I OSK 3283/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1412/17 w sprawie ze skargi S. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 r. nr 1271/2017 w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1412/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. S., stwierdził nieważność uchwały Zarządu Bemowo m.st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 r. nr 1271/2017 w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Zarząd Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy uchwałą z dnia 30 maja 2017 r. nr 1271/2017 w § 1 nie wyraził zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokali na czas nieoznaczony S. S. zam. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że S. S. ponownie złożyła wniosek o najem lokalu z zasobu m.st. Warszawy, a adres zameldowania posiada w G. Wnioskodawczyni i jej dzieci posiadają zezwolenie na pobyt ze względów humanitarnych do dnia 6 lutego 2019 r., natomiast mąż skarżącej posiada zezwolenie na pobyt czasowy do 28 września 2018 r. W chwili obecnej toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym w sprawie odmowy zakwalifikowania skarżącej do najmu lokalu socjalnego z zasobu m.st. Warszawy. S. S. z rodziną zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie na podstawie umowy najmu zawartej na czas oznaczony i lokal składa się z 2 pokoi. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 29,99m2, w tym powierzchnia mieszkalna 21m2. Na jedną osobę zamieszkującą w lokalu powierzchnia mieszkalna wynosi 5,25m2. Skarżąca za zajmowany lokal ponosi opłaty w kwocie 1.400 zł miesięcznie i dodatkowo opłaty za gaz, wodę i energię elektryczną, przy czym nie pracuje, korzysta z dodatku mieszkaniowego oraz z zasiłków celowych i okresowych otrzymywanych z Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy, a dochód gospodarstwa domowego za okres 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wynosi miesięcznie na jedną osobę 183,29 zł. Komisja Mieszkaniowa w Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy negatywnie zaopiniowała wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony. Z uwagi na fakt, że skarżąca posiada inny tytuł prawny do lokalu niż wymieniony w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, stosownie do § 22 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały, nie została zakwalifikowana na listę osób do zawarcia umowy najmu lokalu. W wezwaniu do usunięciu naruszeniu prawa z dnia 4 lipca 2017 r. skarżąca podniosła, że spełnia wszystkie kryteria powyższej uchwały do najmu lokalu z zasobu m.st. Warszawy. Fakt dysponowania tytułem prawnym do lokalu, w którym zamieszkuje wraz z rodziną nie powinien samoistnie stanowić kryterium decydującego o odmowie zawarcia umowy najmu. W ocenie skarżącej podstawowe kryterium winno stanowić ustalenie, czy zajmowane mieszkanie zabezpiecza ich potrzeby mieszkaniowe i wskazała, że zamieszkuje w trudnych warunkach mieszkaniowych ponieważ z czteroosobową rodziną zajmują małe mieszkanie i nie stać ich na wynajęcie na rynku prywatnym lokalu o większej powierzchni. Zarząd Dzielnicy Bemowo uchwałą z dnia 18 lipca 2017 r. nr 1329/2017 nie uwzględnił wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z uchwały z dnia 30 maja 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. S. zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - § 12 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że wniosek dotyczył najmu lokalu na czas nieoznaczony, nie zaś lokalu socjalnego, co skutkowało podjęciem przez Zarząd Dzielnicy Bemowo uchwały w sprawie, która nie była przedmiotem wniosku; - § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały poprzez błędną interpretację w wyniku której stwierdzono, że umowa najmu jest innym tytułem prawnym wykluczającym możliwość zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - § 22 ust. 2 pkt 3 i 5 uchwały w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: - brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia czy lokal, w którym zamieszkują wraz z dziećmi na podstawie umowy najmu, zabezpiecza ich potrzeby mieszkaniowe w taki sposób, że nie mogą zostać uznani za osoby pozostające w trudnych warunkach mieszkaniowych, o których mowa w § 4 uchwały; - brak zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego na potwierdzenie zajmowania przez 4 osobową rodzinę lokalu o powierzchni użytkowej 29,99m2, w tym powierzchni mieszkalnej 21m2 (5,25m2 na osobę) tym samym potwierdzenia, że zajmowany lokal nie zaspokaja ich potrzeb mieszkaniowych, co miało istotny wpływ na ocenę naszych warunków; - art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., tzn. zasady ochrony zaufania strony postępowania do organu rozpoznającego jej sprawę, której urzeczywistnieniu służy m.in. obowiązek wyjaśniania przesłanek, ukierunkowujących załatwienie sprawy administracyjnej w określony sposób, poprzez dopuszczenie do wskazanych powyżej uchybień procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę zwrócił uwagę, że skarżąca i jej dwójka dzieci posiadają zezwolenie na pobyt ze względów humanitarnych do dnia 6 lutego 2019 r., natomiast jej mąż posiada zezwolenie na pobyt czasowy do 28 września 2018 r. i zamieszkują oni w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie na podstawie zawartej przez nich prywatnej umowy najmu na czas oznaczony. W ocenie Sądu organ był zatem zobowiązany poddać wnikliwej ocenie posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, czy skarżąca wraz z osobami zgłoszonymi do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać