II FSK 1283/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Andrzej Grzelak, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Po 427/05 w sprawie ze skargi W. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 7 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II FSK 1283/06 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 7 grudnia 2004 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 27 września 2004 r. Burmistrz Gminy i Miasta J. określił R. w P. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2004 w wysokości 407.480,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia 7 grudnia 2004 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organy podatkowe wydając swoje rozstrzygnięcia ustaliły, że N. umową z dnia 13 lipca 1999 r. wraz z Aneksem nr [...] przekazało użytkowanie gruntów będących w ich zarządzie od dnia 1.1.1999 r. na czas nieokreślony dla [...] T. w P., którego następcą prawnym jest W. w P. Ta okoliczność powoduje, że na stronie skarżącej ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, jako na posiadaczu nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a od 1 stycznia 2003 r. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przedmiot opodatkowania został ustalony na podstawie ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Z., z której wynika, że podatnik posiada łącznie 557,92 ha, w tym "tereny różne" - 407,48 ha oraz nieużytki o pow. 74,02 ha i grunty zadrzewione i zakrzewione o pow. 76,42 ha zwolnione od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 powołanej ustawy. Wymiar podatku od nieruchomości za rok 2004 od gruntów pozostałych od 1 m2 powierzchni, tj. 4.074,800 m2 (407,48 ha) x 0,10 zł, wynosi 407.480,00 zł. Organy podatkowe uznały, że skoro według zapisów w ewidencji nieruchomości użytkowane przez odwołującego się grunty oznaczone jako "tereny różne" nie są lasami, użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi, to stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego i procesowego. Zdaniem skarżącego grunty opodatkowane przez organy samorządowe są gruntami leśnymi wykorzystywanymi jako roboczy poligon wojskowy w miejscowości N. Dla ustalenia jaki stosunek wiąże skarżącego z N. ograniczono się do wskazania, że art. 40 ustawy o lasach państwowych upoważnia do zawarcia umowy przekazującej w użytkowanie grunty, których właścicielem jest Skarb Państwa. Wypisy z rejestru gruntów, będące podstawą określenia przedmiotu opodatkowania, błędnie wskazują i określają sporne obszary jako "tereny różne". W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podnosząc, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, odniósł się w pierwszej kolejności do wskazanego w skardze zarzutu naruszenia prawa procesowego. Podkreślił, że zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy dał podstawy organom podatkowym do ustaleń zawartych w obu decyzjach pierwszej i drugiej instancji. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że umowa o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie w 1999 roku spisana została w dniu 13 lipca 1999 r. w B. S. pomiędzy Dyrektorem Generalnym L.P. reprezentowanym przez N. a 20 T. w P. Tą samą datę 13 lipca 1999 r. nosi protokół zdawczo-odbiorczy w związku z przekazaniem w odpłatne użytkowanie lasów i gruntów w części C. nr [...] N. Z kolei na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia 23 grudnia 2002 r. i nr [..] z 17 czerwca 2003 r. następcą prawnym [...] T. w P. jest W. w P., który przejął faktycznie władztwo nad przedmiotowymi nieruchomościami. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podniósł, że w stanie prawnym obowiązującym w 1999 roku podatnikiem podatku od nieruchomości pozostających w zarządzie Lasów Państwowych były nadleśnictwa. Nadleśnictwa są jednostką organizacyjną Lasów Państwowych, na których ciąży obowiązek płacenia podatku od nieruchomości, które nie znajdują się we władaniu innych podmiotów. Dodał przy tym, że w uchwale z dnia 19 sierpnia 1996 r. (FPK 9/96) NSA stwierdził, że .gdy w wyniku umowy cywilnoprawnej zawartej przez jednostkę organizacyjną Lasów Państwowych przekazano w posiadanie zależne nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu zależnym. Z kolei w stanie prawnym obowiązującym w latach 1999 - 2002 obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości pozostających w zarządzie Lasów Państwowych ciążył na nadleśnictwach, faktycznie