II SA/Kr 1154/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 sierpnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej W. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Starosta Nowosądecki decyzją nr [...] z 25 kwietnia 2018 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. O. i T. O. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku usługowego ([...] z instalacjami, przebudowę fragmentu budynku usługowego ([...] z instalacjami oraz rozbudowę ww. budynków w wyniku której powstanie jeden budynek mieszkalno-usługowy (handel) i budowę zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz z podziemnym zbiornikiem retencyjnym na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewid. Piwniczna - Zdrój. W dniu 18 czerwca 2019 r. do organu l instancji wpłynął wniosek J. D. oraz B. J. m. in. o wznowienie postępowania w sprawie wyżej opisanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 4 oraz 5 k.p.a. O wznowienie postępowania, na podstawie tych samych przesłanek, wystąpiła również W. M.. Starosta Nowosądecki postanowieniem z 12 sierpnia 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5, art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty Nowosądeckiego nr [...] z 25 kwietnia 2018 r., znak: [...] Następnie Starosta Nowosądecki decyzją z 27 lutego 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty Nowosądeckiego nr [...] z 25 kwietnia 2018 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia ww. decyzji Starosty Nowosądeckiego na skutek okoliczności zawartych w art. 146 § 2 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Starosta w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania ujęte w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Stwierdził natomiast spełnienie przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym stwierdził, że zachodzi możliwość oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie tj. [...], [...], [...], dlatego uznał W. M., J. D. i B. J. za strony postępowania. Starosta Nowosądecki nie uchylił jednak zaskarżonej decyzji, bowiem uznał, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w istocie swej treści decyzji dotychczasowej, co spełnia wymagania z art. 151 § w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. W. M. w odwołaniu podniosła, że inwestorzy nie wypełnili prawidłowo nałożonych obowiązków zawartych w postanowieniu z 30 września 2019 r., znak: [...] Zarzuciła organowi l instancji, że pomimo przedstawionych przez nią dowodów nie nałożył na inwestora obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami prawa. Zwróciła również uwagę, że planowana inwestycja powinna odpowiadać przepisom techniczno-budowlanym i p. pożarowym. Do odwołania załączyła rysunki, które jej zdaniem, dowodzą nieprawidłowości zawartych w projekcie budowlanym. Wskazała także, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Piwniczna. Wojewoda Małopolski decyzją z 5 sierpnia 2020 r., znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty Nowosądeckiego Nr [...] z dnia 27 lutego 2020 r. i orzekł: - na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. - o odmowie uchylenia ww. decyzji Starosty Nowosądeckiego wobec braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., - na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. - stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty Nowosądeckiego nr [...] wydana została z naruszeniem prawa tj. zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i odmówił jej uchylenia na skutek okoliczności zawartych w art. 146 § 2 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Wojewoda jako prawidłowe ocenił wznowienie przez organ I instancji postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Wydając ten akt, organ l instancji uznał, że wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, został złożony z zachowaniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a. a podane w nim przyczyny, mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia, wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. W wyniku wznowionego postępowania za strony postępowania uznano W. M., J. D. oraz B. J. wobec stwierdzenia, że zachodzi możliwość oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie nr [...], [...], [...] położone w obrębie