II OSK 1787/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie NSA Małgorzata Dałkowska-Szary del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 25/12 w sprawie ze skargi E. K. i R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę E. K. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji celu publicznego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2011 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji tego SKO z dnia [...] października 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] września 2010 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Ustalono, że Burmistrz Z. decyzją z dnia [...] września 2010 r. ustalił Spółce z o.o. [...] w W. lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w Z.. W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 53 i 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozstrzygnięcie wydał po ustaleniu, na podstawie dokumentów przedłożonych przez inwestora, w tym przede wszystkim opracowania zawierającego kwalifikację inwestycji, że obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się wyłącznie do granic działki nr [...]. Stwierdził również, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zatem nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Oddziaływanie inwestycji w postaci pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od granicznych dla miejsc dostępnych dla ludzi wystąpi wyłącznie na wysokości niedostępnej dla ludzi w rozumieniu przesłanki dostępności z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ nie stwierdził konieczności żądania od wnioskodawcy dostarczenia dodatkowych map i opracowań charakteryzujących inwestycję uznając przedłożone za wystarczające. Ocenił jako nieuzasadnione zarzuty zawarte w proteście mieszkańców terenów sąsiednich w stosunku do inwestycji oraz wskazał, że brak jest przepisów nakazujących lokalizowanie tego typu inwestycji wyłącznie na terenach przemysłowych. Wyjaśnił, że uzyskał wymagane prawem uzgodnienia (Marszałka Województwa i Starosty Powiatu Z. – odnośnie gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne) oraz nie otrzymał odmowy uzgodnienia przedsięwzięcia od Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych i Autostrad, co do terenu przyległego do drogi krajowej. W dniu 20 września 2010 r. E. i R. K. złożyli pismo – potraktowane przez organ jak odwołanie, w którym wskazali na fakt bezpośredniego przylegania ich działki nr [...] do działki inwestycji nr [...], nieuwzględnienie w decyzji złożonej przez nich w trakcie postępowania opinii Instytutu Medycyny Pracy, udzielenie odpowiedzi na ich wystąpienie z 16 sierpnia 2010 r. dopiero po wydaniu decyzji. Wskazali, że skorzystają ze środków prawnych w postępowaniu o pozwolenie na budowę inwestycji. Zgłosili żądanie wykupu ich nieruchomości lub zamianę na inną o podobnych cechach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]października 2010r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2010 r. Organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę w jej całokształcie nie stwierdził naruszeń prawa wskazanych w odwołaniu, jak również innych naruszeń. Wyjaśnił uznaniowy charakter decyzji lokalizacyjnej. Ustalił, że zamierzona inwestycja stanowi cel publiczny, a tworzące ją urządzenia emitują promieniowanie, które jednak – jak wskazał inwestor we wniosku wszczynającym postępowanie i w załącznikach do niego – zamyka się w granicach działki nr [...], a pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych znajdują się nad działkami nr [...],[...] i [...] na wysokości od 37 do 50, 7 m tj. w miejscach niedostępnych dla ludzi. Wskazano, że złożone odwołanie nie odpowiada wymaganiom art. 53 ust. 6 ustawy planistycznej, który wymaga wskazania w nim konkretnych zarzutów wobec decyzji, określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazania dowodów uzasadniających to żądanie. Organ uznał za bezpodstawne dopuszczenie dowodu z opinii Instytutu Medycyny Pracy, bowiem ta stanowi opracowanie ogólne, niedotyczące wprost sprawy. W dniu 7 stycznia 2011 r. E. i R. K. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] października 2010 r. zarzucając naruszenie: 1. art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia pojęć "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", niewyjaśnienie sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, niewykazanie przez organ, że samodzielnie ustalił stan faktyczny sprawy, 2. art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 6 i 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez zastosowanie całego tego aktu prawnego, 3. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez niewskazanie, jakie wymagania powinien spełniać wniosek inwestora oraz art. 63 ust. 1 i art. 63 ust. 2 poprzez niewydanie postanowienia o braku konieczności sporządzenia raportu, 4. § 5 ust. 1 lit. "b" rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. poprzez odstąpienie od zbadania zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych. W wyniku skargi złożonej przez E. i R. K.– Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił obydwie zaskarżone decyzje SKO z dnia 14 marca 2011 r. i z dnia 16 lutego 2011 r. jako wydane z naruszeniem przepisów o wznowieniu postępowania. Sąd wskazał, że członek składu SKO rozpoznający sprawę w postępowaniu odwoławczym podlega wyłączeniu z mocy ustawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa (w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji z 11.04.2011 r.) w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności tej decyzji. Brak wyłączenia takiego pracownika stanowi podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 kpa (decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 Kpa). Ta zasada obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy została naruszona w sposób istotny, co uzasadniało wyeliminowanie obydwu rozstrzygnięć z obrotu prawnego. W wyniku ponownego rozpoznania przez SKO wniosku z dnia 7 stycznia 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej z [...] października 2010 r. – Kolegium nie stwierdziło jednak nieważności wskazanej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również nie stwierdziło podstaw do jej unieważnienia w oparciu o inną przesłankę z art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem SKO prawidłowo zastosowano przepisy o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego: art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 53 i 54 ustawy planistycznej z 2003 r. oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Wniosek wszczynający postępowanie zawierał parametry techniczne inwestycji i możliwe było ustalenie, że inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, a więc i nie było potrzeby wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Sposób jej kwalifikowania został przedstawiony w rozstrzygnięciach ustalających lokalizację, wydanych przez organy obydwu instancji, dlatego brak jest podstaw do przyjęcia naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. E.i R. K.złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzuty nr 1, 3, 4, 5 i 6 stanowią powtórzenie zarzutów z wniosku z 7 stycznia 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej. W nowozgłoszonym zarzucie oznaczonym nr 2 wskazali na naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy planistycznej z 2003 r. poprzez nieuwzględnienie "błędu w wyliczeniach dokonanych przez inwestora wynoszącego 50 % oraz nieuwzględnienie odbić". Dodatkowo podnieśli zarzuty brania udziału w wydaniu decyzji z dnia [...] października 2011 r. przez dwóch członków SKO wcześniej orzekających w sprawie oraz niezbadanie, czy pismo potraktowane przez organ jak odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2010 r. spełniało wymagania tego środka zaskarżenia wynikające z art. 53 ust. 6 ustawy planistycznej. Strony zakwestionowały ustalenie SKO, co do tego, że uzasadnienie decyzji lokalizacyjnej zawiera szczegółowe wyjaśnienie sposobu kwalifikacji inwestycji, skoro, ich zdaniem, nie wyjaśniono w nim podstawowych kwestii oddziaływania wiązki promieniowania pola elektromagnetycznego. Poddano w wątpliwość złożenie przez inwestora prawidłowej mapy obrazującej obszar oddziaływania inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] listopada 2011 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2011 r. Zdaniem organu wydana w sprawie decyzja lokalizacyjna nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikujących ją do stwierdzenia nieważności, w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazano, że państwo K. w odwołaniu od decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2010 r. nie wnosili o wyjaśnienie wskazanych obecnie jako niezrozumiałe pojęć oraz nie kwestionowali sposobu dokonania ustaleń faktycznych. Dlatego SKO rozpoznając odwołanie rozważań w tym przedmiocie nie zamieściło. Nie została rażąco naruszona zasada legalności, bowiem SKO w decyzji z dnia [...] października 2010 r. wskazało jej podstawę procesową (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.18 ust. 1 ustawy o sko), a w uzasadnieniu podstawę materialną. W aktach znajduje się również kopia mapy zasadniczej zgodnej z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego. Nie naruszono przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku oraz przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, bowiem inwestycja nie wymaga dokonania oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu. Skargę na powyższą decyzję złożyli do sądu administracyjnego E. i R. K. zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z: 1. art. 53 ust. 6 ustawy planistycznej poprzez nieustalenie czy wniesione przez nich odwołanie od decyzji z [...] września 2010 r. spełniało wymagania tego przepisu, 2. art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sposobu kwalifikowania inwestycji, 3. ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku oraz art. 63 ust. 1 i ust. 2 ustawy planistycznej poprzez brak postanowienia o odmowie sporządzenia raportu, 4. art. 54 pkt 1 w zw. z art. 55 ustawy planistycznej z 2003 r. poprzez zaakceptowanie braku wskazania konkretnych parametrów technicznych inwestycji w postępowaniu lokalizacyjnym, 5. art. 5 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia z 09.11.2004 r. poprzez "odstąpienie od dokonania subsumcji w stosunku do skarżonej decyzji". Nadto zarzucono, że zaskarżoną decyzję wydały osoby wcześniej orzekające w sprawie. Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę. Sąd I instancji wywodził, że decyzja SKO z dnia [...] listopada 2011 r. została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności, co nie pozostaje bez wpływu na sposób oceny zawartego w niej rozstrzygnięcia. Decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym nieważnościowym mają inny przedmiot niż decyzje wydane w postępowaniu zwykłym, co ma wpływ na zakres sądowej kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że rozstrzygając w postępowaniu nadzwyczajnym nieważnościowym ocena organu jest ograniczona i polega na analizie, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, bowiem postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. W ocenie Sądu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący nieprawidłowego składu SKO. W ocenie Sądu I instancji żadna z osób, które wydały w SKO decyzję odwoławczą z dnia [...] października 2010 r. nie orzekała w składzie tego organu rozpoznającym ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności – w postępowaniu nieważnościowym toczącym się po wyroku w sprawie II SA/Bk 228/11. Także inny był skład orzekający decyzji "odwoławczej", wydanej w trybie art. 127 § 3 k.p.a od pierwszego składu orzekającego w przedmiocie nieważności. Nadto przepis art. 24 § 1 k.p.a nie zawiera nakazu wyłączenia członków Kolegium od ponownego rozpoznania tej samej sprawy po wyroku kasacyjnym sądu administracyjnego. Stąd – zdaniem Sądu i instancji - fakt, że dwóch członków było w składach Kolegium wydających w postępowaniu nadzwyczajnym pierwotne decyzje uchylone przez tutejszy sąd, a następnie w składach orzekających ponownie po wyroku – nie stanowi naruszenia przepisów prawa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawidłowo również SKO zakwalifikowało żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej jako oparte na podstawie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawcy wskazali, co prawda szereg przepisów, ich zdaniem naruszonych, z których sposobem zastosowania lub niezastosowania się nie zgadzali, ale nie sformułowali wprost podstawy swego żądania. Trafnie natomiast SKO, analizując poszczególne zarzuty, dokonało zbiorczej ich kwalifikacji i oceny z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przy tym z urzędu dokonało analizy pozostałych podstaw stwierdzenia nieważności. Zdaniem Sądu I instancji SKO prawidłowo oceniło, że żaden z przepisów wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności nie został naruszony w sposób odpowiadający przesłance rażącego naruszenia prawa w rozumieniu wyżej wskazanym, a zatem nie mógł odnieść skutku żaden z zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentował, że nieuzasadnione jest twierdzenie, iż SKO bezpodstawnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, mimo że w postępowaniu zwykłym drugoinstancyjnym doszło do naruszenia art. 53 ust. 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), kwalifikującego się jako rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżących SKO rozpoznało odwołanie niespełniające warunków ze wskazanego wyżej przepisu, który wymaga sformułowania zarzutów do decyzji, określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazania dowodów to żądanie uzasadniających. Z akt sprawy wynika, że istotnie SKO decyzją z [...].10.2010 r. rozpoznało odwołanie skarżących, ale - wbrew ich twierdzeniom - uczyniło to zauważając brak spełnienia powyższych wymagań. Trafnie Kolegium, ale już przy rozpoznawaniu wniosku o stwierdzenie nieważności, nie potraktowało tej wady jak rażącego naruszenia prawa, a jak zwykłe naruszenie, którego wystąpienie nie może podważyć ostatecznej decyzji lokalizacyjnej. O rażącym naruszeniu prawa – w ocenie Sądu I instancji - można byłoby mówić wówczas, gdyby SKO wydało decyzję drugoinstancyjną z urzędu tj. bez odwołania, gdyby rozpoznało niespełniające wymagań prawnych odwołanie na niekorzyść strony je wnoszącej wbrew zakazowi orzekania w ten sposób (art. 139 k.p.a.) lub też gdyby przepis prawa wprost nakazywał stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji wydanej w wyniku odwołania niespełniającego wymagań z art. 53 ust. 6 ustawy planistycznej. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca, natomiast nadając bieg spornemu odwołaniu Kolegium uwzględniło zamiar strony poddania decyzji pierwszoinstancyjnej kontroli odwoławczej, którą przeprowadziło w całokształcie, tak jak jest do tego zobowiązane i jak uczyniłoby to gdyby odwołanie spełniało wymagania formalne określone w art. 56 ust. 6 ustawy planistycznej. Nie ograniczyło się zatem jedynie do zarzutów odwołania. Dlatego nie można podzielić zarzutu skarżących sformułowanego jako pkt 1. skargi jako rażącego naruszenia prawa i nie można stwierdzić skutków niedających się pogodzić z zasadą praworządności. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut zawarty w pkt 2. skargi - naruszenia przez SKO w postępowaniu nadzwyczajnym art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a., w tym nieprecyzyjnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, na podstawie niewyczerpujących dokumentów, co zdaniem skarżących błędnie doprowadziło ten organ do uznania, że zgodne z prawem było odstąpienie od uzyskania decyzji środowiskowej. Powyższe pozostaje w związku z zarzutem naruszenia art. 54 pkt 1 i art. 55 ustawy planistycznej polegającego w ocenie stron na tym, że SKO w postępowaniu nadzwyczajnym nie zwróciło uwagi na obowiązek inwestora wskazania konkretnych parametrów przedsięwzięcia we wniosku wszczynającym postępowanie legalizacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro sprawa podlegała rozpatrzeniu była w postępowaniu nieważnościowym, to Kolegium nie było zobowiązane do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, czy do ponownej wszechstronnej oceny zgromadzonego już materiału dowodowego. Jego zadaniem było jedynie ocenić, czy sposób wyjaśnienia sprawy nie był rażąco sprzeczny z przepisami. Skład orzekający podziela wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż postępowanie dowodowe prowadzone w trybie zwykłym rażących uchybień nie zawierało. Jak wskazało SKO, inwestor złożył wniosek wraz z niezbędnymi dokumentami zawierającymi charakterystykę inwestycji, w tym jej ogólne i szczegółowe parametry, tak jak wymaga tego art. 52 ust. 1 i 2 ustawy planistycznej. W przedłożonych dokumentach przedstawiono sposób oddziaływania inwestycji na otoczenie, w tym rozmiary anten, parametry natężenia pól elektromagnetycznych, kierunek ich przebiegu. W związku ze zgłaszanymi wątpliwościami co do zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym zdrowie i życie mieszkańców sąsiednich terenów, inwestor przedłożył dodatkowe, obszerne wyjaśnienia. We wszystkich tych dokumentach stwierdzono jednoznacznie, że występowanie negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko ma miejsce wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludzi. Sąd I instancji wywodził, że odnośnie oceny inwestycji z punktu widzenia obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej to SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2011 r. zwróciło uwagę, że odpowiednie pomiary, a następnie kwalifikację inwestycji, jako tej, dla której nie jest i potencjalnie nie może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, a w konsekwencji wydanie decyzji środowiskowej - przeprowadził podmiot wyspecjalizowany w systemach ochrony atmosfery. Przedmiotowa opinia, wyczerpująco uzasadniona, była dla SKO opinią miarodajną, a wskazać też trzeba, że żadna ze stron postępowania nie podważyła jej wniosków, w tym nie przedstawiła kontrdowodu, z którego wynikałaby odmienna ocena inwestycji, uniemożliwiająca wydanie decyzji lokalizacyjnej. Trafnie SKO oceniło w odwoławczym postępowaniu zwykłym, a ocenę tę zaakceptowało w postępowaniu nadzwyczajnym (stwierdzając brak rażących naruszeń norm regulujących postępowanie wyjaśniające), że roli takiego kontrdowodu nie spełnia fragment opinii Instytutu Medycyny Pracy zacytowany w piśmie stron z dnia 16 sierpnia 2010 r., zawierający stwierdzenia ogólne i niedotyczące tej konkretnej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) – prawodawca wskazał sposób ustalenia oddziaływania inwestycji na środowisko (na podstawie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i według odległości środka elektrycznego anteny wyznaczonej dla miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny, przy czym sformułowanie "miejsca dostępne dla ludzi" ustawodawca zdefiniował