I OSK 855/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wa 1173/20 w sprawie ze skargi M.O. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 2 lutego 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wa 1173/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", oddalił skargę M.O. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], dalej jako "SKO" lub "Kolegium", w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...], dalej jako "Starosta", z [...] kwietnia 2017 r. odmawiającej nieodpłatnego przyznania w trybie art. 118 ust. 2a w związku z art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. 2019, poz.299 ze zm.), dalej jako "u.u.s.r.", prawa własności do nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], gm. [...]. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie: 1. przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), dalej jako "p.u.s.a.", w związku z art 3 § 1 w zw. z art, 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 poz. 2096 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", w zw. z art. 35 § 1 - 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, wskutek błędnej wykładni prawa i wadliwe wykonanie kontroli działalności organu pod względem jego zgodności z prawem i przyjęcie, że brak akt administracyjnych przesłanych do NSA do sprawy o sygn. akt IV SAB/Wa 1418/19, zwalnia organ z zarzutu bezczynności i przewlekłości, mimo, iż organ był o tym fakcie zawiadomiony przez Sąd pismem z dnia [...] lipca 2020 r. doręczając odpis prawomocnego wyroku, a w konsekwencji brak oceny, czy była to bezczynność lub przewlekłość o charakterze kwalifikowanym, oraz nieprzyznanie określonej sumy pieniężnej wedle uznania Sądu, stanowiącej zadośćuczynienie za nie wydanie przedmiotowej decyzji w terminie oraz niewydawanie w przeszłości w ustawowym terminie aktów administracyjnych (decyzja, postanowienia, zaświadczenie), co dla zaskarżonego organu stało się już regułą; b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 35 § 1 - 3 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwej i wszechstronnej analizy i błędnej oceny działań organu prowadzącego sprawę w kontekście zasad i szczegółowych ww. unormowań procedury administracyjnej, a co za tym idzie, wadliwe ustalenie stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że w sprawie nie miała miejsca bezczynność i postępowanie nie było prowadzone w sposób przewlekły, co w rezultacie doprowadziło do bezzasadnego oddalenia słusznej skargi, mimo oczywistego przekroczenia ww. ustawowych terminów przy wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r., c) art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art 12 § 1 i 2, art. 35 § 3, art. 35 § 5 i art. 36 § 1 k.p.a, poprzez uznanie, że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, powinno nastąpić w ciągu miesiąca od otrzymania akt postępowania administracyjnego wraz z odwołaniem w świetle przywołanego przepisu art. 286 § 2 p.p.s.a., mimo, iż organ był zawiadomiony pismem z dnia [...] lipca 2020 r. przez tut. Sąd Wojewódzki, o przekazaniu akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do sprawy o sygn. akt IV SAB/Wa 1418/19 i okres biernego oczekiwania organu na akta, w ocenie Sądu pierwszej instancji w rozumieniu art 35 § 5 k.p.a. podlega odliczeniu od ustawowego miesięcznego terminu określonego w art 35 § 3 k.p.a. i stanowi przesłankę usprawiedliwiającą i zwalniającą organ z zarzutu bezczynności bądź przewlekłości postępowania, a co za tym idzie, uprawniało organ do przedłużenia postępowania do 31 grudnia 2020 r. na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., co stanowi podważenie dotychczasowej i ugruntowanej od wielu już lat, linii orzecznictwa administracyjnego przywołanymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyrokami różnych Sądów Wojewódzkich, zaprezentowanych w skardze z dnia [...] października 2020 r. i powtórzonych w niniejszej skardze kasacyjnej, a także innych orzeczeń dostępnych w CBOSA, że brak akt administracyjnych przekazanych sądowi lub innemu organowi, absolutnie nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności bądź przewlekłości postępowania, d) art. 134 § 1 w zw. z art 153 i w zw. z art. 149 $ 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przekroczenie zakresu kontroli skargi na bezczynność organu i przewlekłość postępowania na skutek błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że brak akt administracyjnych sprawy, zwalnia organ z zarzutu bezczynności bądź przewlekłości, a tym samym zaprezentowanie odmiennej linii orzeczniczej, sprzecznej z dotychczasowym, ugruntowanym i niezmiennym od wielu lat stanowiskiem sądów administracyjnych - że brak akt administracyjnych, nie stanowi przesłanki usprawiedliwiającej i absolutnie nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności czy przewlekłości, co doprowadziło do niestwierdzenia bezczynności organu bądź przewlekłości postępowania, mimo że organ dopuścił się oczywistej bezczynności, e) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 35 § 5 art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych w uzasadnieniu wyroku, brak odniesienia się do zaprezentowanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądów Wojewódzkich, dotyczących bezczynności lub przewlekłości organu spowodowanej brakiem akt administracyjnych, znajdujących się w innym organie lub sądzie administracyjnym, brak odniesienia się do zastosowania tylko w części treści art. 36 § 1 k.p.a. z pominięciem zamieszczenia informacji o pouczeniu strony o przysługującym prawie do wniesienia ponaglenia, przyjmując przez Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie warunkiem koniecznym poprzedzającym wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłość organu było ponaglenie a nie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, brak odniesienia się do słuszności podejmowanych czynności procesowych pismem z dnia [...] września 2020 r. w zakresie uzyskania informacji od Wójta Gminy [...] o aktualnym stanie faktycznym i prawnym działki nr [...] w kontekście oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2548/19 i wydaniem przez Kolegium zawiadomienia z dnia [...] sierpnia 2020 r. w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o przedłużeniu postępowania i zaplanowaniu wydania decyzji do dnia [...] grudnia 2020 r. oraz o zgłaszaniu bezterminowo wniosków dowodowych przez strony, w myśl art. 10 § 1 k.p.a. dotyczącej spornej nieruchomości, a także uzasadnienie samo w sobie jest niespójne, gdyż nie wskazuje wprost, który okres opóźnienia w rozpatrzeniu sprawy, Sąd pierwszej instancji uznał za przyczynę niezależną od organu; 2. przepisów prawa materialnego tj. art. 12 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE. C.2007.303.1) w związku z art. 35 § 1 - 3 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, wskutek wadliwej kontroli oraz błędnych i wybiórczo dokonanych ustaleń faktycznych, w szczególności przyjęcie, że ustawowy termin rozpatrzenia sprawy liczy się dopiero od daty zwrotu akt administracyjnych organowi, a więc wprowadzenie do obiegu prawnego odmiennej linii orzecznictwa, niż dotychczasowej ugruntowanej od wielu lat i zaprezentowanej w skardze, co skutkowało oddaleniem zasadnej skargi na bezczynność lub przewlekłość organu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania - stosownie do treści art 185 § 1 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, a także przed Sądem pierwszej instancji (w tym kosztów opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, za sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata, opłatę skarbową za udzielone pełnomocnictwo) według norm przepisanych. Oświadczył też, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał właściwej kontroli w sprawie. Skarżący uznał, że to jemu przypisano winę za składanie kolejnej skargi na bezczynność organu (poprzez nadmiar składania skarg na bezczynność Samorządowego Kolegium), w ten sposób uwalniając organ odwoławczy z zarzutu bezczynności. Stwierdził też, że WSA nie dostrzegł, że podejmowanie przez Kolegium określonych czynności kończących się wydaniem aktu administracyjnego dokonywane jest wyłącznie na skutek wniesienia skargi na bezczynność. Zaznaczył, że już dwunasty rok toczy się postępowanie "w sprawie niezwykle prostej, nieskomplikowanej o zwrot działki z mocy art. 118 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników". W ocenie skarżącego brak akt administracyjnych, nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności czy przewlekłości. Wskazał, że brak akt sprawy przesłanych innemu organowi albo sądowi, nie jest przyczyną niezależną od organu, gdyż rzeczą organu jest takie zorganizowanie pracy, aby być w posiadaniu albo samych akt administracyjnych albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności przekazania akt innemu organowi. Skarżący zaznaczył, że dzisiejsze środki techniczne są w pełni wystarczające, by sprawnie i skutecznie rozwiązać ten problem, a bierne oczekiwanie na zwrot akt jest bezczynnością prowadzącą do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty oznaczone jako 1a) – podnoszący naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a., w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., w związku z art 3 § 1 w zw. z art, 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 35 § 1 - 3 k.p.a., 1c) – podnoszący naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art 12 § 1 i 2, art. 35 § 3, art. 35 § 5 i art. 36 § 1 k.p.a, oraz 1d) – podnoszący naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art 153 i w zw. z art. 149 $ 1 pkt 3 p.p.s.a. odnoszą się do tych samych kwestii, zatem zostaną rozpoznane łącznie. Skarżący kasacyjnie podnosi w nich błędne przyjęcie, że brak akt administracyjnych, zwalnia organ z zarzutu bezczynności i przewlekłości. Skarżący nie zgadza się z zapadłym orzeczeniem WSA, zgodnie z którym załatwienie niniejszej sprawy powinno nastąpić w ciągu miesiąca od zwrotu akt postępowania administracyjnego. W jego ocenie stanowisko WSA podważa ugruntowaną linię orzecznictwa zgodnie z którą brak akt administracyjnych przekazanych sądowi lub innemu organowi, nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności bądź przewlekłości postępowania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przedmiotowa sprawa swoje początki ma w 2013 r., kiedy to decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Starosta przyznał skarżącemu nieodpłatnie własność zabudowanej nieruchomości, położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] ha oraz odmówił nieodpłatnego przyznania nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...]. Sprawa ta kilkukrotnie była przedmiotem rozpoznania przez organy i sądy administracyjne, a wyrokiem z 14 lutego 2020 r., IV SA/Wa 2548/19 WSA uchylił decyzję Kolegium z [...] sierpnia 2019 r., zobowiązując organ do jednoznacznego ustalenia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, czy skarżący faktycznie władał sporną nieruchomością w zakresie odpowiadającym uprawnieniom jego dziadków, stosownie do art. 118 u.u.s.r. Prawomocny wyrok został nadesłany do Kolegium 5 sierpnia 2020 r. wraz z informacją, że akta administracyjne zostały dołączone do sprawy sygn. akt IV SAB/Wa 1418/19. Wskutek powyższego zawiadomieniem z [...] sierpnia 2020 r. Kolegium poinformowało skarżącego, że sprawa zostanie rozpatrzona w przewidywanym terminie do dnia [...] grudnia 2020 r. po zwrocie akt przez sąd administracyjny. W międzyczasie pismem z [...] września 2020 r. Kolegium zwróciło się do Wójta Gminy [...], dalej jako "Wójt", o udzielenie informacji o aktualnym stanie spornej nieruchomości (który udzielił odpowiedzi 7 października 2020 r.). Z kolei 5 października 2020 r. do Kolegium wpłynęło ponaglenie skarżącego, podczas gdy 28 października 2020 r. do Kolegium nadesłane zostały przez WSA akta sprawy. Powyższe okoliczności zdają się nie budzić wątpliwości. Jednakże w ocenie skarżącego okoliczności te wskazują na zaniechania organu, gdyż brak akt administracyjnych nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności i przewlekłości. Istotnie w orzecznictwie przyjmuje się, że brak akt administracyjnych przekazanych sądowi lub innemu organowi, nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności bądź przewlekłości postępowania. Jednakże nie jest to regułą, a rozpoznając daną sprawę należy mieć na względzie jej indywidualny charakter. Dla oceny, czy w konkretnym postępowaniu wystąpił stan bezczynności lub przewlekłości znaczenie mają terminy przewidziane na załatwienie sprawy. Zasadnicze znaczenie mają maksymalne terminy ustawowe unormowane w art. 35 § 3 k.p.a. W myśl bowiem tego przepisu, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym –w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W/w terminy mogą jednak być przedłużone w stosownym trybie. Zgodnie bowiem z art. 36 § 1 i § 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na toczące się postępowania przed sądami administracyjnymi, organ odwoławczy nie dysponował aktami postępowania administracyjnego. Co istotne Kolegium poinformowało skarżącego, że sprawa zostanie rozpatrzona w przewidywanym terminie do dnia [...] grudnia 2020 r. po zwrocie akt przez sąd administracyjny – z uwagi na ich dołączenie do sprawy o sygn. akt IV SAB/Wa 1418/19 ze skargi skarżącego na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium. Z uwagi zaś na charakter sprawy i obszerność akt administracyjnych, niepodobna byłoby je kopiować celem nieznacznego przyspieszenia postępowania administracyjnego. Nie sposób zatem zarzucić organowi bezczynności czy też przewlekłości postępowania. Z uwagi na powyższe zamierzonego rezultatu nie mógł przynieść również zarzut naruszenia prawa materialnego, w którym skarżący podnosi naruszenie art. 12 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 6, art,, 7, art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE. C.2007.303.1) w związku z art 35 § 1 - 3 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. Zarzut ten de facto sprowadza się do tych samych kwestii co ww. zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. do kwestii wydania orzeczenia wbrew utrwalonej linii orzeczniczej poprzez uznanie, że ustawowy termin rozpatrzenia sprawy liczy się dopiero od daty zwrotu akt administracyjnych organowi. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut oznaczony numerem 1 b), tj. zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 35 § 1 - 3 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a., w którym skarżący zarzuca brak wnikliwej i wszechstronnej analizy i błędnej oceny działań organu prowadzącego sprawę, a co za tym idzie, wadliwe ustalenie stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że w sprawie nie miała miejsca bezczynność i postępowanie nie było prowadzone w sposób przewlekły, co w rezultacie doprowadziło do bezzasadnego oddalenia słusznej skargi. Art. 151 p.p.s.a. ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest uzależnione od stwierdzenia bądź niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Skarżący naruszenie powyższego przepisu powiązał z art. 12 § 1 k.p.a. (dotyczącym zasady szybkości postępowania) w zw. z art. 35 § 1 - 3 k.p.a. (odnoszącym się do terminów załatwiania spraw administracyjnych) i art. 36 § 1 k.p.a. (określającym obowiązki organu po upływie terminu załatwienia sprawy administracyjnej), czyli przepisami dotyczącymi postępowania administracyjnego, których wojewódzkie sądy administracyjne nie stosują wprost, a które służą do ustalenia czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Treść omawianego zarzutu wskazuje, że sprowadza się on do próby podważenia przez skarżącego dokonanych ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi w sprawie nie miała miejsca bezczynność i postępowanie nie było prowadzone w sposób przewlekły, mimo oczywistego przekroczenia ustawowych terminów. Tak skonstruowany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego efektu. Po pierwsze w przedmiotowej sprawie WSA konsekwentnie zastosował art. 151 p.p.s.a., uznając zarzuty skargi za nieusprawiedliwione, nie stwierdzając zaskarżonej bezczynności czy przewlekłości, a co za tym idzie naruszenia zasady szybkości postępowania i przekroczenia terminów załatwienia sprawy, które skutkowałyby odmiennym orzeczeniem. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia sprawy zostały wyjaśnione, przy czym w oparciu o te okoliczności ustalono, że skarga podlegała oddaleniu. Dodatkowo w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, WSA dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Na marginesie należy wskazać, że niezadowolenie strony z dokonanej przez WSA oceny sprawy i zapadłego rozstrzygnięcia nie świadczy o dowolności działań Sądu. Nie mógł zostać również uwzględniony zarzut oznaczony jako 1 e), w którym skarżący podnosi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 35 § 5 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a. Art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. Art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei art. 10 § 1 k.p.a. normuje zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 35 § 5 k.p.a. stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu, zaś zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. W zarzucie tym skarżący wskazuje na braki uzasadnienia wyroku, w tym szereg braków w zakresie niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a także brak odniesienia do "zaprezentowanych wyroków". Zarzut ten zmierza więc w istocie do podważenia ustaleń faktycznych sprawy. Wskazać należy, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Co więcej uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w omawianym przepisie, przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania WSA i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Fakt, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu pierwszej instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., art. 35 § 5 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a. Odnośnie art. 153 p.p.s.a. należy też zaakcentować, że skarżący nie wskazał jaka to ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zostały przez WSA pominięte. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.