I OZ 767/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 641/05 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. L. na pismo Gminy G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wezwania do zapłaty zaległości czynszowych za lokal mieszkalny postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 641/05 odmówił skarżącemu J. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że zaskarżone jest ostateczne (przedsądowe) wezwanie do zapłaty zaległości czynszowych za lokal mieszkalny, a dopuszczalność skargi w tym zakresie była już przedmiotem rozważań Sądu zawartych w postanowieniu z dnia 5 września 2005 r. Obowiązujące w tym zakresie przepisy, w szczególności art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), nie przewidują możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego wezwania do zapłaty zaległości czynszowych za lokal mieszalny. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Sąd wskazał, że taka bezzasadność zachodzi w niniejszej sprawie, a wskazuje na to stan faktyczny i prawny sprawy, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. L. W treści zażalenia skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i przyznanie adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie podstawą oddalenia wniosku J. L. o przyznanie prawa pomocy nie była sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącego, lecz oczywista bezzasadność wniesionej skargi. Skarżący wniósł skargę na ostateczne (przedsądowe) wezwanie do zapłaty zaległości czynszowych, zatem bezspornym jest że sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść wniesionej skargi pozwala na jednoznaczną ocenę, że w niniejszej sprawie zaistniała oczywista jej bezzasadność. W świetle powyższego, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2006 r. o odmowie przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. należy uznać za prawidłowe. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.