I SA/Gl 925/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE 1. A.D. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: organ lub wierzyciel) z [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. Stan sprawy. 2.1. Postanowieniem z [...]r. wierzyciel zawarł jednoznaczne stanowisko, w którym oddalił zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym numer [...] z [...]r. 2.2. W zażaleniu z 23 marca 2021 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zarzutów oraz wskazał, iż w lipcu 2002 r. dopełnił obowiązku powiadomienia Urzędu Pocztowego o zaprzestaniu używania odbiornika. Wskazano także na nie podjęcie przez wierzyciela przez okres przeszło 17 lat żadnych czynności wskazujących na istnienie po stronie zobowiązanego obowiązku uiszczania opłat abonamentowych oraz na niewykonanie przez wierzyciela obowiązku zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. 2.3. Po rozpoznaniu zażalenia Poczta Polska S.A. działająca jako organ drugiej instancji postanowieniem z [...]r. utrzymała w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z [...]r. W uzasadnieniu wskazano, że ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 – u.o.a.) jest aktualnym aktem prawnym regulującym kwestie związane z opłatami za korzystanie z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i jako obowiązująca wskazywana jest w prowadzonych postępowaniach mających na celu wyegzekwowanie należności z tytułu opłat abonamentowych. Nie oznacza to jednakże, iż postępowania nie mogą być wszczęte wobec osób zobowiązanych, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem wejścia w życie u.o.a., bowiem obowiązujące wcześniej ustawy, tj. ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 805), ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r. Nr 54, poz. 275), która weszła w życie z dniem 1 marca 1985 r. oraz wcześniejsza ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. z 1961 r. Nr 8, poz. 48), która weszła w życie z dniem 14 lutego 1961 r. i ustawa 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r. Nr 54, poz. 307 z późn. zm.) i wydane w celu ich wykonania rozporządzenia, także nakładały na użytkowników odbiorników obowiązek ich rejestracji, wnoszenia opłat za korzystanie z nich oraz zgłaszania zmian mających wpływ na dokonaną rejestrację (np. aktualizację danych adresowych, wyrejestrowanie odbiorników, zgłoszenie uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych). Od dnia 16 czerwca 2005 r. tj. od dnia wejścia w życie u.o.a. powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi opłat abonamentowych, są wyłącznie przepisy tej ustawy, które mają zastosowanie również w sprawie zobowiązanego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku, wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu potwierdził, że zobowiązany zgłosił rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Zauważono, iż w prowadzonym postępowaniu sam zobowiązany przyznaje, iż w okresie od lipca 2002 r. używał w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] we W. odbiornik telewizyjny. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342) przyporządkowany został skarżącemu jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano pismem z dnia 3 września 2008 r. na adres jakim Poczta Polska S.A. dysponowała w danym okresie czasu. Umieszczenie przedmiotowego znacznika w historii korespondencji kierowanej do abonenta potwierdza wysłanie w danym dniu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Powyższe stanowi swoisty rejestr wysłania przedmiotowego zawiadomienia, a zatem spełnienia obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłany do skarżącego pismem z dnia 3 września 2008 r. załączono do zaskarżonego postanowienia. Wejście w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. spowodowało zmianę technologii realizacji usługi radiofonicznej. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, które zostały wycofane z użytku, indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Od miesiąca grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, jak i nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych. W postanowieniu z [...]r. wskazano, iż rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, nie anulowało wcześniej zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Tym samym użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat. Nadanie indywidualnych numerów identyfikacyjnych i wygenerowanie zawiadomień informujących o tym fakcie, następowało przy pomocy programów informatycznych zawierających bazę zarejestrowanych abonentów. Przesłany duplikat przedmiotowego zawiadomienia stanowi także dokument wygenerowany i wydrukowany z systemu informatycznego Poczty Polskiej S.A. Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania" zawiadomienia, zatem Poczta Polska przez przesłane zawiadomienia wykonała obowiązek zawiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat abonamentowych) o nadaniu indywidualnych numerów. Poczta Polska S.A. przyjęła formę wysyłania do abonentów zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesyłką zwykłą, gdyż skoro przepisy ww. rozporządzenia nie normowały sposobu wysyłki, przesłanie informacji do abonenta w tej formie było prawidłowym działaniem (skoro poprzez dokonanie rejestracji abonent zobowiązany był do uiszczania opłaty abonamentowej). Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem doręczenia ww. zawiadomienia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomienia. Nie wskazał również w ww. rozporządzeniu, iż przedmiotowe zawiadomienie należało wysłać przesyłką rejestrowaną. Dalej podano, że rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiornika. Fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych należało zgłosić w placówce pocztowej. Wyrejestrowania odbiorników dokonywało się poprzez złożenie odcinka "W" stanowiącym integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Imienna książeczka radiofoniczna, którą otrzymywał abonent w momencie rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oprócz blankietów do wnoszenia opłat za używanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych posiadała druki: "Z" - odcinek służący do zgłaszania zmian formalno-prawnych np.: adresu zamieszkania, rodzaju posiadanych odbiorników, odcinek "W" - przewidziany do zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników oraz odcinek "U" - służący do wystąpienia przez abonenta o wydanie nowej książeczki radiofonicznej celem kontynuowania regulowania opłat abonamentowych. Zatem w przypadku kiedy abonent zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, pracownik placówki pocztowej obowiązany był wyrejestrować odbiorniki. Po wypełnieniu przez zgłaszającego właściwego dokumentu pracownik sprawdzał prawidłowość wypełnienia przedmiotowego dokumentu i odnotowywał zmianę w systemie, następnie oryginał potwierdzony odciskiem datownika i podpisem dokument wydawał abonentowi natomiast kopia dokumentu przekazana została do właściwej komórki, celem archiwizacji. W sytuacji dopełnienia ww. formalności powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta (wcześniej książeczce radiofonicznej), a dokument zarchiwizowany. Wyłącznie podjęcie działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej. Wierzyciel nie posiada dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników. To na skarżącym ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Ponadto odnosząc się do kwestii niepodjęcia przez wierzyciela przez okres 17 lat żadnych czynności wskazujących na istnienie po stronie zobowiązanego obowiązku uiszczania opłat abonamentowych zauważono, iż zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. o sygnaturze akt K 24/2008, wierzyciel do dnia 20 maja 2014 r. nie był zobowiązany do wysyłania upomnień do dłużników. 3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, powodujące nieważność zaskarżonego postanowienia, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 14 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - k.p.a.) w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 125 § 1 k.p.a., poprzez niedoręczenie skarżącemu postanowienia z 11 maja 2021 r. ani w formie pisemnej ani elektronicznej, 2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, powodujące nieważność postanowienia: a) § 4 rozporządzenia Ministra Łączności w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 16 lipca 1993 r. (Dz.U. 1993 Nr 70, poz. 338) poprzez jego niezastosowanie mimo, iż skarżący w 2002 r. powiadomił właściwy Urząd Pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika w rozumieniu tego rozporządzenia, b) § 4 ww. rozporządzenia poprzez jego rażąco wadliwą wykładnię skutkującą przyjęciem nieuprawnionego założenia, iż z przepisu tego wynikał obowiązek zgłaszania faktu zaprzestania użytkowania odbiornika na jakimkolwiek formularzu bądź druku, c) § 2 ust. 