w art. 124 ust. 2 prawa ochrony środowiska z 2001r.). Jeśli zatem, jak ocenił organ, inwestor przedłożył opinię wyspecjalizowanego podmiotu sporządzoną z uwzględnieniem powyższych wymagań, z której wynikało spełnienie przez inwestycję warunków przewidzianych prawem w zakresie oddziaływania na środowisko, a inne niż wnioskujący o wydanie decyzji lokalizacyjnej strony postępowania nie przeciwstawiły kontrdowodu – organ nie miał obowiązku poszukiwania innych dowodów we własnym zakresie, a jedynie był zobowiązany wydać decyzję lokalizacyjną. Podkreślić należy, że jest to decyzja mająca charakter związany tzn. jeśli zainteresowany spełni ustawowe warunki, to ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji lokalizacyjnej o określonej treści. Zdaniem Sądu I instancji słusznie zatem oceniło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wydanie decyzji lokalizacyjnej w kontrolowanym postępowaniu nastąpiło bez rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska, zgodnie z którym w stanie faktycznym sprawy niniejszej brak obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko powinien być stwierdzony postanowieniem, a zatem jego niewydanie w postępowaniu zwykłym stanowi o rażącym naruszeniu art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Sąd I instancji podzielił w tym zakresie pogląd zaprezentowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie II SA/Kr 927/10, że mechanizm ustalania postanowieniem czy dane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, jest czy też nie jest objęte obowiązkiem sporządzenia oceny (raportu), może dotyczyć jedynie tych przedsięwzięć w stosunku których rozstrzygnięcie może być różne w zależności od oceny dokonanej przez organ administracji w oparciu o kryteria wskazane w § 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem jedynie do tych przedsięwzięć o których mowa w § 3 rozporządzenia. Jeśli zatem inwestycja nie kwalifikuje się nawet do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bo nie spełnia minimalnych parametrów takiej kwalifikacji wynikających z § 3 ust. 1 rozporządzenia, to nie istnieje obowiązek wydawania postanowienia o braku obowiązku sporządzenia raportu. Zdaniem Sądu taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie - na s. 5 "Kwalifikacji" wskazano w kontekście § 3 ust. 1 pkt 8 lit. "d" i "e", że dla anten A, B i C o mocy 2000 – 5000 W nie stwierdzono występowania miejsc dostępnych dla ludzi w odległości do 150 m, dla anten G, H i I – w odległości do 70 m. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawidłowo SKO nie dopatrzyło się również w postępowaniu lokalizacyjnym rażących naruszeń przepisów procesowych, a naruszenia stwierdzone (dotyczące czasu trwania postępowania i udzielania odpowiedzi na pisma stron) uznało za niekwalifikowane. Jak wynika z akt, wniosek inwestora zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 52 ust. 2 ustawy planistycznej, a decyzja lokalizacyjna wydana przez organ I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 tej ustawy. Jej wydanie poprzedzono zawiadomieniem o wszczęciu postępowania poprzez jego wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta, a indywidualne zawiadomienia doręczono stronom zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy planistycznej. W taki sam sposób zawiadomiono o wydanej decyzji. Do projektu decyzji uzyskano wymagane przepisem art. 53 ust. 4 ustawy planistycznej pozytywne uzgodnienie (postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E. i R. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 156 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004, Nr 254, poz. 2573 ze zm.) w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, 1. art. 7,8,9,77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a poprzez przyjęcie, iż kwestię ustaleń stanu faktycznego w zakresie kwalifikacji inwestycji, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dokonuje autor kwalifikacji a nie organ samodzielnie, 2. § 2 ust 1 pkt 7 lit a oraz § 3 ust 1 pkt 8 lit e rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż dwie anteny na tym samym sektorze mają oddzielnie moce EIRP w sytuacji, w której stanowią one jedną wiązkę promieniowania; 3. art. 52 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowanie terenu w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej, odbić promieniowania oraz wyrok nie wskazuje, jaką moc promieniowania maja anteny radiolinii. 