II SA/Łd 186/12

SENTENCJA Dnia 6 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 roku sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej D. M. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 25 maja 2011r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Ł. S. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym wraz z zewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej oraz przebudową fragmentu sieci ciepłowniczej przy ul. A 37, 39 i 41 w Ł. (działki nr [...], w obrębie [...]). Odwołania od powyższej decyzji wniosły: Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł., S. K. i K. K. oraz D. M. W uzasadnieniu odwołania Spółdzielnia A w Ł. wskazała, iż naruszone zostało przysługujące jej prawo własności, bowiem wymiary podane na rzucie fundamentów (biorąc pod uwagę wymiary podane na rysunkach z poddanym korekcie wymiarem 8.23 m z projektu zagospodarowania terenu) wskazują, iż ława fundamentowa pod ścianą S-2 zlokalizowana jest na działce sąsiedniej. Nadto w ocenie Spółdzielni projektowana zabudowa ogranicza w niedopuszczalny sposób właściwe i dotychczasowe użytkowanie nieruchomości nr [...], poprzez brak dostępu służb MPO do istniejącego śmietnika. Poza tym odległość okien projektowanej zabudowy od istniejącego śmietnika jest niezgodna z obowiązującymi przepisami i wynosi dużo mniej niż 10 m. Brak na projekcie zagospodarowania terenu lokalizacji śmietnika dla nowej inwestycji. Strona wskazała również, iż naruszone zostało bezpieczeństwo użytkowania, bowiem w projekcie brak jest balustrad na ścianie S-2 garażu, pomimo różnic poziomów przekraczającej 0.5 m pomiędzy dachem (stropem) piwnic projektowanego budynku, a poziomem istniejącego terenu sąsiedniej działki nr [...]. Nadto realizacja inwestycji stanowi zagrożenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, ponieważ pozbawia całkowicie Straż Pożarną oraz mieszkańców sąsiedniej nieruchomości przy ul. B 28 dostępu do elewacji południowej. Projekt wprawdzie zawiera warunki ochrony przeciwpożarowej projektowanego budynku, ale nie zostały w nim uwzględnione ewentualne zagrożenia dla sąsiednich obiektów. Z uwagi na szczególny rodzaj zabudowy – głęboka piwnica (parking podziemny) zlokalizowana w domniemanej granicy nieruchomości – projekt winien zawierać rozwiązanie szczegółowe, opisujące sposób budowy ławy i ściany fundamentowej z uwzględnieniem nie ingerowania w działkę sąsiednią. Brak rozwiązania tego problemu, a także brak potwierdzenia, że pomimo bardzo bliskiej odległości oraz znacznej różnicy głębokości piwnic budynku projektowanego (ul A 37-41) i istniejącego (ul. B 28), iż brak jest oddziaływania budynku projektowanego na istniejący, spowodowanego robotami budowlanymi związanymi z wykonaniem fundamentów dla w/w budynku projektowanego, w części dotyczącej parkingu podziemnego poza obrysem budynku, zdaniem odwołującej się Spółdzielni zagrażają budynkowi, którego jest właścicielem i w konsekwencji grożą katastrofą budowlaną. Natomiast D. M. w złożonym odwołaniu od w/w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 5, w związku z art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono dokładnych analiz oddziaływania planowanej inwestycji na interesy osób trzecich, zaś przeprowadzone w sprawie dowody prowadzą wręcz do wniosku, że realizacja inwestycji doprowadzi do naruszenia interesów osób trzecich; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 77 § 1 K.p.a., w związku z art. 7 K.p.a., poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich; - art. 78 § 1 K.p.a., w związku z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez pomijanie wniosków dowodowych strony w sytuacji, w której przedmiotem dowodów są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy; - art. 80 K.