II GZ 322/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 448/21 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany warunków umowy w postępowaniu restrukturyzacyjnym postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 21 kwietnia 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 448/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/59/UE z 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12 czerwca 2014 r., s. 190; dalej zwanej "dyrektywą 2014/59/UE"), oddalił wniosek Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2021 r. (nr [...]) w przedmiocie zmiany warunków umowy podnajmu zawartej 16 marca 2020 r. przez Spółkę B (wobec której wydano decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji) ze Skarżącą. WSA stwierdził, że na mocy art. 11 ust. 8 ustawy z 10 czerwca 2018 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 795 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o BFG") decyzje, o których mowa w ust. 4 (m.in. w przedmiocie zmiany warunków umów, o których mowa w art. 150 ust. 1 ustawy o BFG), są ostateczne i podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Natomiast art. 11 ust. 6 ustawy o BFG wyłącza możliwość stosowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, art. 61 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"). Wobec tego WSA uznał, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie ustawy krajowej. Zdaniem WSA, podstawę prawną wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie zmiany warunków umowy, będącej pochodną wydania decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, może natomiast stanowić bezpośrednio stosowany art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE. Przepis ten ustanawia zasadę natychmiastowego wykonania zarówno decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, jak i decyzji o zmianie warunków umowy, tak samo jak przyjął to ustawodawca krajowy. Jednakże zawarte tam sformułowanie "skutkuje wzruszalnym domniemaniem, że zawieszenie jej wykonania byłoby sprzeczne z interesem publicznym" oznacza, że obowiązkiem ustawodawcy krajowego implementującego dyrektywę było ustanowienie przepisu dopuszczającego wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem WSA, ustawodawca tego nie uczynił, a zatem transpozycja dyrektywy w tym zakresie była niepełna, w a konsekwencji - nieprawidłowa. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej zwanego "TSUE"), WSA wskazał, że możliwość powołania się przez jednostkę przed sądem krajowym na przepis dyrektywy zależy od tego, czy przepis dyrektywy jest dostatecznie precyzyjny, bezwarunkowy, a jego prawidłowa transpozycja nie nastąpiła we wskazanym w prawie krajowym terminie. Zdaniem WSA, wskazane przesłanki zostały spełnione w odniesieniu do art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE, a zatem nadaje się on do bezpośredniego zastosowania. WSA ocenił jednak, że żądanie Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE nie mogło zostać uwzględnione przede wszystkim dlatego, że zaskarżona decyzja została wykonana. Do zmiany warunków umowy najmu doszło bowiem z chwilą doręczenia decyzji podmiotowi w restrukturyzacji. WSA dodał, że w wyniku wskazanej modyfikacji umowy uległa ona przekształceniu w kontrakt zawarty na czas oznaczony, którego termin już upłynął (z dniem 31 stycznia 2021 r.). Zdaniem WSA, w takiej sytuacji analiza merytorycznej zasadności żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła mieć miejsca. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie tego postanowienia i rozpoznanie wniosku Skarżącej przez orzeczenie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Ponadto wniosła o: 1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu dołączonego do zażalenia (na fakt wystąpienia przez administratora Spółki B z żądaniem zwrotu zabezpieczenia udzielonego Skarżącej przez Spółkę B na podstawie umowy podnajmu zdefiniowanej w skardze), 2) wystąpienie do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi zawartymi w replice Skarżącej na odpowiedź na skargę, w szczególności w zakresie pkt 5 lit. e) petitum tej repliki, a także z następującym nowym pytaniem prejudycjalnym, o treści: "Czy art. 85 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE należy rozumieć w ten sposób, że pozwala on Państwu Członkowskiemu na wyłączenie możliwości zawieszenia wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej o zmianie warunków umowy (art. 64 ust. 1 lit. f tej dyrektywy), której stroną jest podmiot w przymusowej restrukturyzacji, w sytuacji gdy nie sprzeciwia się temu ochrona osób trzecich działających w dobrej wierze, w tym zwłaszcza gdy prawa i obowiązki z umowy zmienionej decyzją organu nie zostają przeniesione na nabywcę przedsiębiorstwa podmiotu w restrukturyzacji, ale pozostają w tym podmiocie? Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 85 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE w zw. z art. 61 § 3 ppsa przez błędne uznanie, że przepisy nie dopuszczają wstrzymania wykonania decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie zmiany warunków umowy, której stroną jest podmiot w restrukturyzacji, w sytuacji gdy skarżona decyzja administracyjna nie wywołała żadnych cywilnoprawnych skutków pośrednich względem osób trzecich oraz nie sprzeciwia się temu interes strony takiej umowy. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała argumenty mające przemawiać za zasadnością zarzutu postawionego w petitum zażalenia. Stwierdziła w szczególności, że zaskarżona decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Jej skutki prawne wystąpiły tylko między Skarżącą a Spółką B, jako stronami stosunku umownego. W następstwie wydania tej decyzji nie nastąpiło żadne późniejsze zdarzenia prawne, które są same w sobie nieodwracalne. Decyzja ta miała charakter konstytutywny w zakresie podmiotowo ograniczonym do jej adresatów - stron konkretnego stosunku cywilnoprawnego. Powołując się na uchwalę 5 sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 9 listopada 1998 r. (sygn. akt OPK 4/98), Skarżąca stwierdziła, ze "obalenie" aktu administracyjnego wywołującego bezpośrednie skutki cywilnoprawne powoduje zniweczenie tych skutków cywilnoprawnych, z czym wiąże się możliwość otwarcia drogi do określonych roszczeń majątkowych. Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja wywarła bezpośrednie skutki cywilnoprawne. Wobec tego "obalenie" takiej decyzji powodowałoby unicestwienie skutków prawnych z niej wynikających, a zatem skrócenie obowiązywania umowy przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Oznacza to, że w razie stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja był sprzeczna z prawem i usunięcia jej z obrotu decyzja nie wywoła wyrażonych w jej sentencji skutków prawnych w postaci m.in. zmiany charakteru stosunku prawnego na stosunek na czas oznaczony kończący się w dniu 31 stycznia 2021 r. W rezultacie stosunek podnajmu wynikający z umowy będzie trwał dalej, a jego zakończenie będzie wymagało podjęcia przewidzianych prawem czynności zmierzających do jego zakończenia (np. rozwiązania przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny stosunku podnajmu na podstawie art. 159 ust. 1 ustawy o BFG). W odpowiedzi na zażalenie Bankowy Fundusz Gwarancyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie zażalenia, oddalenie wniosku o zadanie TSUE pytania prejudycjalnego, a także oddalenie wniosków dowodowych. Zdaniem Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i pomimo błędnego w części uzasadnienia, odpowiada prawu. Organ stwierdził, że przepisy ustawy o BFG pozostają w zgodzie z regulacjami unijnymi. Ustawa ta, implementująca dyrektywę 2014/59/UE, była przedmiotem szczegółowych analiz Komisji Europejskiej, która nie dopatrzyła się rzekomych nieprawidłowości implementacyjnych, na które wskazuje Skarżąca. W piśmie z 16 sierpnia 2021 r. Skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na zażalenie. W piśmie z 22 września 2021 r. Bankowy Fundusz Gwarancyjny odniósł się do argumentów Skarżącej podniesionych w piśmie z 16 sierpnia 2021 r. Z kolei w piśmie z 11 października 2021 r. Skarżąca podniosła dodatkowo, że skład WSA, który wydał zaskarżone postanowienie, jest składem sprzecznym z przepisami prawa, a okoliczność ta stanowi przesłankę nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 4 ppsa). Zdaniem Skarżącej, za stanowiskiem tym przemawia fakt, że sędzia, która wydała zaskarżone postanowienie została powołana na urząd sędziego WSA na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład (w zakresie części "sędziowskiej") jest obsadzony w sposób wadliwy, sprzeczny z regulacjami konstytucyjnymi i ustawą o Krajowej Radzie Sądownictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W piśmie procesowym z 11 października 2021 r. Skarżąca podniosła, że w sprawie ziściła się przesłanka nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 ppsa. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 ppsa podlegają badaniu przez sąd z urzędu również w postępowaniu zażaleniowym, stosownie do art. 197 § 2 ppsa. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 ppsa nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, taka sytuacja nie wystąpiła w postępowaniu przed WSA. WSA w rozpoznawanej sprawie orzekał na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, a zatem był to skład zgodny z art. 16 § 2 ppsa. Z akt sprawy ani argumentacji wskazanej w piśmie Skarżącej z 11 października 2021 r. nie wynika także, aby w stosunku do sędziego rozpoznającego sprawę zachodziły okoliczności, które skutkowałyby wyłączeniem sędziego z mocy ustawy na podstawie art. 18 ppsa. Jednocześnie w myśl art. 173 Konstytucji RP sądy i Trybunały są władzą odrębną i niezależną od innych władz. Należy jednakże zaznaczyć, że fakt powołania sędziego orzekającego w określonej sprawie