I SA/Sz 573/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za lipiec, sierpień i wrzesień 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia 30 października 2020 r. nr [...] UZASADNIENIE W dniu [...] października 2020 r. G. B. (dalej "płatnik składek") złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników w określonych branżach za lipiec, sierpień wrzesień 2020 r. (dalej "wniosek"). We wniosku podał, że jego przeważającą działalnością była działalność o kodzie PKD – 93.29.Z, zaś przychód ze wskazanej działalności gospodarczej uzyskany w pierwszym miesiącu kalendarzowym, za który złożył wniosek był niższy co najmniej 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r. Organ wydał w dniu [...] października 2020 r. na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), dalej "ustawa COVID" w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.), dalej "u.s.u.s.", decyzję nr [...], w której odmówił E. ul. T. [...] [...] prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania nienależnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne za okres od dnia lipca do września 2020 r. Organ przytoczył treść art. 31zo ust. 8 ustawy COVID i wskazał, że podany we wniosku kod PKD 93.29.Z nie został potwierdzony w rejestrze REGON jako rodzaj przeważającej działalności (według rejestru był to kod 70.21.Z). Zdaniem organu, nie przysługiwało zatem zwolnienie z obowiązku opłacenia należnych składek. Ponadto nie została złożona deklaracja rozliczeniowa za 09/2020. Płatnik składek złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym podał, że jego działalność w 2019 r. w 90% związana była z kodem PKD 93.29.Z, na dowód czego jest gotowy przedstawić stosowne dokumenty. Wskazał, że zakładając działalność podał inny kod PKD, lecz nie ma on obowiązku zmiany tego kodu w okresach, gdy dany kod generuje najwyższy przychód. Organ wydał w dniu [...] stycznia 2021 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2020 r. Powyższa decyzja adresowana jest do G. B. E. ul. T. [...] [...]. Organ przywołał treść art. 31zq ust. 8, art. 31zo ust. 8 i 9, art. 31 zq ust.1 ustawy COVID i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej "K.p.a". Organ wskazał, że płatnik składek we wniosku podał kod PKD 93.29.Z, lecz zgodnie z danymi ujawnionymi na dzień złożenia wniosku w bazie REGON Głównego Urzędu Statystycznego jego przeważająca działalność objęta była kodem PKD – 70.21.Z (stosunki międzyludzkie (public relations) i komunikacja). Organ podał, że działalność według kodu PKD w dacie złożenia wniosku nie uprawniała płatnika składek do uzyskania zwolnienia z opłacenia przedmiotowych składek. Ponadto płatnik składek nie złożył deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA za wrzesień 2020 r. w terminie (deklaracja została złożona w dniu 4 listopada 2020 r.- dopisek Sądu). Decyzja została doręczona płatnikowi składek w dniu 10 grudnia 2020 r. (k.21). Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożył R. P. (RMiŚP), który wniósł o jej uchylenie (29 czerwiec 2021 r. – data nadania w polskiej placówce pocztowej). Zarzucił organowi naruszenie: - art. 31zo ust. 8 ustawy COVID, przez bezzasadną odmowę przyznania G. B. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za lipiec, sierpień i wrzesień 2020 r., wynikającą z bezpodstawnego przyjęcia, że dla przyznania ww. wsparcia konieczne jest prowadzenie przez płatnika przeważającej działalności według kodu PKD określonego ww. przepisie, a uwzględnionego w rejestrze REGON płatnika na dzień składania przez niego wniosku o zwolnienie, podczas gdy z przepisu tego wynika, iż ulgę należy przyznać, jeżeli płatnik na dzień złożenia wniosku rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą oznaczoną według PKD jako rodzaj przeważającej działalności z jednym ze wskazanych kodów, a art. 31zo ust. 8 ustawy COVID w celu weryfikacji tego warunku nie zawiera odesłania do rejestru REGON; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dowodów oraz argumentów na korzyść stanowiska przedsiębiorcy, dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji rozpoznanie sprawy wyłącznie na podstawie treści zawartych w rejestrze REGON oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego mającego zweryfikować jaki przeważający rodzaj działalności według kodu PKD faktycznie wykonuje przedsiębiorca. Powyższe doprowadziło organ do błędnego uznania, że brak w rejestrze REGON przeważającego kodu PKD 93.29.Z na dzień złożenia wniosku powoduje brak możliwości uzyskania prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia za lipiec, sierpień i wrzesień 2020 r.; - art. 107 § 3 K.p.a., przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności brak wskazania z jakiego względu przedsiębiorcy odmówiono zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres lipiec - wrzesień 2020 r. oraz brak uzasadnienia na jakiej podstawie przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia deklaracji rozliczeniowych za wrzesień 2020 r. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 września 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów. Strony poinformowano o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Skarga została złożona przez RMiŚP w terminie zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 648 ze zm.). Zgodnie z art. 31zo ust. 8 ustawy COVID, na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 49.39.Z, 55.10.Z, 77.39.Z, 79.ll.A, 79.90.A, 82.30.Z, 90.01.Z, 90.02.