władających nieruchomościami (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). W identyczny sposób określono podatnika w stanie prawnym obowiązującym w roku 2004 (art. 3 ust. 2 i ust. 1 pkt 4). Sąd pierwszej instancji podkreślił ponadto, że w przypadku przekazania umową cywilnoprawną faktycznego władztwa nad nieruchomościami pozostającymi w zarządzie lasów państwowych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciążył na posiadaczu nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem (art. 2 ust. 1 pkt 4). W rozpoznawanej sprawie faktyczne władztwo nad przedmiotowymi nieruchomościami zostało przekazane stronie skarżącej protokołami zdawczo-odbiorczymi. Z tego powodu od 1999 roku W. jest podatnikiem podatku od nieruchomości. W skardze W. stwierdził, że wprawdzie organy samorządowe oparły się o dane wynikające z ewidencji gruntów, lecz jej zdaniem ta ewidencja jest obarczona błędem polegającym na tym, że przedmiot opodatkowania winien figurować w ewidencji gruntów jako las, a nie jako "teren różny". Zdaniem Sądu pierwszej instancji podstawą wymiaru podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Stanowią więc dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów winien wszcząć procedurę ich zmiany w starostwie powiatowym, prowadzącym ewidencję. Strona skarżąca takiej procedury nie uruchomiła. Z zestawienia powierzchni i numerów działek ewidencyjnych Obrębu Ewidencyjnego N. [...] wynika, że w skład poligonu wojskowego wchodzą grunty sklasyfikowane jako "tereny różne" leżące na terenie gminy J. Z tych dokumentów nie wynika natomiast, że tereny te są określone jako obszar leśny, a zatem za niesporne należało uznać, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty określone jako "tereny różne". Z obu decyzji wynika, że przedmiotem opodatkowania były nie lasy, nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione, ale "grunty różne" o obszarze 407,48 ha. Nieużytki o obszarze 74,02 ha oraz grunty zakrzewione i zadrzewione o pow. 76,42 ha zostały zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z uzasadnienia skargi wynika, iż W. nie kwestionuje ani powierzchni przedmiotu opodatkowania, ani zastosowanych stawek, a jedynie kwestionuje zasadność opodatkowania, nie mając zastrzeżeń do opisania przedmiotu opodatkowania (powierzchnia). W. twierdzi bowiem jedynie, że rzeczywisty stan gruntów podlegających opodatkowaniu jest inny, niż wynika to z aktualnej ewidencji gruntów. Mając na uwadze powyższe ustalenia, zawarte w skardze zarzuty Sąd pierwszej instancji uznał za nie mające oparcia w prawie materialnym, tj. art. 3 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., oraz art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Skarb Państwa – W. w P. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (a od stycznia 2003 r. – art. 3 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy), wskazanych jako podstawa naliczenia podatku w zaskarżonym wyroku – przez błędną ich wykładnię, w związku z błędną wykładnią art. 336 i art. 338 k.c.; - naruszenie przepisów art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3 a i art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – wskazanych jako podstawa decyzji nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy J., w związku z błędną wykładnią art. 336 i art. 338 k.c.; - naruszenie art. 61 § 1, art. 106 § 3, art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wraz z decyzją Wójta Gminy J. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2004 r. i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że nie jest i nigdy nie był posiadaczem przedmiotowych nieruchomości, gdyż pełni w strukturach Wojska Polskiego funkcję administracyjne i zawierał umowy na rzecz Jednostki Wojskowej [...] M. – [...] C. w N. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał W. w P. za posiadacza przedmiotowych nieruchomości jedynie na tej podstawie, że przedmiotowe nieruchomości zostały przekazane stronie skarżącej protokołami zdawczo-odbiorczymi. W. nie spełniał i nie spełnia przesłanek koniecznych dla uznania za posiadacza, choćby dlatego, że nie miał woli przejęcia nieruchomości dla siebie. Oznacza to zatem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył przepisy proceduralne, tj. art. 61 § 1, art. 106 § 3, art. 113 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto, zdaniem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z zapisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli chodzi o grunty będące w zarządzie PGL ,,L. P." i Z. Skarbu Państwa, to jeśli w ich posiadanie wejdą inne podmioty, podatnikami są nadal wyżej wymienione jednostki. Doszło zatem do błędnej wykładni i naruszenia prawa podatkowego, tj. przepisów . art. 3 ust .1 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazanych jako podstawa naliczenia podatku w zaskarżonym wyroku WSA - przez błędną ich wykładnię, w związku z błędną wykładnią art. 336 i 338 k.c., oraz przepisów art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3 a i art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - wskazanych jako podstawa wydania decyzji nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy J., a także i art. 3 ust. 2 w związku z błędną wykładnią art. 336 i 338 k.c. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W odniesieniu do prawa materialnego w skardze kasacyjnej należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji jego błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie. Przytaczając ustawowe podstawy skargi kasacyjnej strona skarżąca zobligowana jest nie tylko dokładnie je sprecyzować, ale także uzasadnić. Stawianie skardze kasacyjnej tak wysokich wymagań jest niezbędne, ponieważ zgodnie z art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, albowiem rozstrzygnięcie ostatecznie odpowiada prawu, Kwestią zasadniczą był zarzut naruszenia przepisów art. art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazanych jako podstawa naliczenia podatku w zaskarżonym wyroku – przez błędną ich wykładnię, w związku z błędną wykładnią art. 336 i art. 338 k.c. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor podnosi, że "nie jest i nigdy nie był posiadaczem przedmiotowych nieruchomości, gdyż pełni w strukturach Wojska Polskiego funkcje administracyjne i zawierał umowy na rzecz Jednostki Wojskowej [..] M. – [..] C. w N.". WSA w Poznaniu uznał go zaś za posiadacza jedynie na tej podstawie, że nieruchomości zostały mu przekazane we władanie protokołami zdawczo-odbiorczymi. Z akt sprawy wynika przy tym, że skarżący (W. w P.) jest następcą prawnym [...] T. w P. na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z 23.12.2002 r. i [...] z 17.06.2003 r. Jako ów następca prawny w związku z przekazaniem w odpłatne użytkowanie lasów i gruntów w części C. nr [...] N., przejął faktycznie władztwo nad spornymi nieruchomościami. Wcześniej władztwo to spoczywało w gestii [...] T. w P., na mocy umowy o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie z 13 lipca 1999 roku, zawartej między Dyrektorem Lasów Państwowych (reprezentowanym przez N.) a [...] T. w P. Nie ulega zatem wątpliwości, iż W. w P. wstąpił w prawa i obowiązki swego poprzednika prawnego, a zatem stał się podatnikiem podatku od nieruchomości. Z punktu widzenia prawa cywilnego sytuacja przedstawia się następująco: W obrocie prawnym funkcjonuje umowa z dnia 13 lipca 1999 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie. Stronami tej umowy są: Skarb Państwa - Dyrektor L. P. (reprezentowanym przez N.) i obecnie W. w P. (w miejsce ww. Oddziału Lotniskowego w P.), który z kolei jest organem wykonawczym Dyrektora Departamentu Infrastruktury Ministerstwa Obrony Narodowej (informacja ze strony internetowej), a więc także jednostką organizacyjną reprezentującą de facto Skarb Państwa. W komentarzu do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (L. Etel S. Presnarowicz Podatki i opłaty samorządowe, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003) prezentowany jest przy tym pogląd (dotyczący wprawdzie państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej działających na podstawie ustawy o finansach publicznych), że jednostki te nie są posiadaczami nieruchomości w rozumieniu art. 336 k.c. (prawo własności przysługuje Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego), gdyż nie władają nieruchomością we własnym imieniu i na własnych rachunek. Będą one jednak podatnikami podatku od nieruchomości w razie ustanowienia tych jednostek zarządcami nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie w oparciu o protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 13.07.1999 r. doszło do przekazania skarżącemu w odpłatne użytkowanie lasów i gruntów w części C. nr [...] N. Fakt władania znajduje potwierdzenie w dokumentach ewidencji gruntów. Wydaje się