I SAB/Wa 91/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 28 maja 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]. Skarżący S. K. zarzucił Wojewodzie Mazowieckiemu bezczynność, mataczenie oraz rażące naruszenie prawa, wnosząc jednocześnie o zasądzenie od Wojewody maksymalnej kary finansowej przewidzianej prawem. Powyższą skargę zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd przesłał do organu przy piśmie z dnia 28 maja 2007 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podkreślając, iż pismem z dnia 11 czerwca 2007 r. Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. poinformował strony postępowania odwoławczego o nie możliwości rozpoznania przedmiotowej sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, z uwagi na jej skomplikowany charakter. Jednocześnie Wydział zakomunikował stronom, że przewiduje załatwienie przedmiotowej sprawy do dnia 31 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 k.p.a na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym to organem jest w sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skoro S. K. przed wniesieniem skargi do Sądu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia do Ministra Budownictwa, z czego strona – jak wynika z akt sprawy - nie skorzystała, to jego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka skarżącemu drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 kpa .