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w pierwszym miesiącu kalendarzowym, za który składany jest wniosek o zwolnienie z opłacania tych składek, był niższy co najmniej o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r. Opłacone należności z tytułu składek, które zostały zwolnione z obowiązku opłacania na podstawie ust. 8, podlegają zwrotowi na zasadach określonych w art. 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291) (art.31zo ust.9 ustawy COVID). Na podstawie art. 31zq ust. 1 ustawy COVID, za marzec, kwiecień i maj 2020 r. a w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 8 - za lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r., płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania. Podkreślić należy, że w dniu złożenia przedmiotowego wniosku przez płatnika składek nie obowiązywał art. 31zo ust. 11 ustawy COVID, który wszedł w życie w dniu 30 grudnia 2020 r. zgodnie z którym oceny spełnienia warunku, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 organ dokonuje na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Płatnik składek we wniosku wskazał, że kod PKD jego przeważającej działalności to 93.29.Z (pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna). Sekcja ta obejmuje szeroki zakres działalności kulturalnych, rozrywkowych i rekreacyjnych związanych z różnymi zainteresowaniami ogółu społeczeństwa, włączając występy na żywo, działalność muzeów, gry hazardowe, działalności związane ze sportem i rekreacją), który uprawniał go do otrzymania przedmiotowego zwolnienia. Organ, rozpoznając sprawę w I instancji podał, że kod PKD przeważającej działalności płatnika składek w rejestrze REGON był 70.21.Z. Wskazać należy, że postępowanie organu przy rozpoznawaniu spraw administracyjnych regulują przepisy prawa, w tym przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a., decyzja zawiera, m.in.: oznaczenie organu administracji publicznej; datę wydania; oznaczenie strony lub stron; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania lub w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny (art. 107 § 4 i 5 K.p.a.). Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 K.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna pozwolić - zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi kontrolującemu następnie tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym. W zaskarżonej decyzji opisanych wyżej elementów zabrakło. Organ administracyjny zobowiązany jest do ustalenia stanu faktycznego, który nie powinien budzić wątpliwości, a następnie dokonać oceny tego stanu pod kątem obowiązujących przepisów i wywieść z niego logiczne wnioski. Ponadto zauważyć należy, że adresatem decyzji powinien być podmiot, który posiada zdolność do czynności prawnych. Organ, wydając decyzję w I instancji jako adresata decyzji wskazał nieprawidłowo E. ul. T. [...] [...]. Bezspornie adresatem decyzji powinien być G. B. jako płatnik przedmiotowych składek. Okoliczność, że działa on pod firmą E. nie ma znaczenia dla rozpoznania sprawy. Organ powinien również wyjaśnić czy wskazany przez płatnika składek kod we wniosku odpowiada faktycznie wykonywanej przez niego przeważającej działalności i czy ten kod uprawnia płatnika składek do uzyskania przedmiotowego zwolnienia, a jeśli nie to organ winien to szczegółowo uzasadnić. Postępowanie w sprawie zwolnienia jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 31zq ust. 8 ustawy COVID), a co za tym idzie katalog środków dowodowych jest otwarty. Z przepisów ustawy COVID obowiązujących w dniu złożenia wniosku nie wynikało, żeby organ, przy ocenie spełnienia przesłanek, związany był wyłącznie danymi wynikającymi z urzędowych rejestrów, w tym dotyczących kodów PKD. Oznacza to, że przedsiębiorca prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą odpowiadającą treści kodów PKD wymienionych w art. 31zo ust. 8 ustawy COVID, jako przeważającą może zgłosić wniosek dowodowy w celu wykazania prawidłowego kodu PKD uprawniającego do skorzystania przez niego z ww. ulgi innego niż wydruk z bazy REGON. Ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy do sfery ustaleń faktycznych. Nie zależy ona od wpisu do rejestru, choć wpis taki potraktowany został przez ustawodawcę jako domniemanie prawne mające na celu uproszczenie postępowania ulgowego (sens domniemania polega na istnieniu dużego stopnia prawdopodobieństwa, że w razie stwierdzenia faktu wskazanego w przesłance domniemania prawdziwy jest fakt określony we wniosku domniemania). Inicjatywa dowodowa w tej kwestii należy do strony inicjującej postępowanie administracyjne, ale organ przed wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji nie może pominąć dyspozycji art. 79a § 1 K.p.a. Powinien zatem przed wydaniem takiej decyzji powiadomić ją o konieczności wskazania przesłanek, które nie zostały spełnione lub wykazane, czyniąc zadość zasadzie informowania (art. 9 K.p.a.). i umożliwić w ten sposób stronie złożenie wniosków o przeprowadzenie dowodów, które mogą podważyć dane z rejestru podmiotów REGON. Podkreślić należy, że rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego - por. art. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Podanie do rejestru danych niezgodnych z rzeczywistością albo ich niezaktualizowanie nie pociąga za sobą zakazu prowadzenia działalności innej niż objętej kodami PKD wpisanymi w rejestrze podmiotów REGON. Rejestr ma charakter formalny i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej. Jak natomiast wyjaśnił Sąd Najwyższy, m. in. w wyrokach z dnia 7 stycznia 2013 r. II UK 142/12 i 23 listopada 2016 r. II UK 402/15, oświadczenia wiedzy mają charakter faktów, dlatego mogą być kwestionowane, ponieważ stan nimi stwierdzony jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy lub fałszu. Zauważyć także należy, że ani ustawa o statystyce publicznej, ani ustawa COVID, nie zawierają definicji wyrażenia "przeważająca działalność gospodarcza". Wyjaśnia je dopiero rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (por. § 9). Nawiązano w nim do poziomu przychodów z poszczególnych rodzajów działalności danej jednostki statystycznej - do procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. O przeważającej działalności nie może zatem świadczyć sam wpis do rejestru podmiotów REGON, ponieważ przepisy regulujące funkcjonowanie tej ewidencji określają warunki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, kiedy i jaka działalność może być uznana za przeważającą. Decyduje jednak o tym podmiot składający oświadczenie wiedzy, w oparciu o wytyczne określone w ww. rozporządzeniu. Dlatego dokonując wykładni dyspozycji art. 31zo ust. 8 ustawy COVID nie można pomiąć ww. znaczenia pojęcia przeważającej działalności, jeżeli podważona zostanie aktualność wpisu w rejestrze podmiotów REGON. Oparcie się przez organ tylko i wyłącznie na danych z rejestru przy określaniu przeważającej działalności może prowadzić do sytuacji, w której pomoc o jakiej mowa w art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19, trafiała będzie do podmiotów, które w rzeczywistości nie prowadzą działalności określonych w tych przepisach jako działalność przeważająca. Pominięte natomiast zostaną te podmioty, które pomimo braku zgłoszenia organowi statystyki publicznej jako przeważającego rodzaju działalności tej wymienionej w art. 31zo ust. 8 ustawy COVID, rzeczywiście taki rodzaj działalności w analizowanym czasie prowadziły. Zdaniem Sądu, nie można przy wykładni przepisów ustawy COVID tracić z pola widzenia także i tego, że przepisy tej ustawy, w tym kolejne jej nowelizacje, miała (ma) na celu m.in. zwalczanie skutków, w tym społeczno-gospodarczych COVID-19, np. poprzez udzielanie różnego rodzaju wsparcia materialnego wielu podmiotom, w tym przedsiębiorcom. Wprowadzane przez ustawodawcę ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, bez względu na formę, w jakiej to następowało, także w związku z przeciwdziałaniem epidemii, powinny wiązać się z rozwiązaniami mającymi udzielać wymiernego i realnego wsparcia tym, którzy określonymi ograniczeniami są/byli bezpośrednio obejmowani, a przez to doznali faktycznego, a nie tylko formalnego, ograniczenia konstytucyjnego prawa swobody prowadzenia działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) i możliwości zarobkowania. Określenie formy wsparcia należy do ustawodawcy, a udzielenie ulgi w realizacji fiskalnych obowiązków publicznoprawnych jest jedną z nich. Takie wsparcie przedsiębiorców stanowi realizację zasady sprawiedliwości społecznej, zwłaszcza że ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie rozwiązania prawnego, odnośnie którego nikt nie miał możliwości wcześniejszego przygotowania się na spełnienie jego warunków, choćby poprzez aktualizację danych. Tymczasem wymiar składek na ubezpieczenia społeczne nie był w tym czasie nie uzależniony od rodzaju prowadzonej działalności, określanej według kodów PKD (art. 18 i n. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Przy ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiąże płatnika składek do przedstawienia stosownych dokumentów na poparcie jego twierdzeń o prowadzeniu działalności gospodarczej o kodzie PKD 93.29.Z i dokona ich oceny stosownie do reguł postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Ponadto organ winien mieć na względzie art.15zzzzzn˛ ustawy COVID, w którym w ust. 1 wskazano, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (art.15zzzzzn˛ ust.2 ustawy COVID). Powyższy przepis organ winien rozważyć w związku ze złożeniem przez płatnika składek deklaracji rozliczeniowej za wrzesień 2020 r. po terminie. Ww. przepisy wprost uwzględniają sytuację, w której strona uchybiła terminowi do dokonania czynności kształtującej jej prawa i obowiązki. Choć przepis ten wszedł w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia (16 grudnia 2020 r.), to obejmuje zdarzenia, które miały miejsce: "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Stan epidemii został zaś ogłoszony od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Sąd dostrzega, że w dacie wydania decyzji w niniejszej sprawie, przepisy. 15zzzzzn˛ nie obowiązywały, jednak nie mogą one być obecnie przez Sąd pomijane. Przywołana regulacja wyznacza bowiem też kierunek, w którym powinny zmierzać interpretacja i stosowanie przepisów ustawy COVID, czyli z pominięciem nadmiernego formalizmu, z faktycznym dążeniem do umożliwienia płatnikom ze skorzystania ze zwolnienia z opłacenia składek. Wynika z tego, że sam Ustawodawca uznał za konieczne zamieszczenie w ustawie COVID tej bardzo korzystnej regulacji prawnej z punktu widzenia interesów płatników (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 sierpnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Bd 406/21). Zdaniem Sądu, organ rozpoznając sprawę naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji wydanych przez organ w obu decyzjach. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.