II FZ 529/11

SENTENCJA Dnia 26 października 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 274/11 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. postanawia: oddalić zażalenie . UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 maja 2011r. , I SA/Gd 274/11 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 4 maja 2010r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji Sąd przywołał treść art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) i odwołując się do poglądów orzecznictwa stwierdził, że uprawdopodobnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu należy do skarżącego. Tymczasem wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca ograniczyła się do przytoczenia określeń ustawowych bez wskazania konkretnych okoliczności, powiązanych z odwołaniem się do materiałów źródłowych i wskazujących na spełnienie przesłanek ustawowych. Nie wskazano danych obrazujących sytuację strony skarżącej, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy. Za niewystarczające Sąd uznał odwołanie się do bliżej nieskonkretyzowanych informacji o sytuacji materialnej skarżącego, jakie miały się znajdować w aktach sprawy. Nie jest zadaniem Sądu zastępowanie strony w poszukiwaniu argumentów przemawiających za uwzględnieniem złożonego przez stronę wniosku. Wobec niewskazania okoliczności, jakie miałyby świadczyć o spełnieniu przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W zażaleniu na to postanowienie skarżący domagając się jego zmiany i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji bądź jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił naruszenie art. 61 § 3, art. 134 § 1 i art. 163 § 1-2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 166 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W ocenie strony już znaczna kwota egzekwowanego podatku może , w sytuacji materialnej skarżącego, spowodować następstwa trudne do odwrócenia i może być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto jeżeli w ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący nie podał dostatecznych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, Sąd winien go wezwać do uzupełnienia wniosku. Sąd nie odniósł się ponadto do informacji wskazanych we wnioskach o wstrzymanie wykonania decyzji kierowanych do organów podatkowych. Uzasadnienie postanowienia nie zawiera wskazania konkretnych przyczyn, jakie przesądziły o nieuwzględnieniu wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. Przesłankami wstrzymania wykonania aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do strony skarżącej należy wskazanie konkretnych okoliczności, które w jej ocenie świadczą o spełnieniu przesłanek ustawowych. Obowiązkiem sądu jest natomiast ocena wskazanych przez stronę faktów i okoliczności. W tej sprawie strona, jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, ograniczyła się do przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i odwołania się do opisu sytuacji skarżącego , wynikającej z akt podatkowych. Nie można jednak nie zauważyć, że sprawa będąca przedmiotem kontroli dotyczy określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotem badania i postępowania dowodowego nie była zatem sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącego, a okoliczności związane z powstaniem obowiązku podatkowego i wymiarem zobowiązania. Strona nie składała także w postępowaniu podatkowym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie było to zresztą konieczne z uwagi na treść art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r.,Nr 8,poz. 60 ze zm.). Także w zażaleniu, poza odwołaniem się do poglądów orzecznictwa, nie wskazała żadnych faktów czy okoliczności, które potwierdzałyby istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania decyzji. Wprawdzie kwota zobowiązania podatkowego, określona zaskarżoną decyzją jest znaczna, jednakże w ocenie strony ( co wynika z podanej w skardze wartości przedmiotu sporu) sporna jest tylko kwota 4836 zł. Trudno uznać, że wyegzekwowanie takiej kwoty może prowadzić do nieodwracalnych skutków. Nie można przy tym postawić Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Ten przepis nakazuje sądowi jedynie ocenę legalności działania administracji w całokształcie sprawy, która jest poddana jego kontroli. Z przepisu tego nie można jednak wysnuć wniosku, że sąd ma obowiązek poszukiwać za stronę argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, zwłaszcza gdy nie wynikają one z akt sprawy. Nie można także uznać, że Sąd pierwszej instancji miał obowiązek wzywania strony do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. To strona ma wskazać okoliczności uzasadniające wniosek, a obowiązkiem sądu jest je ocenić. Z tego obowiązku Sąd się wywiązał. Wbrew zarzutom zażalenia w uzasadnieniu wyjaśnił bowiem przyczyny odmowy udzielenia ochrony tymczasowej, wskazując właśnie do ogólnikowość wniosku. Uzasadnienie odpowiada w związku z tym wymogom z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Z tych względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. Z art. 197 § 2 p.p.s.a.