Piwniczna. Organ wskazał, że skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, to wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Wojewoda Małopolski przystępując do oceny prawidłowości ostatecznej decyzji Starosty Nowosądeckiego orzekającej o pozwoleniu na budowę, zaznaczył, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej u.p.b.). Za prawidłowość projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant (i ewentualnie sprawdzający). W przedmiotowej sprawie wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ odwoławczy przeprowadził analizę projektu budowlanego w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 40-41 proj. budowlanego). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (por. projekt budowlany - k. 20, Projekt Geotechniczny – k. 29-63 i opracowanie pn. geotechniczne warunki posadowienia – k. 17-29). Projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie spełnienia wymagań ochrony ppoż. (uzgodnienie z 27.12.2017 r. przez mgr. inż. A. S. - nr uprawnień GIP [...] w gr. 1.1, 1.2, 1.3, 1.4). Dla przedmiotowej inwestycji uzyskane zostało oświadczenie, że istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...], może być wykorzystywany dla zapewnienia dojazdu do planowanych budynków. Co więcej Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad pozytywnie zaopiniowała projekt zagospodarowania dla tej inwestycji. Na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miasta i Gminy Piwniczna Nr XLIII/332/06 - Zdrój z 28 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Piwniczna Zdrój, Jednostka strukturalna "A.l" - MIASTO. Działki inwestycyjne zlokalizowane są w terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem U/MN2/kz - tj. w terenach istniejącej zwartej zabudowy usługowej położonej w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. W ocenie Wojewody warunki określone w zapisach m.p.z.p., wbrew zarzutom odwołującej się, zostały spełnione. Przedmiotem inwestycji jest przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku usługowego (oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu symbolem 1a) z przeznaczeniem fragmentu kondygnacji 1 i 2 piętra na funkcję mieszkalną wielorodzinną, przebudowa fragmentu parteru budynku usługowego (oznaczona na projekcie zagospodarowania symbolem 1b) oraz rozbudowa ww. budynków (oznaczone na projekcie zagospodarowania działki symbolem 1c). W wyniku nadbudowy budynek oznaczony na planie zagospodarowania terenu literą 1a będzie posiadał 3 kondygnacje nadziemne, w tym jedna zlokalizowana w dachu mansardowym. Oznacza to, że spełniony został warunek m.p.z.p. zawarty w części II rozdziale 2 punkcie II lit. f zapisie dotyczącym U/MN2/kz lit. e, który dopuszcza rozbudowę istniejących budynków dwukondygnacyjnych o pełnych dwu kondygnacjach nadziemnych położonych w pierzei [...] lub realizację w ich miejscu nowego budynku przy zachowaniu następujących wymogów: zachowania wysokości max. do trzech kondygnacji nadziemnych, w tym jednej w dachu (o kącie nachylenia głównych połaci nie przekraczającym 35 stopni); jak i dopuszcza realizację dachów mansardowych. Również zapis zawarty w punkcie II lit. h planu, określający wysokość wskaźnika intensywności zabudowy od 0,05-1,9 został spełniony, bowiem wynosi on 1,07. W kwestii liczby miejsc parkingowych, a także powierzchni biologicznie czynnej wyjaśniono, że zapisy zawarte w części II rozdziale 1 pkt 25 i pkt 26 ostatni akapit m.p.z.p. nie nakładają obowiązku wykazania powyższych elementów. Nadto wypełniono obowiązek wkomponowania zabudowy w otaczający krajobraz górski oraz zachowania formy architektonicznej nawiązującej do tradycji budownictwa tego regionu (strona 32 projektu budowlanego) poprzez rozwiązania architektoniczno-budowlane w zaprojektowanym obiekcie, wykorzystujące formy architektoniczne nawiązujące do tradycji budownictwa regionu. Obiekt, zaliczono w myśl ustaleń § 4 część II Rozdział 1 pkt 9 m.p.z.p. do "większych obiektów", gdyż obejmuje przebudowę dwóch istniejących budynków o łącznej długości elewacji około 40 m, dla uzyskania efektu jej rozczłonkowania od strony rynku, posłużono się typowym dla zabudowy pierzejowej rozwiązaniem przestrzennym wykorzystującym formę tzw. ściany szczytowej, która została zwielokrotniona, rozbita materiałowo