w trybie unormowanym ustawą, przez organy w niej wskazane nie oznacza, że sąd lub trybunał, w którego ramach orzeka taki sędzia, traci walor niezależności i odrębności od innych władz. Z akt sprawy i towarzyszących jej okoliczności nie wynika, aby sędzia, która orzekała jako WSA, swoim postępowaniem podważyła nie tylko dyspozycję wynikającą z art. 173, ale także niezawisłość sędziowską wynikającą z treści art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Również argumenty podniesione przez Skarżącą na poparcie stanowiska o nieważności postępowania wskazują, że ma ono charakter hipotetyczny, związany przede wszystkim z kwestionowaniem konstytucyjności trybu powołania jednego z organów uczestniczących w procesie powoływania sędziów. Zaznaczyć przy tym należy, że sądy administracyjne, w tym także Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadały się w przeszłości na temat dopuszczalności badania przez sądownictwo administracyjne prawidłowości powołania sędziów, wskazując, że fakt zaliczenia określonych organów uczestniczących w tej procedurze do pionu władzy wykonawczej nie oznacza, że omawiane funkcje można zaliczyć do działalności administracyjnej podlegającej kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2019 r., sygn. akt I OZ 550/19). W świetle powyższych wywodów nie ma podstaw do przyjęcia, że postępowanie przed WSA było nieważne z powodu określonego w art. 183 § 2 pkt 4 ppsa. Co się zaś tyczy zażalenia Skarżącej, to nie jest ono zasadne. Przedmiotem rozpoznania w zaskarżonym postanowieniu był wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie zmiany warunków umowy w postępowaniu dotyczącym przymusowej restrukturyzacji. Decyzja ta została wydana na podstawie przepisów ustawy o BFG. Nie jest sporne w sprawie, że ustawa o BFG wyłącza w art. 11 ust. 6 stosowanie w tego rodzaju sprawach art. 61 § 2 i 3 ppsa, które przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego po wniesieniu skargi. WSA uznał natomiast, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest potencjalnie możliwe na podstawie bezpośrednio stosowanego art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE (co kwestionuje Bankowy Fundusz Gwarancyjny w odpowiedzi na zażalenie), ale w okolicznościach tej sprawy nie było to uzasadnione z uwagi na uprzednie wykonanie decyzji (co kwestionuje Skarżąca). Zgodnie z art. 85 ust. 3 zd. 1 dyrektywy 2014/59/UE państwa członkowskie zapewniają, aby każda osoba, której dotyczy decyzja o zastosowaniu środka w zakresie zarządzania kryzysowego miała prawo odwołać się od tej decyzji. Z kolei w art. 85 ust. 4 tej dyrektywy prawodawca unijny określił, że prawo do odwołania, o którym mowa w ust. 3, podlega następującym przepisom: a) złożenie odwołania nie prowadzi automatycznie do zawieszenia skutków zaskarżonej decyzji; b) decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest egzekwowalna ze skutkiem natychmiastowym oraz skutkuje wzruszalnym domniemaniem, że zawieszenie jej wykonania byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE przewiduje obowiązek państwa członkowskiego Unii Europejskiej do wprowadzenia przepisu, który dopuszczałby wstrzymanie (zawieszenie) wykonania decyzji organu ds. restrukturyzacji. Z uwagi na tę ocenę, Naczelny Sąd Administracyjny za zbędne uznał zwracanie się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym wskazanym w zażaleniu oraz z pytaniem prejudycjalnym o treści wskazanej w pkt 5 lit. d petitum repliki na odpowiedź na skargę. Natomiast pozostałe propozycje pytań prejudycjalnych wskazane w replice na odpowiedź na skargę nie dotyczą przedmiotu niniejszego postępowania zażaleniowego, więc występowanie z tymi pytaniami nie jest niezbędne do rozpoznania zażalenia. O istnieniu powyższego obowiązku państwa członkowskiego świadczy nie tylko wskazane przez WSA brzmienie powyższego przepisu (z którego wynika, że wzruszalne jest domniemanie, iż wykonanie decyzji organu byłoby sprzeczne z interesem publicznym), ale również treść preambuły dyrektywy oraz inne jej przepisy. W pkt 90 preambuły dyrektywy 2014/59/UE wskazano, że ponieważ niniejsza dyrektywa ma dotyczyć nadzwyczaj pilnych sytuacji, a zawieszenie jakichkolwiek decyzji organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zakłócić ciągłość funkcji krytycznych, konieczne jest ustanowienie, że złożenie wniosku o odwołanie nie powinno oznaczać automatycznego zawieszenia skutków zaskarżonej decyzji i że decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinna być egzekwowalna ze skutkiem natychmiastowym przy założeniu, że jej zawieszenie byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Jednakże w pkt 92 tej preambuły prawodawca unijny zastrzegł, że konieczność pilnego przyjęcia środków w zakresie zarządzania kryzysowego i związany z tym obowiązek wprowadzenia w przepisach krajowych przyspieszonego trybu złożenia wniosku o zatwierdzenie sądowe ex ante środka w zakresie zarządzania