4. art. 53 ust 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a poprzez przyjęcie, iż odwołanie nie spełniające powyższych wymogów może być rozpatrzone bez potrzeby wezwania odwołującego do jego uzupełniania, 5. art. 64 ust 1, ust 2 oraz ust 3 w związku z art. 74 ust 1 Konstytucji RP w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust 1 oraz ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. § 1 pkt. 1 a oraz § 1 pkt. 1 b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania, tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową ( § 1 pkt. 1 a ) i miejsc dostępnych dla ludności ( § 1 pkt. 1 b ) poprzez pominięcie faktu iż inwestycja | przekroczy standardy środowiska w miejscach przeznaczonych pod zabudowę. Wskazując na powyższe zarzutu skarżacy wniesli o uchylenie zaskarzonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznnia Sądowi I instancji. Skarga kasacyjna E.K. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 czerwca 2012 r. W pismie z dnia 15 grudnia 2013 r. Skarżący przywołali orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie swego stanowiska w wnioskowali “o wystąpienie do poszerzonego składu sędziowskiego celem podjęcia uchwały w kwestii obowiązku uwzględnienia § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Jeżeli NSA nie podzieli jednolitego poglądu w tej kwestii". Powyzszy wniosek został zgłoszony na rozprawie także przez pełnomocnika uczestnika Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres wspomnianej kontroli instancyjnej. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia prawa materialnego, to jest art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., poz. 199, Nr 1227 ) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez pominięcie kumulacji pola elektromagnetycznego na środowisko. Artykuł 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania, które to zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie. W punkcie 1 tego przepisu do uwarunkowań tych zaliczono rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem między innymi wymienionych w literze b powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie nie przeprowadzano oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że przedsięwzięcie to nie jest i potencjalnie nie może być przedsięwzięciem dla którego wymagane jest sporządzenie takiej oceny. Organy, jak i Sąd I instancji oceniający legalność decyzji miały na względzie rodzaj i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia, jego usytuowanie oraz inne elementy, które należy uwzględnić ustalając, czy zachodzi konieczność sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skarżący kasacyjnie zaś zarzucają naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku , to jest nie uwzględnienie powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Nie kwestionują zaś w tym względzie stanu faktycznego ustalonego w sprawie i nie wskazując z jakimi przedsięwzięciami miałoby nastąpić powiązanie kumulacji tych oddziaływań. Natomiast naruszenie tego przepisu kasator łączy z § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, który stanowi, że "Parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się." Autor skargi kasacyjnej stwierdza, że 6 anten tworzy w istocie 3 wiązki promieniowania, a nie 6. Takie kategoryczne stanowisko skarżącego, co do bezwarunkowego sumowania mocy wszystkich sześciu anten nie jest poparte ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Przepis § 4 rozporządzenia stanowi bowiem wyraźnie, że sumuje się parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnosząe się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych. Regulacja ta nie może być zatem stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale chodzi tu o te parametry, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania. Przepis § 2 ust. 1 pkt 7 wzmiankowanego rozporządzenia wyraźnie wskazuje na konieczność wzięcia pod uwagę równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny jako podstawy zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, do rzędu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( por. wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., II OSK 1680/10, LEX nr 1151994). Aby więc powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego mógł odnieść skutek skarżący winien w pierwszej kolejności zakwestionować ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie. Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Powyższe uwagi odnoszą się także do zarzutu naruszenia prawa materialnego to jest § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż dwie anteny na tym samym sektorze mają oddzielne moce EIRP w sytuacji, w której stanowią one zdaniem skarżącego jedną wiązkę promieniowania. W identyczny sposób skonstruowany jest zarzut dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 63 ust. 1 pkt. 1 li. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nieustaleni rzeczywistego pola elektromagnetycznego występującego w miejscu planowanej inwestycji. Zarzut ten faktycznie bowiem zmierza do kwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Nadto sprawa ta rozstrzygana jest w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Dwa ostatnie z przytoczonych zarzutów nie odnoszą się do rażącego naruszenia tych przepisów, co stanowi istotę postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku oceny, czy w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa. Także ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący art. 64 ust 1, ust 2 oraz ust 3 w związku z art. 74 ust 1 Konstytucji RP w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust 1 oraz ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. § 1 pkt. 1 a oraz § 1 pkt. 1 b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania, tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) poprzez pominięcie faktu iż inwestycja przekroczy standardy środowiska w miejscach przeznaczonych pod zabudowę, zmierza do kwestionowania stanu faktycznego sprawy. Nie jest także zasadny zarzut naruszenie art. 7, 8, 9 , 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie kwestii ustaleń stanu faktycznego w zakresie kwalifikacji inwestycji, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, iż oceny takiej dokonuje autor kwalifikacji a nie organ samodzielnie. Ponownie bowiem zauważyć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym, to jest w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności. Przesłanka "rażącego naruszenia prawa", o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią normy prawnej i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Aby określić czy dana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, należy wziąć pod uwagę stan faktyczny i stan prawny, jaki istniał w momencie wydawania kontrolowanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 908/11). Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie istnienia wady określonej w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy, w której dana decyzja została wydana. Tym samym, organ kontrolujący musi skupić się jedynie na rozważeniu, czy zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności. Nie zajmuje się zatem samą kwestią zgodności z prawem kontrolowanej decyzji – o ile nie ma miejsca "rażące" naruszenie prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można traktować rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy jako rażąco naruszającego prawo. Błędy w wykładni nie stanowią same w sobie rażącego naruszenia prawa. Innymi słowy, rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości, zaś organ narusza ten przepis w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Orzekając w niniejszej sprawie, dotyczącej właściwego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był uprawniony do oceny legalności decyzji lokalizacyjnej, w takim zakresie w jakim byłaby ona możliwa, gdyby postępowanie było wynikiem wniesienia skargi w postępowaniu zwykłym, dotyczącym lokalizacji przedsięwzięcia. Przedstawione zaś powyżej zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, faktycznie kwestionowały prawidłowość ustalenia stanu faktycznego. Zarzut zaś naruszenia przepisów postępowania odnosił się do dokonania ustaleń stanu faktycznego, w zakresie w jakim do tej czynności uprawnione były organy w postępowaniu wszczętym w wyniku złożenia wniosku o lokalizację przedsięwzięcia. Także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może zostać uwzględniony. Zasadnie wywodził Wojewódzki Sąd Administracyjny, że rozpoznanie odwołania małżonków K. od decyzji z dnia [...] września 2010 r. nie stanowiło rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Słusznie stwierdzono, że rozpatrzenie odwołania pomimo braku elementów wymaganych art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiło uchybienie procesowe, ale nie można było go kwalifikować jako rażącego naruszenia prawa. Braki tego odwołania były zauważone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. O rażącym naruszeniu prawa można by mówić wówczas, gdyby organ odwoławczy rozpoznał sprawę działając z urzędu. W związku z faktem, że przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej nie wyłoniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, w szczególności odnoszące się do zakresu stosowania § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. z 2004 r., nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie zachodziła konieczność przedstawienia tego zagadnienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a co za tym idzie możliwość uwzględnienia wniosku skarżących kasacyjnie i uczestnika postępowania Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom opartego o treść art. 187 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku, stosowanie do art. 184 p.p.s.a.