i kolorystycznie. Projektowana zabudowa została wkomponowana w otaczający krajobraz górski. Zwieńczenia ścian szczytowych, o kątach nachylenia charakterystycznych dla regionu, nawiązują wprost do występujących powszechnie w otaczającej przestrzeni budynków mieszkalnych jak i usługowych. Wykorzystane materiały elewacyjne, takie jak kamień łamany, cegła, blacha płaska układana na tzw. rąbek stojący oraz zastosowany detal architektoniczny w formie elementów ciesielskich (imitacja konstrukcji słupowo-ryglowej) już występują i są nadal powszechnie stosowane zarówno w samym ścisłym centrum miasta jak i okolicy. Zastosowane formy i materiały wykończeniowe zostały zaczerpnięte z głęboko zakorzenionych tradycji budownictwa tego regionu a sposób ich zastosowania w przedmiotowym opracowaniu jest współczesną ich interpretacją. Projekt został pozytywnie uzgodniony Wojewódzkim Konserwatorem Zbytków w Krakowie Delegatura w Nowym Sączu w dniu 24 maja 2017 r., znak: [...] Wojewoda nie podzielił zarzutu odwołania, że trzecia kondygnacja nie jest zaprojektowana w dachu mansardowym ale jest pełną kondygnacją z dachem czterospadowym. Wyjaśnił, że dach mansardowy to dach dwukondygnacyjny o konstrukcji łamanej dwóch połaci oddzielonych od siebie: murem, gzymsem lub uskokiem. W analizowanej sprawie dach w nadbudowanej części jest dachem mansardowym bowiem posiada dwie połaci dachowe o różnym kącie nachylenia tj. 6°, a także 87°. Zatem analizowana inwestycja jest zgodna z zapisami m.p.z.p. Dalej organ wskazał odnosząc się rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że rozbudowana część budynku oznaczona na pzt lit. 1a będzie zlokalizowana w odległości 5,30 od granicy z działką nr [...]. Natomiast względem granicy działki nr [...] należącej do odwołującej W. M. planowane roboty budowlane nie pomniejszą odległości zawartych w § 12. W kwestii zarzutów W. M. dotyczących analizy odprowadzania wód opadowych, która pomija w obliczeniach powierzchnie istniejące wyjaśniono, że inwestor w piśmie z 10 stycznia 2020 r. wyjaśnił, prawidłowo tą kwestię. Zaprojektowany retencyjny zbiornik podziemny o pojemności 20 m3 jest wystarczający dla zgromadzenia wód opadowych zarówno z powierzchni utwardzonych jak i dachów budynków z całego terenu inwestycji, a stanowisko to poparto wyliczeniami (minimalną pojemność zbiornika określono na 15,8 m3). Dokonując samodzielnych obliczeń organ stwierdził, że różnica między pojemnością zaprojektowanego zbiornika, a pojemnością niezbędną dla odwodnienia terenu i dachu inwestycji wynosi 4,2 m3, co pozwoli na gromadzenie wody opadowej jeszcze z 304,5 m2 powierzchni dachów/utwardzonej. W odniesieniu do zarzutu braku ekspertyzy dotyczącej oddziaływania projektowanej rampy rozładunkowej na konstrukcję budynku zlokalizowanego na działce nr [...], wyjaśniono, że zgodnie z przepisem § 12 ust. 6 pkt 1 warunków technicznych rampa powinna być zlokalizowana w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną. W analizowanej sprawie rampa została zaprojektowana w odległości 1,5 m od granicy z działką [...]. W tej kwestii organ odwoławczy również podzielił stanowisko projektanta wyrażone w piśmie z 10 stycznia 2020 r., do którego załączył rysunek przedstawiający odległości fundamentów projektowanej rampy od fundamentów w budynku skarżącej. Odległości to wskazane były w linii na przedłużeniu końca rampy. Z powyższego załącznika wynika, że fundament projektowanej rampy zagłębiony jest na głębokości 1,2 m w odległości 1,5 m od fundamentu części budynku skarżącej. W. M. załączyła do odwołania przekrój wykonany w innym miejscu (oznaczony literami A-A). Wynika z niego, że odległość rampy od ściany piwnic w budynku skarżącej wynosi 1,63 m. Odpowiadając na powyższe rozbieżności, organ odwoławczy przytoczył fragment ekspertyzy technicznej opracowanej w styczniu 2015 r. dla realizacji budynku na działce nr [...] ([...] Wojewoda uznał, że warunki techniczne rampy zostały prawidłowo spełnione. Wojewoda Małopolski wyjaśnił także, że zarzuty dotyczące niezgodności z warunkami technicznymi istniejącego budynku (tj. okien itp.) pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie w tej sprawie. Zarzuty te dotyczą elementów istniejących a nie nowoprojektowanych. Część budynku, która podlega przebudowie nie jest zlokalizowana w granicy z budynkiem skarżącej. W ścianie która graniczy z budynkiem W. M. nie przewiduje się robót budowlanych. Zatem stan istniejący nie podlega ocenie przez organ. W kwestii ściany oddzielenia przeciwpożarowego wyjaśniono, że jest nią ściana budynku W. M.. W związku z tym nie mają zastosowania odległości wskazane w dyspozycji § 271 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Spełnienie przepisów przeciwpożarowych potwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - mgr inż. A. S.. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Inwestor spełnił wymogi z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 u.p.b, zatem brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda również jako słuszne ocenił uznanie przez Starostę Nowosądeckiego, że zaszła przesłanka wznowienia zawarta w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy nie przedstawili prawomocnego orzeczenia sądu/innego organu potwierdzającego sfałszowanie dowodów. Nie stwierdzono także, aby w dniu wydania decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę istniały nowe okoliczności, które nie były znane Staroście Nowosądeckiemu, a których nie wskazali konkretnie nawet sami wnioskodawcy. W. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła naruszenie art. 146 § 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Starosty Nowosądeckiego o pozwoleniu na budowę nr [...] zawiera co do swej istoty prawidłowe rozstrzygnięcie, podczas gdy decyzja ta narusza art. 5 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 Prawa budowlanego w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez: 1) wadliwe uznanie, że projektowana przebudowa, rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku nie dotyczy tego obiektu budowlanego jako całości, lecz dotyczy jedynie sztucznie wydzielonej przez Inwestora części tego obiektu, która to część nie może jednak funkcjonować samodzielnie, a to w celu wyeliminowania konieczności spełnienia przez budynek wymaganych norm przeciwpożarowych, w szczególności określonych w § 207 ust. l pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2) przyjęcie jako bazy (punktu wyjścia) dla projektowanej inwestycji budynku w kształcie wynikającym z przebudowy, rozbudowy i nadbudowy tego obiektu, dokonanej w warunkach oczywistej samowoli budowlanej, co potwierdza w szczególności decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia 30 września 2015 r., znak: [...], stwierdzająca, iż, jednoznacznie można stwierdzić, iż dokonano podniesienia ściany budynku, a fragment elewacji bezpośrednio przy dachu nie był jeszcze w tym okresie osłonięty "blendą" (str. 2 decyzji PINB); jednym z elementów samowoli było także wykonanie okien w ścianie graniczącej z nieruchomością Skarżącej, implikujących w szczególności poważne zagrożenie pożarowe; 3) wadliwe uznanie, że rampa rozładunkowa nie jest częścią składową budynku, a tym samym błędne uznanie, że w sprawie nie ma zastosowania § 206 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wymagający przeprowadzenia ekspertyzy technicznej, wykluczającej możliwość negatywnego wpływu nowej inwestycji na już istniejące obiekty budowlane; 4) nieuwzględnienie faktu niewykonania przez inwestorów zobowiązania do dostarczenia "ekspertyzy dotyczącej oddziaływania projektowanej rampy rozładunkowej na konstrukcję budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr [...] (...)", nałożonego postanowieniem Starosty Nowosądeckiego z 30 września 2019 r., znak: [...], zamiast której dostarczone zostały jedynie lakoniczne wyjaśnienia architekta, nie posiadającego uprawnień w specjalności konstrukcyjnej; 5) błędne przyjęcie, że fundament budynku skarżącej, usytuowanego na działce ewidencyjnej nr [...], posiada głębokość 1,2 metra, podczas gdy głębokość ta zgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty Nowosądeckiego - wynosi 4,01 m, a tym samym – wbrew twierdzeniom organu I i II instancji - fundament ten jest znacznie głębszy, niż zaprojektowany fundament rampy wyładowczej, czego oczywistym skutkiem będzie negatywne oddziaływanie nowobudowanych ław fundamentowych na fundament istniejącego budynku na działce ewidencyjnej nr [...]; 6) błędne przyjęcie przez organ II instancji, że cała ściana budynku skarżącej, sąsiadującego z nieruchomością inwestorów, jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, podczas gdy charakteru takiego nie posiada ściana znajdująca się na wprost (wykonanych samowolnie) okien, usytuowanych w północno- wschodniej ścianie na I piętrze przebudowywanego obiektu, skutkiem czego jest wadliwe uznanie przez organ II instancji, że w sprawie nie mają zastosowania odległości wskazane w § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych; 7) błędne przyjęcie przez organ II instancji, że spełnienie przepisów przeciwpożarowych potwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - mgr inż. A. S., podczas gdy ww. osoba dokonywała uzgodnień projektowych wyłącznie w zakresie wymogów BHP, gdyż posiada uprawnienia jako rzeczoznawca ds. higieniczno-sanitarnych, natomiast nie dokonywał uzgodnień i nie posiada uprawień rzeczoznawcy w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych; przedmiotowy projekt budowlany nie posiada więc żadnego uzgodnienia w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych; 8) wydanie pozwolenia na budowę pomimo niezgodności z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to m.in. w związku z błędnym przyjęciem przez organ II instancji, że w projektowanym budynku zastosowano dach mansardowy, podczas gdy nie można uznać za dach mansardowy trzeciej kondygnacji nadziemnej w formie "wieżyczki" ze ścianami obitymi blachą. W świetle powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W tej sytuacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga okazała się zasadna. Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja kończąca wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie budynku usługowego ([...] z instalacjami, przebudowie fragmentu budynku usługowego ([...] z instalacjami oraz rozbudowę ww. budynków w wyniku której powstanie jeden budynek mieszkalno-usługowy (handel) i budowę zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz z podziemnym zbiornikiem retencyjnym na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewid. Piwniczna - Zdrój. Wnioskujący o wznowienie twierdzili, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu w charakterze stron, kwestionowali przy tym prawidłowość zatwierdzonego projektu. Wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a3, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Legalis 2021, teza 1). Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Analizę legalności zaskarżonej decyzji rozpocząć należy od tego, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski: - uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty Nowosądeckiego z 27 lutego 2020 r. - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Starosty Nowosądeckiego nr [...] r. z 25 kwietnia 2018 r., stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. - na postawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty Nowosądeckiego nr [...] r. z 25 kwietnia 2018 r. wydana została z naruszeniem prawa, tj. zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz odmówił jej uchylenia na skutek okoliczności zawartych w art. 146 § 2 k.p.a., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tak sformułowane rozstrzygnięcie należy uznać za wadliwe. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. w wyniku wznowienia postępowania może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Na podstawie ww. przepisów wskazuje się trzy typy rozstrzygnięć kończących wznowione postępowanie (T. Kiełkowski, w: H. Knysiak-Sudyka, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 1035): 1. odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej (§ 1 pkt 1) 2. uchylenie decyzji dotychczasowej połączone z wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (§ 1 pkt 2) 3. stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa połączone ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie została ona uchylona (§2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie stwierdzono zaistnienie przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W. M., J. D. i B. J. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty Nowosądeckiego nr [...] r. z 25 kwietnia 2018 r. o pozwoleniu na budowę. W ocenie organów wadliwość ta nie miała jednak wpływu na rozstrzygnięcie decyzji i uznały one, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ponadto, w ocenie organów również nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Zakładając w tym miejscu, że ustalenia powyższe są prawidłowe, należało wydać decyzję wskazaną powyżej w punkcie 3, tj. stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazującą okoliczności, z powodu których nie została ona uchylona (§2). Organ odwoławczy wadliwie skonstruował sentencję decyzji, dzieląc rozstrzygnięcie sprawy wznowionej odpowiednio do podstaw wznowienia - uwzględnionych i nieuwzględnionych, a także wiążąc stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa z rozstrzygnięciem o odmowie uchylenia. Sąd wskazuje w tym kontekście, że wniosek o wznowienie postępowania, nawet jeśli opiera się na kilku podstawach wznowienia, wszczyna jedno postępowanie. W konsekwencji, po wznowieniu postępowania organ winien wydać jedną decyzję kończącą wznowione postępowanie, nie dzieląc rozstrzygnięcia na części odnoszące się do objętych wnioskiem podstaw wznowienia. W sytuacji, gdy zaistniała chociażby jedna przesłanka wznowienia, to ona determinuje treść rozstrzygnięcia. Co do pozostałych przesłanek organ nie wypowiada się w rozstrzygnięciu decyzji, ale powinien odnieść się do nich w uzasadnieniu decyzji. W konsekwencji należało uznać, że adekwatna do przyjętych ustaleń w sprawie była sentencja decyzji organu pierwszej instancji. Niezależnie jednak od opisanego wyżej naruszenia przepisów określających sposób rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 151 § 1 pkt 1, § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., należało dostrzec, że Wojewoda Małopolski, rozpatrując sprawę na skutek odwołania W. M., nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czym naruszył art. 7, art. 77 §1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do ustaleń organów co do przesłanek wznowienia, Sąd wskazuje, że rację ma organ odwoławczy, że treść wniosku W. M. o wznowienie postępowania nie naprowadza na okoliczności potwierdzające spełnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe), jak i w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Nie budzą również wątpliwości ustalenia co do spełnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Będąc właścicielką działki nr [...], niewątpliwie znajdującej się w obszarze oddziaływania opisanej wyżej inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. 2020 r., poz. 1333; dalej: p.b.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, powinna być stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty Nowosądeckiego o udzieleniu pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 25 kwietnia 2018 r. W konsekwencji pozbawienia skarżącej (podobnie jak pozostałych wnioskodawców) wyrażonego w art. 10 §1 k.p.a. prawa do czynnego udziału w postępowaniu, organy administracyjne winne były we wznowionym postępowaniu poddać analizie podniesione przez nią kwestie, które mogły być przedmiotem postępowania wyjaśniającego w postępowaniu zakończonym udzieleniem pozwolenia na budowę, w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Rozstrzygnięcie sprawy co do istoty wymagało w szczególności powtórnej oceny okoliczności sprawy ze względu na treść art. 35 ust. 1 p.b., który w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 p.b., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dostrzec należy również, że w ustalonym przepisami prawa budowlanego modelu udzielania pozwolenia na budowę zasadą jest odpowiedzialność projektanta (odpowiednio – sprawdzającego projekt) za prawidłowość projektu architektoniczno-budowlanego. Obowiązkiem projektanta i sprawdzającego projekt jest dołączenie do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 20 ust. 4 p.b.). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna albo zawodowa. Mając na względzie powyższe uwarunkowania, w szczególności ograniczony zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany należało odnieść się do problematycznej w sprawie kwestii braku wymaganej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Piwniczna – Zdrój przyjętego uchwałą nr XLIII/332/06 z dnia 28 lipca 2006 r. Rady Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój, Jednostka strukturalna A.I – MIASTO (Dz. Urz. Woj. Małop. 