II OSK 1039/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku L. Ł. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1039/10 postanawia: odmówić sprostowania wyroku UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1039/10 Naczelny Sąd Administracyjny: 1. uchylił zaskarżony wyrok, 2. uchylił postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] września 2009 r., nr [...], 3. zasądził od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. Ł. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 29 lipca 2011 r. L. Ł., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o sprostowanie błędu rachunkowego w ww. wyroku w ten sposób, że w pkt 3 zamiast słów: "zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. Ł. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego" zamieścić słowa "zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. Ł. kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż NSA orzekł o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Wpisy sądowe w sprawie, w wysokości 400 zł (I instancja) i 200 zł (II instancja), zostały uiszczone na podstawie § 1 pkt 1 oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) stawki minimalne w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się według § 6, który ustanawia stawkę minimalną przy wartości przedmiotu sporu w wysokości 10.000 zł na kwotę 1.200 zł. Zgodnie zaś z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje 50 % stawki minimalnej należnej za prowadzenie sprawy przed WSA, a więc w niniejszej sprawie 600 zł. Zdaniem wnioskodawcy przysługuje mu zwrot kosztów postępowania w wysokości 2.400 zł, co obejmuje 600 zł z tytułu uiszczonych wpisów sądowych oraz kwotę 1.800 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. NSA zasądził jednak 900 zł, a więc niewłaściwie przeprowadził działanie arytmetyczne, popełniając błąd rachunkowy podlegający sprostowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, iż instytucja sprostowania wyroku może być zastosowana (z urzędu lub na wniosek strony) w celu "usunięcia" niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jakie mogą pojawić się w orzeczeniu. Powołane wyżej nieprawidłowości muszą mieć jednak charakter oczywisty, tj. niebudzący jakichkolwiek wątpliwości. Sprostowanie wyroku nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. W takim przypadku następowałaby bowiem niedozwolona ingerencja w treść rozstrzygnięcia poprzez zastosowanie procedury rektyfikacyjnej. W ocenie NSA, niezależnie od jeszcze innych argumentów, w niniejszej sprawie sprostowanie wyroku miałoby właśnie taki skutek. Zauważyć trzeba, że we wniosku o sprostowanie L. Ł. wskazuje, iż w wyroku doszło do błędu rachunkowego, tj. nieprawidłowego przeliczenia przysługujących mu kosztów postępowania. W praktyce orzeczniczej przyjęło się określać, iż przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia wyliczeń arytmetycznych, a w szczególności błędnego zsumowania lub odjęcia poszczególnych pozycji. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie występuje. Z porównania uzasadnienia wyroku oraz treści sentencji nie wynika taka relacja, która wskazywałaby, iż pomiędzy tymi elementami zachodzi oczywista rozbieżność, którą można byłoby usunąć właśnie za pomocą instytucji sprostowania. O potrzebie sprostowania orzeczenia nie może przy tym świadczyć okoliczność, iż w sprawach danego rodzaju, np. takich, w których podstawę wyliczenia kosztów z tytułu zastępstwa procesowego stanowi § 6 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych..., stronie przysługiwałby zwrot kosztów w określonej wysokości. W sytuacji zgłoszenia wniosku o sprostowanie orzeczenia w tym zakresie należy każdorazowo badać treść rozstrzygnięcia w powiązaniu z jego uzasadnieniem. Oceniając sprawę zainicjowaną skargą kasacyjną L. Ł. Naczelny Sąd Administracyjny określił koszty należne od organu. Kwestia ta była przedmiotem szczegółowych rozważań Sądu w trakcie narady członków składu poprzedzającej wydanie wyroku i nie ma w tym przypadku mowy o wskazywanym błędzie rachunkowym. L. Ł. nie dostrzega okoliczności (wyraźnie podkreślonej w uzasadnieniu wyroku), iż jego skarga kasacyjna tylko częściowo została uznana za zasadną. Rozważania prawne skarżącego były trafne w zakresie, w jakim powoływały art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez który z kolei możliwe było zbadanie przez NSA sprawy w aspekcie skutków prawnych wynikających z gwarantowanej konstytucyjnie zasady lex retro non agit w powiązaniu z datą wprowadzenia kar za nielegalne użytkowanie obiektu. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę zarówno zasadność zarzutów skargi kasacyjnej jak i wagę rozstrzyganego przez Sąd problemu prawnego, oprócz kosztów wpisów sądowych poniesionych przez skarżącego (w kwocie 600 zł) zasądzono dodatkowo od organu 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego za obie instancje. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku.