I FZ 271/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażaleń "T." s.c. S. N., M. J. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt od I SA/Kr 1417/10 do I SA/Kr 1427/10 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skarg "T." s.c. S. N., M. J. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2005 r. postanawia: oddalić zażalenia. UZASADNIENIE W dniu 16 lipca 2010 r. "T." s.c. S. N., M. J. w sprawie o sygn. I SA/Kr 1417/10 złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 14 czerwca 2010 r. utrzymujących w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 23 lutego 2010 r., w których określono skarżącej spółce kwoty podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2005 r. od stycznia do listopada. Postanowieniami z 7 grudnia 2010 r., wydanymi w sprawach o sygn. I SA/Kr 1417/10 – I SA/Kr 1427/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił skarżącej spółce wstrzymania wykonania wskazanych decyzji. W uzasadnieniu do tych postanowień wskazano, że w ocenie Sądu skarżąca spółka nie wykazała, w jaki sposób wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje skutki uzasadniające jej wstrzymanie określone w art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."). Na rozprawie 17 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. I SA/Kr 1417/10 – I SA/Kr 1427/10 i dalsze postępowanie prowadził pod sygn. I SA/Kr 1417/10. W zażaleniach na postanowienia z 7 grudnia 2010 r. wniesiono o ich uchylenie w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. Skarżąca spółka, wskazując na wysokość zobowiązań podatkowych określonych w zaskarżonych decyzjach w stosunku do możliwości finansowych spółki, stwierdziła, że nie będzie w stanie spłacić powstałych zaległości. Sąd znał sytuację materialną spółki i wiedział, że zapłata określonych zobowiązań podatkowych przewyższa jej możliwości . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zawierają uzasadnionych podstaw. W punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony to wnioskodawca (skarżąca spółka) zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności opisane wspomnianym przepisem. Uzasadnienie takiego wniosku musi więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z opisanym obowiązkiem skarżącej spółki skorelowana jest powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie tut. Sądu, strona ze wspomnianego obowiązku nie wywiązała się. Dlatego wydane przez Sąd pierwszej instancji postanowienia należy uznać za słuszne i właściwe. Nie wskazano bowiem żadnych, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, dowodów świadczących o zagrożeniu egzystencji skarżącej spółki. W zażaleniu skarżąca spółka mocno akcentuje, że łączna kwota określonego w decyzjach zobowiązania podatkowego przekracza jej możliwości płatnicze. Innymi słowy, skarżąca upatruje konieczności udzielenia jej ochrony tymczasowej z uwagi na wysokość należności publicznoprawnej, którą jest zobligowana do uiszczenia. Tymczasem sama ta wysokość nie przesądza o wystąpieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wiadomo bowiem, czy egzekucja została w ogóle skierowana do majątku spółki, a jeżeli tak, to do jakich jego składników i czy ewentualne postępowanie egzekucyjne może zachwiać możliwością skarżącej spółki do prowadzenia działalności gospodarczej. Bez tych informacji powoływanie się na wysokość należności wynikającej z zaskarżonych do Sądu administracyjnego decyzji wykazuje jedynie hipotetyczną możliwość wystąpienia przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania tych decyzji. Samo bowiem oświadczenie strony postępowania nie jest wystarczające, do tego aby udzielić jej ochrony tymczasowej. Stąd też, stosownie do treści art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie należało oddalić.