kryzysowego oraz obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, że odpowiedni organ podejmie decyzję niezwłocznie po zatwierdzeniu przez sąd nie ma "wpływu na ewentualne prawo zainteresowanych stron do złożenia do sądu wniosku o wstrzymanie decyzji na ograniczony czas po podjęciu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji środka z zakresu zarządzania kryzysowego". Pojęcie "środka z zakresu zarządzania kryzysowego" zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 102 dyrektywy 2014/59/UE jako działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wyznaczenie zarządcy nadzwyczajnego na mocy art. 35 lub osoby na mocy art. 51 ust. 2 lub art. 72 ust. 1. Z kolei z zamieszczonej w art. 2 ust. 1 pkt 40 dyrektywy 2014/59/UE definicji pojęcia "działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji" wynika, że jest to decyzja o objęciu instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) lub d), restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zgodnie z art. 32 lub 33, zastosowanie instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wykonanie co najmniej jednego uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Nie ulega wątpliwości, że zmiana warunków umowy, której stroną jest instytucja objęta restrukturyzacją i która została określona w art. 64 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2014/59/UE (którego implementację stanowi art. 150 ust. 1 ustawy o BFG stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji), jest jednym z uprawnień organu w zakresie prowadzenia restrukturyzacji. W konsekwencji - w świetle powyższych przepisów - państwo członkowskie powinno wprowadzić przepis, który będzie umożliwiał wzruszenie domniemania, że wykonanie decyzji będącej realizacją takiego uprawnienia byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela też pogląd WSA, że skoro polski ustawodawca nie wywiązał się ze wskazanego wyżej obowiązku i przez to wadliwie implementował art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE, to konieczne było rozważenie, czy możliwe jest bezpośrednie zastosowanie wskazanego przepisu przez sąd w odniesieniu do wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA trafnie uznał, że taka możliwość istnieje, z uwagi na to, że art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE jest dostatecznie precyzyjny, bezwarunkowy, a jego prawidłowa transpozycja nie nastąpiła w terminie wskazanym w prawie unijnym. Oceny tej nie zmieniają okoliczności (wskazane w odpowiedzi na zażalenie), że: 1) w toku procesu legislacyjnego dotyczącego projektu ustawy o BFG Minister Spraw Zagranicznych przedstawił stanowisko, że projekt ten jest zgodny z prawem Unii Europejskiej, 2) Komisja Europejska nie zgłosiła zastrzeżeń co do implementacji dyrektywy 2014/59/UE. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było uzasadnione zastosowanie art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skoro decyzja ta została wykonana. W dniu doręczenia decyzji podmiotowi w restrukturyzacji (Spółka B) oraz Skarżącej - z uwagi na natychmiastową wykonalność tego rozstrzygnięcia - doszło do zmiany umowy podnajmu zawartej przez te podmioty, w tym ust. 2.1 tej umowy przez określenie, że okres najmu kończy się 31 stycznia 2021 r. Wykonanie decyzji nastąpiło zatem przez wywołanie skutku w zakresie zobowiązania cywilnoprawnego między stronami umowy zmienionej przez organ na podstawie art. 150 ust. 1 ustawy o BFG. Jak trafnie wskazano w pkt 6 uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z 28 maja 1992 r. o sygn. akt III AZP 4/92 (na którą Skarżąca zresztą powołała się w zażaleniu), akt administracyjny indywidualny stanowi zdarzenie cywilnoprawne, które może powodować powstanie, zmianę lub ustanie stosunków cywilnoprawnych pomiędzy określonymi podmiotami, albo też stanowić przesłankę zawarcia umowy cywilnoprawnej kształtując stosunki prawne pomiędzy podmiotami, przy czym z chwilą jednak, gdy stosunki te już powstaną, ich ważność będzie oceniana na podstawie przepisów im właściwych, tzn. na podstawie przepisów prawa prywatnego. Mając to na uwadze należy zauważyć, że wskutek wspomnianej zmiany łącząca strony umowa stała się umową zawartą na czas określony, kończący się 31 stycznia 2021 r. W konsekwencji po tej dacie umowa ta - na mocy jej postanowień w brzmieniu zmienionym w sposób natychmiast wykonalny przez zaskarżoną decyzję - wygasła, czyli wygasło zobowiązanie cywilnoprawne łączące Skarżącą i Spółkę B. Sąd administracyjny, nawet jeśli w danej sprawie ma kompetencję do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie jest uprawniony w takim postępowaniu wpadkowym do odwrócenia - będących rezultatem wykonania decyzji - skutków materialnoprawnych, które nastąpiły przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu załączonego do zażalenia, uznając że nie jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o BFG oddalił zażalenie. PG