lub gdy posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a także gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Gdyby faktycznie tak było, to dopiero wówczas byłby zobowiązany do odmowy zawarcia umowy najmu lokalu. Sąd zaznaczył, że wprawdzie skarżąca posiada tytuł prawny do lokalu, lecz z uwagi na fakt, iż jest to prywatna umowa najmu, to nie może go zbyć, bądź też czerpać pożytków celem możliwości zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Natomiast skoro skarżąca najmuje wspomniany lokal, a zatem nie odpowiada przesłankom zawartym w § 6 § ust. 1 pkt 1, to organ nie miał podstawy, aby nie wyrazić zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony. Reasumując Sąd uznał, że przytoczona przez organ w zaskarżonej uchwale podstawa prawna, w żadnej mierze nie dotyczy skarżącej. Tym bardziej, że organ w uzasadnieniu bezrefleksyjnie uznał, że skarżąca nie została zakwalifikowana na listę osób do zawarcia umowy najmu lokalu, bowiem "posiada inny tytuł prawny do lokalu niż wymieniony w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy". To zaś – zdaniem Sądu – nie może być argumentem przemawiającym za podjęciem zaskarżonej uchwały z dnia 30 maja 2017 r., bowiem w żadnym z przepisów uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. nie ma takiej przesłanki do odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej podał, że powierzchnia użytkowa lokalu wynajmowanego przez skarżącą wynosi 29,99m2, w tym powierzchnia mieszkalna 21m2 i na jedną osobę zamieszkującą w lokalu powierzchnia mieszkalna wynosi 5,25m2. Natomiast w uchwale z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie wezwania do usunięcia prawa oraz w odpowiedzi na skargę stwierdza, że "w miejscu zamieszkania spełnione jest kryterium mieszkaniowe". Organ pozostaje zatem w błędzie, bowiem w myśl § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, kryterium metrażowe jest spełnione, jeśli na osobę przypada więcej aniżeli 6m2 powierzchni mieszkalnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Miasto Stołeczne Warszawa, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. § 22 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. nr 132 poz. 3937 ze zm.), poprzez błędną jego wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie, co doprowadziło Sąd do błędnego stwierdzenia naruszenia prawa przez organ i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały; 2) naruszenie prawa materialnego a to § 4 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy poprzez błędną jego wykładnię, co doprowadziło Sąd do określenia nie dającego się wykonać w świetle zastosowanej wykładni sposobu ponownego rozpoznania sprawy przez organ. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; ewentualnie 2) uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych. Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej sformułowane zostały jako zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. w pkt 1 § 22 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. poprzez błędną jego wykładnię a w konsekwencji błędne zastosowanie, a w pkt 2 § 4 pkt 1 powołanej uchwały poprzez błędną jego wykładnię, co prowadzi do nie dającego się wykonać w świetle zastosowanej wykładni sposobu ponownego rozpoznania sprawy przez organ. Natomiast zarówno z okoliczności sprawy, jak i braku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania wynika, że okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a przy najmniej nie są kwestionowane, co sprawia, że istota sporu dotyczy zagadnień materialnoprawnych, tj. wykładni powołanych przepisów wymienionej wyżej uchwały. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na § 4 uchwały, który określa jakim osobom mogą być wynajmowane lokale z mieszkaniowego zasobu gminy. Są to osoby pozostające w trudnych warunkach mieszkaniowych (pkt 1 uchwały) i materialnych (pkt 2 uchwały). Zgodnie z § 4 pkt 1 osoby, które pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych to osoby: które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowalnego. Wykładania językowa tego przepisu jest jasna i bezsporna, zgodnie z nią jeżeli na jedną osobę zamieszkująca w lokalu przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej (czyli łącznej powierzchni wszystkich pokoi) to spełnione jest kryterium zamieszkiwania w trudnych warunkach. Mając na uwadze bezsporne okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, na które powołuje się organ, powierzchnia użytkowa lokalu wynajmowanego przez skarżącą wynosi 29,99m2, w tym powierzchnia mieszkalna 21m2, tj. na jedną z czterech osób mieszkających w lokalu powierzchnia mieszkalna wynosi 5,25m2. Tym samym zarzut dotyczący naruszenia przepisu § 4 pkt 1 uchwały wobec bezspornej jego treści i bezspornych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest niezasadny. Powyższe jednoznacznie wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, tej oceny nie zmienia błąd jaki wkradł się w uzasadnieniu wyroku na str. 9 w akapicie trzecim, który zawiera następujące zdanie: "Zatem wskazać należy organowi, że pozostaje on w błędzie, bowiem w myśl § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy miasta stołecznego Warszawy, kryterium metrażowe jest spełnione, jeśli na osobę przypada więcej aniżeli 6m2 powierzchni mieszkalnej", a powinno być "nie więcej aniżeli 6m2", co jednoznacznie wynika z treści samego przepisu. Tym samym jest to oczywista omyłka, a nie błąd w wykładni powołanego przepisu. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia § 4 ust. 1 uchwały poprzez jego błędną wykładnię jest niezasadny. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., niemniej jednak, mając na uwadze niezasadność zarzutu dotyczącego błędnej wykładni § 4 pkt 1 uchwały, wskazania Sądu I instancji, iż rozpoznając sprawę na nowo organ winien rozpoznać wniosek skarżącej na podstawie przesłanek zawartych w § 4 pkt 1 i pkt 2 jest prawidłowy. Odnosząc się zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt 1, a dotyczącego naruszenia § 22 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez błędną wykładnię, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny, a wykładania powyższych przepisów dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Powołany § 6 uchwały (podobnie jak wskazany wcześniej § 4 uchwały) zawarty jest w rozdziale 2 zatytułowanym, wynajmowanie lokali na czas nieoznaczony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych, rozdział ten zawiera normy o charakterze materialnoprawnym dotyczące wynajmu lokali. Przepis § 6 uchwały reguluje, kiedy odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, w tym zgodnie z pkt 1 jeżeli "wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać lub gdy posiadają spółdzielcze prawo do lokalu, a także gdy posiadają tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie". Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika posiadanie jakiego tytułu prawnego i do jakiej nieruchomości (lokalowej, budynkowej, gruntowej) powoduje odmowę zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Powołany przepis nie wyłącza możliwości zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z osobą, która posiada obligacyjny tytuł do lokalu mieszkalnego jakim jest umowa najmu lokalu, który nie należy do zasobów publicznych, tylko stanowi własność podmiotów prawa prywatnego. Natomiast powołany § 22 uchwały zawarty jest w rozdziale 7 zatytułowanym, tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. W § 22 ust. 1 uregulowano zasady dotyczące składania wniosków osób występujących o zawarcie umowy najmu w tym właściwość urzędu dzielnicy, wymagane dokumenty. Przepis § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały stanowi, że przy rozpatrywaniu wniosków osób, o których mowa w ust. 1 należy poddać wnikliwej analizie między innymi: posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały. Dokonując wykładni § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały należy przede wszystkim zwrócić uwagę na obowiązek dokonania wnikliwej analizy dotyczącej posiadania przez wnioskodawcę innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1. Analiza ta nie może prowadzić do takiej wykładni w wyniku której zostanie zmieniona treść § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały, bez zmiany tego przepisu. Dlatego też nie można zgodzić się z taką wykładnią, że posiadanie przez wnioskodawcę innego tytułu prawnego do lokalu (niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały), w tym przypadku prywatnej umowy najmu będzie zawsze oznaczało brak możliwości ubiegania się o lokal z mieszkaniowego zasobu gminy. W okolicznościach tej sprawy bezsporne jest, że lokal mieszkalny będący przedmiotem najmu z uwagi na małą powierzchnię, w którym na jedną osobę przypada 5,25m2 powierzchni mieszkalnej, a więc spełniona jest określona w § 4 pkt 1 uchwały przesłanka trudnych warunków mieszkaniowych nie może automatycznie wyłączać z możliwości ubiegania się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Wykładnia proponowana przez skarżącego kasacyjnie prowadziłaby do rozszerzenia zakresu § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały, czyli rozszerzenia przypadków odmowy zawarcia umowy najmu lokalu poprzez przyjęcie, że sam fakt zawarcia prywatnej umowy najmu lokalu mieszkalnego, bez względu na wielkość tego lokalu zawsze wyłącza takiego wnioskodawcę z możliwości ubiegania się o lokal z zasobu gminy. Dodatkowo zauważyć należy, że wykładnia § 22 ust. 2 pkt 3 uchwały proponowana przez skarżącego kasacyjnie prowadzi do skutku, którego zarówno z punktu widzenia prawnego jak i celowościowego nie można zaakceptować. Mianowicie zgodnie z § 4 pkt 1 uchwały lokale z mieszkaniowego zasobu gminy mogą być wynajmowane osobom które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych. Osoby które pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych to osoby, które zamieszkują w lokalu w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, osoby te mogą zamieszkiwać na podstawie różnych tytułów prawnych (innych niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały) np. na podstawie umów obligacyjnych np. najmu, podnajmu, użyczenia, umów nienazwanych, czy też tytułów prawnych wynikających z praw rzeczowych ograniczonych jak służebności, użytkowanie. Mogą być również przypadki, że osoby które pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych mogą zajmować lokal bez tytułu prawnego. Możliwość ubiegania się o lokal mieszkalny z zasobów gminy nie została ograniczona tylko do osób, które nie posiadają żadnego tytułu prawnego do lokalu (wówczas byliby to bezdomni lub osoby pozostające w trudnych warunkach mieszkaniowych i zajmujące lokal bez tytułu prawnego), dlatego też dokonując wykładni przepisów uchwały, a w szczególności § 22 ust. 2 pkt 3 należy mieć na uwadze zarówno treść § 6 ust. 1 pkt 1 jak również treść § 4 pkt 1 uchwały. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, a Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej wykładni przepisów uchwały. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.