III SA/Po 649/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia kwoty niezależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021r. nr [...] Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR w P. na podstawie art. 134 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 256 ze zm.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez R. R. (dalej: skarżący) odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach wsparcia bezpośredniego została odebrana [...] lutego 2020r. 14 – sto dniowy termin do wniesienia od niej odwołania upłynął [...] lutego 2020r, nie był to dzień wolny od pracy. Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika odwołanie wniósł [...] grudnia 2020r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu na złożenie odwołania. Argumenty strony zawarte we wniosku o przywrócenie terminu nie zostały uwzględnione przez organ i odrębnym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021r. nr [...]/2021r. organ odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym organ na podstawie art. 134 k.p.a. dnia [...] lutego 20201r. wydał zaskarżone postanowienie. W terminowo wniesionej skardze skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie organowi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, 2. naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 58 k.p.a. poprzez przedwczesne stwierdzenie uchybienie terminu do wniesienie odwołania, podczas gdy zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu, 3. naruszenie art. 43 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia zastępczego skarżącemu kwestionowanej decyzji, podczas gdy brak było zobowiązania odbiorcy korespondencji M. B. do przekazania korespondencji zainteresowanemu, tym samym nie sposób mówić o skutecznym doręczeniu decyzji skarżącemu i rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania 4. naruszenie art. 107 § 1 k.p.a poprzez brak wyjaśnienia faktu niespełnienia przez skarżącego przesłanek ustawowych przemawiających za zasadnością przywrócenia mu terminu do wniesienia odwołania, 5. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w sprawie zmierzającej do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skarżący nie kwestionował faktu wniesienia odwołania po terminie składając wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia i twierdząc, że w sprawie zaszły wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz podał, że sprawa przywrócenia terminu została negatywnie rozpoznania postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 nr [...] zaskarżonym postanowieniu o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania uwzględniono fakt, iż odwołanie zostało wniesione po upływie terminu a termin do wniesienia odwołania nie został przywrócony. Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 121 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona a zaskarżone postanowienie wydane zostało z zachowanie przepisów prawa. Termin do wniesienia odwołania od decyzji z [...] lutego 2020r. nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach wsparcia bezpośredniego upłynął [...] lutego 2020 (art. 129 § 2 k.p.a), a odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione po tym terminie – [...] grudnia 2020r. Doręczenie tej decyzji nastąpiło w trybie art., 43 k.p.a. t.j. w trybie tzw. doręczenia zastępczego dorosłemu domownikowi – M. B.. Okoliczności tych nie kwestionował sam skarżący, koncentrując zarzuty na nieprawidłowym uznaniu, iż nie zaszły przesłanki do przywrócenia terminu i podważając domniemanie skutecznego doręczenia zastępczego decyzji z [...] lutego 2020r. Organ ustalając, że odwołanie zostało wniesione z uchybienie terminu stwierdza na podstawie art. 134 k.p.a w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co miało miejsce w niniejszej sprawie i było prawidłowe. W orzecznictwie kontrowersje budzi sytuacja, gdy organ przed wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu w trybie art. 134 k.p.a. uprzednio odmówił przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 59 § 2 k.p.a.), co miało miejsce w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020r. organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji z [...] lutego 2020r. Według pierwszego – dominującego poglądu, który i sąd w niniejszej sprawie podziela odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie zwalnia organu z obowiązku wydania następnie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. ( por. wyrok NSA z 24.04.2013r, II GSK 151/12, lex nr 1337094, postanowienie NSA z 5.03.2013r., sygn II OZ 141/13, lex nr 1305582, wyrok WSA w Krakowie z 28.01.2013r., sygn. II SA/Kr 1581/12, lex nr 1342988, wyrok NSA z 24.01.2006r., sygn. II OSK 50/05, lex nr 220815). Według drugiego poglądu, postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu (wyrok NSA z 29.09.2010r., I OSK 478/10, lex nr 745245, wyrok NSA z 24.09.2008r., sygn I OSK 1490/07). W ocenie sądu bardziej odpowiadające poszanowaniu reguł administrowania byłoby wstrzymanie się organu z wydaniem niniejszego postanowienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o odmowie przywrócenia terminu. Sądowi jednak z urzędu wiadomo, że skarżący zaskarżył postanowienie o odmowie przywrócenia terminu z [...] lutego 2021r. i jego skarga została oddalona. W takiej sytuacji i na takim etapie postępowania brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia jako przedwcześnie wydanego. Organ bowiem prawidłowo po uprzednim negatywnym rozpoznaniu wniosku o przywróceniu terminu wydał na podstawie art. 134 k.p.a. niniejsze postanowienie. Złożenie odwołania od decyzji z [...] lutego 2020r., doręczonej [...] lutego 2020r. - w dniu [...] grudnia 2020r. nastąpiło bowiem z przekroczeniem wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a 14 – sto dniowego terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrywanie w tym postępowaniu zarzutów dotyczących negatywnego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, które były poddane analizie w skardze od decyzji z [...] lutego 2021r. jest bezzasadne. Organ nie naruszył przepisów wskazanych w skardze. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił