu dłoń, które były konieczne aby udaremnić próbę zamknięcia okna przed funkcjonariuszami policji oraz ponownym wezwaniu do wylegitymowania się <span class="anon-block">J. K.</span> podał swoje dane osobowe.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd uznając <span class="anon-block">J. K.</span> za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów wyczerpujących dyspozycję art. 65 § 2 kw w zb. z art. 141 kw w zw. z art. 9 § 2 kw na podstawie art. 65 § 2 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych. W przekonaniu Sądu kara ta pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz będzie stanowiła realną dolegliwość dla obwinionego, która nie tylko uświadomi mu konsekwencje nieodpowiedzialnego, niezgodnego z prawem zachowania, ale również spełni względem niego rolę wychowawczą i prewencyjną, zniechęcając do popełniania podobnych wykroczeń w przyszłości.</p> <p>Sąd w oparciu o dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121)">art. 121 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku przejmując je na rzecz Skarbu Państwa.</p> </div>