557, poz. 3532). Teren inwestycji znajduje się na obszarze U/MN2/kz – w terenie istniejącej zwartej zabudowy usługowej w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu wynikającego w cz. II r. 2 punkt II lit. f w zakresie, jakim umożliwia on realizację budynków o trzech kondygnacjach nadziemnych (o kącie nachylenia głównych połaci nie przekraczającym 35 stopni), z dopuszczeniem dachów mansardowych. Za przekonujące i wyczerpujące, w ocenie Sądu, należy uznać wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące dachu w nadbudowanej części, który organ uznał za dach mansardowy ze względu na to, że posiada dwie połaci dachowe o różnych kącie nachylenia, tj. 6ş i 87ş. W konsekwencji prawidłowo uznał, że część budynku, oznaczoną na planie zagospodarowania terenu literą 1a, można było uznać za dopuszczoną ustaleniami miejscowego planu trzecią kondygnację w dachu mansardowym. Wojewoda Małopolski dokonał analizy zgodności projektu także innych wskaźników i ustaleń miejscowego planu i ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości Sądu. Wyjaśniono w sposób przekonujący spełnienie obowiązku wkomponowania zabudowy w otaczający krajobraz górski, oraz zapewnienia form architektonicznych nawiązujących do tradycji budownictwa tego regionu. Organ przywołał w tym kontekście opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie Delegatury w Nowym Sączu z 24 maja 2017 r. dotyczące spełnienia zaleceń konserwatorskich i potwierdzające brak sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dołączone do projektu (k. 10-11). Kolejnym aspektem obowiązkowej kontroli przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065, dalej: rozporządzenie w.t.), a dalej także kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Co do przepisów rozporządzenia dotyczących odległości, w zaskarżonej decyzji stwierdzono lakonicznie, względem granicy działki nr [...] stwierdzono lakonicznie, że planowane roboty budowlane nie pomniejszą odległości zawartych w § 12. Nie wiadomo, do jakich robót budowlanych odnosił się organ odwoławczy. Nie budzą natomiast wątpliwości Sądu ustalenia co zachowania zgodności z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, z którego wynika, że rampa powinna być zlokalizowana w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną i taka odległość została zachowana. Co do kwestii ekspertyzy, o której stanowi § 206 ust. 1 rozporządzenia w.t. Sąd stwierdza, że przepis ten stanowi o sporządzeniu ekspertyzy w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, tj. w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego. Budowa rampy nie mieści się w dyspozycji tego przepisu. Warto też zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych akceptuje się stanowisko, zgodnie z którym ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2057/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl), jej sporządzenie jest konieczne, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia (potwierdzone dołączonymi do projektu oświadczeniami), nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna. Należy również dostrzec, że do projektu budowlanego dołączono ekspertyzę mgr inż. bud. J. M., posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, którą należy uznać za ekspertyzę, o której mowa w § 206 ust. 2 rozporządzenia w.t., stanowiącym, iż rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Uzupełnienia wymagają wyjaśnienia organu odnośnie możliwego oddziaływania projektowanej rampy. Organ oparł się w tej kwestii w dużej mierze na wyjaśnieniach projektanta, co zasadniczo nie budzi wątpliwości. Jednak nie dają się zweryfikować odniesienia do ekspertyzy technicznej ze stycznia 2015 r. sporządzonej – jak podano - w związku z realizacją budynku na działce nr [...], wskazującej na możliwość przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku [...] W aktach brak kopii tej ekspertyzy, wobec czego ustalenia jej dotyczące nie poddają się kontroli Sądu. Nie jest jasne, czy ustalenia tej ekspertyzy zbieżne są z ustaleniami przedłożonej przez skarżącą opinii konstrukcyjnej z 15 lipca 2019 r. Do tej ostatniej opinii organ odniósł się bardzo lakonicznie. Jako niewystarczające ocenia Sąd ustalenia w zakresie spełnienia wymogów ochrony przeciwpożarowej i kompletności projektu budowlanego w tym zakresie. Kwestia bezpieczeństwa pożarowego należy bezsprzecznie do podstawowych aspektów prawidłowego projektu budowlanego, jak i wartości uwzględnianych w prewencyjnej i następczej kontroli nad procesem budowlanym sprawowanej przez organy architektoniczno-budowlane, jak i organy nadzoru budowlanego (por. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b.). Organ odwoławczy podnosił wprawdzie, że część budynku, która podlega przebudowie, nie jest zlokalizowana w granicy z budynkiem skarżącej, niemniej jednak, w ocenie Sądu, nie wpływa to na konieczność wnikliwej oceny spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego, w zakresie objętym kompetencjami organu architektoniczno-budowlanego. Projekt budowlany obejmuje wszakże roboty budowlane w obrębie budynku znajdującym się w zabudowie pierzejowej, bezpośrednio sąsiadującym z budynkiem skarżącej. Nadto roboty budowlane obejmują całość frontowej elewacji budynku [...] także w części znajdującej się bezpośrednio przy granicy z nieruchomością skarżącej. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji i uznał projekt budowlany w tym zakresie za kompletny. Wojewoda ustalił, że projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie spełnienia wymagań ochrony ppoż. (uzgodnienie z 27.12.2017 r. przez mgr. inż. A. S. – nr uprawnień GIP [...] w gr. 1.1, 1.2, 1.3, 1.4). Te ustalenia nie znajdują jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd stwierdził, że na rzucie parteru znajdującym się na k. 44 projektu budowlanego, znajdują się opatrzone parafami i datami 27.12.2017 r. adnotacje o treściach: "Uzgodnienie po względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń. Rzeczoznawca ds. sanitarno higienicznych mgr W. S. nr. Upr. [...] w zakresie bez ograniczeń (...)", a także "Zaopiniowano pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomi 1./ bez zastrzeżeń (...). Rzeczoznawca ds. bezpieczeństwa i higieny pracy mgr inż. A. S. nr upr. GIP [...] w gr. 1.1, 1.2, 1.3,1.4 (...)". Rysunek ten został przekreślony i opatrzony adnotacją: "Rysunek pierwotny, złożony z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 29.12.2017 r. zdezaktualizowany postanowieniem Starosty Nowosądeckiego z dnia 1.03.2018 r. (...)", opatrzony parafą i pieczęcią projektanta mgr. inż. arch. T. S.. Na stronie 44a projektu budowlanego znajduje się zmieniony i uzupełniony rzut parteru, który jednak nie został opatrzony podpisami rzeczoznawców, a jedynie adnotacją projektanta, że przedstawione na nim rozwiązania nie wpływają na treść dokonanych wcześniej opinii rzeczoznawców ds. sanit.-epid. i BHP. Uzgodnienia rzeczoznawcy ds. ochrony przeciwpożarowej nie ma również na projekcie zagospodarowania terenu (k. 42 projektu budowlanego). Wobec tego wnikliwego wyjaśnienia wymaga kompletność projektu budowlanego, w szczególności ze względu treść § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2117), jak też kwestia zgodności projektu budowlanego w odniesieniu do wymogów ochrony przeciwpożarowej, w zakresie objętym kompetencjami organu architektoniczno-budowlanego. Organ przyjął, że ściana budynku skarżącej jest ścianą oddzielenia pożarowego, nie wskazując jednak podstawy swojego ustalenia. Skarżąca te ustalenie kwestionuje, wskazując, że charakteru tego nie ma ściana znajdująca się wprost – jak twierdzi - samowolnie wykonanych okien, znajdujących się w północno wschodniej ścianie na I piętrze. Z podanych wcześniej przyczyn nie było trafne oparcie się organu na uzgodnieniu rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy obowiązany będzie wyjaśnić omówione wyżej okoliczności i rozstrzygnąć sprawę z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w niniejszym uzasadnieniu, o ile wyjaśnienie wszystkich wątpliwych kwestii będzie mieściło się w zakresie dozwolonego organowi odwoławczemu postępowania dowodowego, którego ramy wyznaczają przepisy art. 136 i art. 138 §2 k.p.a. Organ odniesie się również do podnoszonej przez skarżącą kwestii samowoli budowlanej, której ma dotyczyć decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z 30 września 2015 r., znak [...] i oceni jej ewentualny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Mając na względzie przedstawione okoliczności sprawy Sąd, podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.