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 27 czerwca 1996 r. (Dz.U. 1996 Nr 82, poz. 383) poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, iż mimo zawiadomienia przez skarżącego właściwego Urzędu Pocztowego o zaprzestaniu używania odbiornika zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 16 lipca 1993 r. skarżący w dalszym ciągu obowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, d) § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 27 czerwca 1996 r. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż mimo zawiadomienia przez skarżącego właściwego Urzędu Pocztowego o zaprzestaniu używania odbiornika zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 16 lipca 1993 r. skarżący w dalszym ciągu obowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, e) art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 3, art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 5 oraz ust. 6 u.o.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie w sytuacji, w której skarżący w ogóle nie podlegał reżimowi tej ustawy na skutek zawiadomienia przez skarżącego właściwego Urzędu Pocztowego o zaprzestaniu używania odbiornika zgodnie z § 4 Rozporządzenia Ministra Łączności w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 16 lipca 1993 r., a tym samym wyrejestrowania odbiornika w 2002 r., 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm. – o.p.) poprzez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść skarżącego, b) naruszenie art. 81 a k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 70 § 1 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie spornej okoliczności za udowodnioną, mimo iż skarżący nie miał możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, c) naruszenie art. 34 § 2 pkt 2) lit. a) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm. - u.p.e.a.) w zw. z art. 33 § 2 pkt 1) u.p.e.a. oraz art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 3, art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 5 oraz ust. 6 u.o.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo iż skarżący wykazał nieistnienie obowiązku wywodzonego z przepisów prawa materialnego, d) naruszenie art. 34 § 2 punkt 2) lit. a) u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 27 czerwca 1996 r., poprzez jego niezastosowanie, mimo iż skarżący wykazał nieistnienie obowiązku wywodzonego z przepisów prawa materialnego, e) naruszenie art. 34 § 2 pkt 2) lit. a) u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 27 czerwca 1996 r. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż skarżący wykazał nieistnienie obowiązku wywodzonego z przepisów prawa materialnego f) naruszenie art. 34 § 2 pkt 2) lit. a) u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 16 lipca 1993 r. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż skarżący wykazał nieistnienie obowiązku wywodzonego z przepisów prawa materialnego. Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...]r., ewentualnie o uchylenie tych postanowień i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik skarżącego w dniu [...]r. otrzymał jedynie wydruk komputerowy postanowienia z [...]r., które nie zostało podpisane przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. ani opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Doręczony za pośrednictwem operatora pocztowego wydruk komputerowy zawiera informacje, które co najwyżej mogą sugerować, iż dokument ten został sporządzony w formie elektronicznej. Do doręczenia postanowienia z [...]r. środkami komunikacji elektronicznej jednakże nigdy nie doszło. Skarżącemu nie został doręczony dokument, który byłby opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Brak podpisu albo brak opatrzenia dokumentu bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu należy uznać za rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia z [...]r. Dalej wskazano, że prowadzonej egzekucji skarżący zarzuca, iż dotyczy ona obowiązku, który nie istnieje, albowiem w 2002 r. skarżący zawiadomił właściwy Urząd Pocztowy o zaprzestaniu użytkowania odbiornika. Zaistnienie tego prawnie doniosłego faktu potwierdza jakikolwiek brak reakcji wierzyciela na rzekome zaległości w uiszczaniu opłat abonamentowych przez przeszło 17 lat. Ustanie obowiązku uiszczania opłaty następuje w momencie powiadomienia Urzędu Pocztowego o zaprzestaniu używania odbiornika, co nastąpiło w 2002 r. Skarżący już na trzy lata przed wejściem w życie u.o.a. powiadomił zgodnie z wymogami § 4 rozporządzenia Ministra Łączności w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 16 lipca 1993 r., właściwy