zatem, że tak rozumiane użytkowanie przyrównać można do prawa zarządu, o którym wspomina autor komentarza do ustawy o p.o.l. Dodatkowo, jak wynika z art. 3 ust. 2 u.o p.l., którego wykładnię kwestionuje skarżący, podatnikami podatku od nieruchomości są (...) jednostki organizacyjne (...), będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo (...) stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. W niniejszej sprawie niewątpliwie skarżący wstąpił w prawa i obowiązki wynikające z umowy zawartej z właścicielem – Skarbem Państwa, zaś przekazanie nieruchomości w drodze protokołów zdawczo-odbiorczych to jedynie forma przekazania majątku i praw majątkowych następcy prawnemu. Z tych względów przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut uznać należy za niezasadny. Dodatkowo wskazać należy, iż autor skargi stawiając zarzut wadliwej wykładni, w uzasadnieniu środka odwoławczego nie przedstawił prawidłowej w jego ocenie wykładni tego przepisu, w tym zwłaszcza wykładni art. 336 i 338 k.c. Powoduje to, że wniesiona skarga kasacyjna w zakresie uzasadnienia nie spełnia wymogów określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Kwestia naruszenia przepisów art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3 a i art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – wskazanych jako podstawa decyzji nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy J., w związku z błędną wykładnią art. 336 i art. 338 k.c. Także ten zarzut jest dalece nieprecyzyjny. Art. 2 i art. 4 dzielą się na mniejsze jednostki redakcyjne. Nie jest rolą NSA snucie domysłów w kwestii ustalenia intencji autora skargi kasacyjnej dotyczących naruszonych orzeczeniem Sądu pierwszej instancji przepisów. Dodatkowo w tym względzie uwagę zwraca lakoniczność uzasadnienia skargi kasacyjnej (zwłaszcza w zakresie wadliwej wykładni art. 336 i 338 k.c.), w którym autor tejże skargi nie podjął nawet próby sprecyzowania podstawy tego zarzutu, bądź też wskazania przyczyny objęcia zarzutem całości art. 2 u.o.p.l., a także art. 4 tej ustawy. W zakresie naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l i art. 4 - aktualność zachowują uwagi dotyczące zarzutu 1. Kwestia naruszenia art. 61 § 1, art. 106 § 3, art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zarzut jest nietrafny, a jego uzasadnienie wyjątkowo lakoniczne. W pierwszej kolejności uwagę Sądu zwraca powołane naruszenie art. 61 § 1 p.p.s.a.. Przepis ten bowiem reguluje instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a autor skargi kasacyjnej nie wykazał żadnego związku między naruszeniem tego przepisu a oddaleniem skargi. Innymi słowy nie wykazał, by naruszenie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia). Podobnie nie wykazano także wpływu naruszenia pozostałych przepisów (art. 106 § 3, art. 113 § 1 p.p.s.a.) na wynik sprawy. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie stanowi podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. odpowiednio wyrok NSA z dnia 17.03.2005 r. FSK 1583/04). Sądy administracyjne nie ustalają bowiem stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia, gdyż nie zastępują one organów administracji publicznej w merytorycznym załatwieniu sprawy. Powyższe uchybienie rodzi ten skutek, iż niemożliwą staje się prawna ocena tego zarzutu przez Sąd rozpoznający skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie zajmuje się bowiem konkretyzowaniem zarzutów i ustalaniem rzeczywistej woli strony skarżącej, te obowiązki leżą w gestii pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną. Dodatkowo na krytykę zasługuje zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i Decyzji Wójta Gminy J. Wnoszący skargę zapomina bowiem, że NSA nie sprawuje bezpośredniej kontroli decyzji administracyjnych, lecz kontroluje orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych. W zakresie jego kompetencji mieści się uprawnienie do uchylenia zaskarżonego orzeczenia WSA w całości lub części, natomiast niedopuszczalne jest uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wraz z decyzją Wójta Gminy J. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2004 r. z jednoczesnym uprawnieniem do przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Przy takim rozstrzygnięciu brak byłoby przedmiotu sprawy, a Sąd nie mialby czego ponownie rozpoznawać. Z tych powodów, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.