I SA/Łd 1305/13

SENTENCJA Dnia 17 grudnia 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2007 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – B. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE B.S. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2007 rok. We wniosku tym skarżąca podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z 24-letnią córką K. Osiąga wynagrodzenie w kwocie 3.300 zł brutto oraz uzyskuje dochód z tytułu najmu garażu w wysokości 220 zł miesięcznie. Jej córka nie osiąga żadnego dochodu, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna, bez prawa do zasiłku z tego tytułu. W skład majątku rodziny wchodzą: mieszkanie o pow. 96,12 m2 wraz z miejscem postojowym oraz udziały we współwłasności mieszkania o pow. 53 m2 (1/2) i działki rolnej o pow. 1,1832 ha. Jednocześnie skarżąca podała, że miesięczne koszty stałe rodziny stanowią kwotę 1.250 zł, w tym czynsz za dwa mieszkania w wysokości 800 zł. Pozostają jeszcze koszty utrzymania rodziny i wyżywienia, które pochłaniają pozostałe dochody. Podkreśliła przy tym, że mieszkanie, które otrzymała w spadku, nie przynosi żadnych dochodów, jednakże z uwagi na panującą na rynku nieruchomości sytuację nie ma możliwości jego sprzedaży. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 14 listopada 2013 roku wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, w tym do nadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych przez nią i jej córkę rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, nadesłania odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego skarżącej za 2012 r. oraz przedstawienia decyzji potwierdzającej status córki skarżącej – jako osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w drodze pisma z dnia 27 listopada 2013 roku nadesłała wymagane dokumenty i informacje dotyczące jej sytuacji majątkowej. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dokumentów wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 24-letnią córką K.. Osiąga wynagrodzenie w kwocie 3.300 zł brutto oraz uzyskuje dochód z tytułu najmu garażu w wysokości 220 zł miesięcznie. Córka skarżącej nie osiąga żadnego dochodu, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna, bez prawa do zasiłku z tego tytułu. Majątek rodziny stanowią: mieszkanie o pow. 96,12 m2 wraz z miejscem postojowym oraz udziały we własności mieszkania o pow. 53 m2 (1/2) i działki rolnej o pow. 1,1832 ha. Miesięczne koszty stałe rodziny zamykają się kwotą 1.250 zł. Pozostałe środki skarżąca przeznacza na koszty utrzymania i wyżywienia rodziny. Jednocześnie analiza wyciągów z rachunku bankowego skarżącej dowodzi, że wnioskodawczyni nie posiada znaczących środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Natomiast w 2012 roku osiągnęła dochód w kwocie 38.125,68 zł (według PIT-37) oraz przychód z tytułu najmu garażu w kwocie 6.140 zł (według PIT-28). Ponadto z nadesłanych dokumentów wynika, że posiadany przez skarżącą rachunek bankowy oraz wynagrodzenie za pracę stanowią przedmiot zajęcia egzekucyjnego na kwotę 33.654,57 zł. W tej sytuacji, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Dokonując powyższej oceny, Referendarz sądowy w szczególności wziął pod uwagę wysokość wynagrodzenia skarżącej stanowiącego zasadnicze źródło utrzymania 2-osobowej rodziny oraz kwotę niezbędnych wydatków, a ponadto kwotę zajęcia egzekucyjnego wynikającego z zobowiązań skarżącej i na tej podstawie przyjął, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 §3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. (MSi)