Urząd Pocztowy o fakcie zaprzestania użytkowania odbiornika, co stosownie do § 2 ust. 1 oraz § 3 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 27 czerwca 1996 r. zwalnia z obowiązku uiszczania dalszych opłat abonamentowych. Organ nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego i uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nadto organ wywodzi z przepisów rozporządzenia Ministra Łączności w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z dnia 16 lipca 1993 r. istnienie obowiązku dożywotniego przechowywania dokumentów wskazujących na zawiadomienie o zaprzestaniu używania odbiornika w trybie określonym § 4 przedmiotowego rozporządzenia, gdy tymczasem taki obowiązek w ogóle z tych przepisów nie wynika. Powiadomienie o zaprzestaniu użytkowania odbiornika mogło nastąpić choćby w formie ustnej i jest równie skuteczne. Organ nie wywiązał się z również z wynikającego z art. 77 k.p.a. obowiązku ustalenia, który z urzędów pocztowych był w 2002 r. miejscowo właściwy ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego przy ul. [...] we W. do odbioru zawiadomienia od skarżącego o zaprzestaniu użytkowania odbiornika telewizyjnego, który konkretnie pracownik Poczty Polskiej S.A. odebrał w 2002 r. od skarżącego zawiadomienie o zaprzestaniu użytkowania odbiornika telewizyjnego oraz jakie były przyczyny nieodnotowania przez pracownika właściwego Urzędu Pocztowego w systemie informatycznym faktu zawiadomienia o zaprzestaniu użytkowania odbiornika telewizyjnego. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny z siedzibą w Gliwicach z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1478/20, "to wierzyciel, jako organ, zobowiązany był do ustalenia i wyjaśnienia kwestii zarejestrowania odbiornika, a także weryfikacji czy nie doszło do zmiany statusu tego odbiornika (wyrejestrowania), gdyż to ona przesądza o istnieniu lub nieistnieniu egzekwowanego obowiązku". Nadto całkowita bierność wierzyciela w okresie 2002 r. - 2015 r. w egzekwowaniu rzekomo wymagalnych opłat abonamentowych skarżącego, nie daje się pogodzić z zasadami postępowania administracyjnego wynikającymi z art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a. czy art. 11 k.p.a. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, odnosząc się do pierwszego zarzutu odnośnie niedoręczenia skarżącemu postanowienia z [...]r., ani w formie pisemnej ani elektronicznej, że zgodnie z art. 393 § 1 k.p.a. w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie złożył podania w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, nie wystąpiła do organu administracji publicznej o takie doręczenie lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób. Wierzyciel uznaje, że zgodnie z art. 393 k.p.a., w związku z prowadzonym elektronicznym obiegiem dokumentów, w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych, podpisanie korespondencji przez osobę upoważnioną podpisem kwalifikowanym i dokonywanie doręczeń poprzez wydruk pisma jest możliwe i zgodne z prawem. Podpis, którego użyto w prowadzonym postępowaniu jest kwalifikowanym certyfikatem podpisu elektronicznego, który został wydany przez kwalifikowanego dostawcę usług zaufania i spełnia wymogi określone w załączniku do rozporządzenia nr 910/2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE zwanego elDAS. Zgodnie z art. 25 rozporządzenia, kwalifikowany podpis elektroniczny ma skutek prawny równoważny podpisowi własnoręcznemu. Zastosowany podpis elektroniczny spełnia określone rozporządzeniem wymogi, a więc został unikalnie przyporządkowany podpisującemu, umożliwia ustalenie tożsamości podpisującego, został złożony przy użyciu danych służących do składania podpisu elektronicznego pod wyłączną kontrolą podpisującego oraz jest powiązany z danymi podpisanymi w taki sposób, że każda późniejsza zmiana danych jest rozpoznawalna.  Podpisowi elektronicznemu nie można odmówić skutku prawnego ani dopuszczalności jako dowodu w postępowaniu sądowym wyłącznie z tego powodu, że podpis ten ma postać elektroniczną. Nadto wskazano, że skarżący w postępowaniu nie neguje rejestracji i jednocześnie przyznaje, iż w okresie do lipca 2002 używał w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] we W. odbiornik telewizyjny. W ustawie abonamentowej z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Tak więc obowiązek ponoszenia opłat ciążył m. in. na podmiotach, które w dniu wejścia w życie u.o.a. posiadały, tak jak skarżący, zarejestrowane odbiorniki. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu, że skarżący dokonał wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego, sam skarżący również takiego dowodu nie posiada. W ocenie wierzyciela pozwoliło to przyjąć, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Skarżący chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiorników, czego nie uczynił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Skarga nie jest zasadna, ponieważ wydane w kontrolowanej sprawie administracyjnej postanowienie wierzyciela nie narusza prawa. 5. Na wstępie odnosząc się do najdalej idącego zarzutu niedoręczenia stronie skarżącej zaskarżanego postanowienia wskazać należy, że zgodnie z treścią obowiązującego w dacie doręczenia stronie zaskarżonego postanowienia art. 393 § 1 k.p.a., w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie złożyła podania w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, nie wystąpiła do organu administracji publicznej o takie doręczenie lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera: 1) informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną; 2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby, która podpisała pismo. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego. Dlatego też, podpisanie korespondencji przez osobę upoważnioną podpisem kwalifikowanym i dokonywanie doręczeń poprzez wydruk pisma jest możliwe i zgodne z prawem, co mało miejsce w niniejszej sprawie. Organ wyjaśnił, że podpis, którego użyto w prowadzonym postępowaniu jest kwalifikowanym certyfikatem podpisu elektronicznego, który został wydany przez kwalifikowanego dostawcę usług zaufania i spełnia wymogi określone w załączniku do rozporządzenia nr 910/2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE zwanego elDAS. Zgodnie z art. 25 rozporządzenia, kwalifikowany podpis elektroniczny ma skutek prawny równoważny podpisowi własnoręcznemu. Zastosowany podpis elektroniczny spełnia określone rozporządzeniem wymogi, a więc został unikalnie przyporządkowany podpisującemu, umożliwia ustalenie tożsamości podpisującego, został złożony przy użyciu danych służących do składania podpisu elektronicznego pod wyłączną kontrolą podpisującego oraz jest powiązany z danymi podpisanymi w taki sposób, że każda późniejsza zmiana danych jest rozpoznawalna. W aktach sprawy znajduje się nadto zwrotne potwierdzenie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wydruku zaskarżonego postanowienia uzyskanego z systemu, odzwierciedlającego treść tego postanowienia. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi dotyczące niedoręczenia stronie skarżącej zaskarżonego postanowienia nie są zasadne. 6. Dalej wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Wskazane w powyżej powołanym przepisie art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzuty stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, których rola sprowadza się przede wszystkim do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Przy czym prawo do ich wniesienia może być wykorzystane wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego, stosownie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzuty w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w ocenie Sądu trafne. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. W niniejszej sprawie skarżący przyznał, iż dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego, którego używał w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] we W. W aktach sprawy brak jest z kolei dowodu, że zobowiązany dokonał wyrejestrowania odbiornika, sam skarżący również na taki dowód nie wskazuje. W ocenie Sądu te dane są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Zobowiązany chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV, czego nie uczynił. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13 - CBOSA. Zatem jeśli w sprawie bezsporne jest dokonanie rejestracji odbiornika RTV (jak zostało wyżej wskazane skarżący przyznaje, że używał w lokalu mieszkalnym we W. przy ul. [...] odbiornika telewizyjnego), to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 1165/20, I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce A. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że w razie sporu co do faktu wyrejestrowania odbiornika, ciężar udowodniania tej czynności spoczywa na zobowiązanym (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 września 2017 r., I SA/Gd 869/17; wyrok WSA w Poznaniu z 4 lutego 2020 r., III SA/Po 718/19; wyrok WSA w Gliwicach z 15 grudnia 2017 r., I SA/Gl 1075/17; wyrok WSA w Gliwicach z 25 lipca 2017 r., I SA/Gl 428/17). Należy przy tym zauważyć, że z samej istoty rzeczy i praw logiki wynika, iż w razie obiektywnego braku wyrejestrowania odbiornika wierzyciel kwestionujący tę okoliczność nie mógłby wykazać, że sporna czynność nie miała miejsca. W sensie logicznym nie jest po prostu możliwe udowodnienie okoliczności, której istnienie się neguje. Tak samo, zobowiązany nie byłaby w stanie udowodnić braku zarejestrowania odbiornika, jeśli negował by okoliczność rejestracji - por. wyrok NSA z 13 stycznia 2021 r., I GSK 1503/20. Zgodnie z tymże wyrokiem NSA "konstrukcja powołanych uregulowań prawnych nakładających na abonenta obowiązek powiadamiania o zaprzestaniu używania odbiornika przesądza o obowiązku wykazania dokonania tego powiadamiania przez zobowiązanego. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku bez żadnej podstawy "przerzucił" tę powinność na wierzyciela, zobowiązując go do przeprowadzenia kontrdowodu względem twierdzeń zobowiązanego. Tymczasem skoro zobowiązany nie przedstawił dowodów na dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem zarejestrowanego uprzednio odbiornika, a w dokumentacji wierzyciela również brak jest takiego dokumentu, nietrafne są sformułowane przez Sąd I instancji zarzuty naruszenia w tym zakresie przepisów postępowania dowodowego (podobnie wyrok WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1020/17). Wyrejestrowanie odbiornika jest okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i to w interesie zobowiązanej było zabezpieczenie i przedstawienie dowodu na podnoszone w tym zakresie twierdzenia". W konsekwencji w niniejszej sprawie, jeśli skarżący nie przedstawił dowodu wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, a jednocześnie organ operatora pocztowego twierdzi, że nie posiada takiego dowodu w swoim archiwum, to w tych okolicznościach uprawnione było uznanie, że zarzut nieistnienia zobowiązania z tytułu opłaty abonamentowej nie jest zasadny. Dopóki bowiem posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, choćby faktycznie skarżący nie użytkował odbiornika (wyrok NSA z 8 marca 2019 r., I GSK 837/18). Wbrew sugestiom skarżącego to na nim ciążył obowiązek przechowywania do czasu upływu terminu przedawnienia dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika, że obowiązek ten ustał (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r., I SA/Gl 1020/17, wyrok WSA w Gliwicach z 21 lutego 2017 r., I SA/Gl 1610/16, wyrok WSA w Olsztynie z 16 listopada 2016 r., I SA/Ol 593/16). Powyższego stanowiska nie zmienia kwestia dotycząca nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16). W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15. Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Nie należy zatem przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu. Poza tym, należy stwierdzić, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. powoływany już wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16). Wierzyciel dołączył do akt blankiet zawiadomienia z datą [...]r., choć nie załączył do akt dowodu wysłania (choćby kopii koperty). Z uwagi na podniesione wyżej argumenty, ta okoliczność nie ma jednak znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie istniał obowiązek skarżącego do uiszczania opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiornika RTV, a nie dokonał jego wyrejestrowania. Stąd też wierzyciel właściwie uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny. 7. Organy prawidłowo zatem oceniły, że przedstawione w tym zakresie przez zobowiązanego okoliczności i twierdzenia nie były wystarczające do wykazania, że ustał ciążący na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, mający swe źródło w fakcie rejestracji odbiornika RTV. Nietrafne są w tej sytuacji zarzuty skargi błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia przepisów postępowania oparte na wywodach o ciężarze dowodzenia spoczywającym na organie. Wykazanie faktu dokonania wyrejestrowania odbiornika RTV leży po stronie abonenta chcącego wykazać brak obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Ta okoliczność służy obronie jego praw, a w sensie logicznym nie jest zwykle możliwe udowodnienie okoliczności, której zaistnienie się neguje, tak jak to jest w przypadku organu negującego fakt wyrejestrowania odbiornika. 8. Z tych wszystkich powodów skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2002 r. poz. 2325,ze zm.) została oddalona.