II SAB/Wa 605/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny; 3. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Zarządu Dróg Miejskich w W. na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z [...] marca 2014 r. Stowarzyszenie [...] zwróciło się do Zarządu Dróg Miejskich o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na pytanie: - czy w obowiązującej organizacji ruchu według stanu na 15.10.2012 r. na znaku drogowym B-35 znajdującym się na ul. [...] na wysokości skrzyżowania z ul. [...], winna być umieszczona tabliczka z napisem (N.d.s.o.). Ponadto poproszono o przesłanie skanu organizacji ruchu na powyższym odcinku, według stanu na 15.10.2012 r. Nie otrzymawszy odpowiedzi, strona wywiodła skargę do tut. Sądu na bezczynność organu, wnosząc również o wymierzenie organowi grzywny. Dnia [...] sierpnia 2014 r. organ po otrzymaniu skargi wnioskodawcy, udzielił stronie odpowiedzi na wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt zaspokojenia wnioskodawcy. Opóźnienie tłumaczył zaś faktem przeoczenia wniosku strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi, i analizowane pod tym kątem podlegało umorzeniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż wniosek skarżącego stowarzyszenia o udostępnienie żądanej informacji został zrealizowany przez organ. Wnioskodawca otrzymał bowiem w całości żądaną informację, co wynika z analizy akt postępowania. W świetle powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Organ rozpoznał bowiem wniosek strony jeszcze przed rozprawą. W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku. Z uwagi na fakt, iż realizacja wniosku strony przez organ nastąpiła dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi, Sąd uznał, iż skarżący zasadnie uważał, że na dzień jej wniesienia, nie można było traktować jej jako bezprzedmiotowej. Stąd też wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania w zakresie zwrotu poniesionego wpisu sądowego należało uwzględnić w trybie art. 200 par.1 p.p.s.a. Rozpoznając niniejszą sprawę tut. Sąd nie uznał zaś, aby bezczynność organu miała charakter kwalifikowany. Jak wynika z oświadczenia organu, bezczynność w sprawie nie była spowodowana lekceważeniem strony, a omyłkowym przeoczeniem wniosku. Adresat wniosku niezwłocznie po powzięciu wiedzy o fakcie złożenia omawianego wniosku, uczynił zadość żądaniu strony. W świetle powyższego tut. Sąd nie znalazł też podstaw dla uwzględnienia wniosku o ukaranie organu grzywną.