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w treści zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oprał oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do wniosków dowodowych strony. W ocenie odwołującej organ rozpoznający wniosek inwestora powinien dokładnie badać zgodność projektu z przepisami prawa, ale przede wszystkim przeprowadzić dowody, które pozwoliłyby na jednoznaczne wyeliminowanie negatywnej przesłanki - naruszenia interesów osób trzecich w wyniku realizacji zamierzonej inwestycji. Mając na względzie zakres, czas trwania realizacji i wreszcie skutek w postaci wybudowania budynku wielorodzinnego w określonym w decyzji miejscu, naruszenie interesów osób trzecich jest już na pierwszy rzut oka wysoce prawdopodobne. Strona, po zapoznaniu się z projektem budowy i dokumentacją zgromadzoną w aktach doszła do przekonania, że inwestycja ta istotnie narusza jej interesy. W celu weryfikacji swoich twierdzeń oraz usunięcia przez inwestora dostrzeżonych naruszeń, strona, w toku postępowania składała szereg wniosków dowodowych na okoliczności mające istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W toku postępowania organ administracji uwzględnił jedynie część zgłoszonych wniosków dowodowych, jednakże znaczną część zupełnie pominął, zarówno w toku postępowania, jak i w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do kwestii wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę w kontekście art. 5 ustawy Prawo budowlane to odwołująca się stwierdziła, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów zawartych w tym przepisie, a to ze względu na fakt naruszenia słusznych interesów osób trzecich. Po pierwsze realizacja inwestycji pozbawi mieszkańców sąsiadującej nieruchomości dostępu do zaplecza bloku, co stanowić może tego typu zagrożenie i uniemożliwi dojazd pojazdom straży pożarnej, pogotowia itp. Po wtóre ul. A jest drogą wewnętrzną, pod którą przebiegają rury ciepłownicze i gazowe do sąsiadującego z inwestycją osiedla. Strona obawia się, że ciężki sprzęt wykorzystany przy budowie uszkodzi cienką warstwę asfaltu położoną na tej drodze. Podkreślono, że powierzchnia drogi wewnętrznej została już uszkodzona i została częściowo naprawiona w marcu tego roku. Na tę okoliczność, w ocenie skarżącej organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić stosowny dowód, mając na względzie fakt, że dla oceny czy dojdzie do ewentualnego uszkodzenia drogi w trakcie realizacji inwestycji, konieczne jest posiadanie wiedzy specjalnej w tym zakresie. Nadto teren nowej inwestycji nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, którą jest ul. B. Zdaniem strony przewidziany dojazd od ul. A, która jest drogą wewnętrzną nie spełnia odpowiednich wymogów dla tak dużej inwestycji. Po za tym w wyniku realizacji inwestycji działka nr [...] znacznie straci na wartości, funkcjonalności, co w efekcie spowoduje brak możliwości jej zbycia. Okoliczność ta, w ocenie odwołującej się, narusza interesy osób trzecich. Nadto podniosła, że wystąpiła do sądu z wnioskiem o ustanowienie drogi koniecznej dla tej działki, zaś droga ta przebiegać ma na terenie planowanej inwestycji, co jest istotną okolicznością w niniejszej sprawie. Odwołująca się wskazała również, że w ramach inwestycji planowana jest budowa garażu podziemnego, co powinno zostać poddane ocenie w kontekście przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 września 1999r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych (Dz. U. z dnia 17 września 1999r.), w szczególności § 12 ust. 4 tego rozporządzenia. Zdaniem odwołującej się nie można bowiem wykluczyć, że w garażu tym parkować będą pojazdy z silnikami gazowymi, natomiast instalacje gazowe zasilane gazem o gęstości większej od gęstości powietrza nie mogą być stosowane w pomieszczeniach, których poziom podłogi znajduje się poniżej otaczającego terenu oraz w których znajdują się studzienki lub kanały instalacyjne i rewizyjne poniżej podłogi. Przy rozpatrywaniu wniosku inwestora należy, zdaniem strony, również wziąć pod uwagę przepis § 19 ust.1 - Rozporządzenia Ministra Infrastruktury (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002r. Nr 75, poz. 690) oraz § 276 ust. 1 tegoż rozporządzenia organ administracji powinien był więc zbadać, czy budowa garażu nie spowoduje negatywnych konsekwencji dla budynków znajdujących się w otoczeniu planowanej inwestycji. Twierdzenie organu pierwszej instancji, że strona nie przedstawiła żadnej opinii biegłego, która mogłaby wskazywać na istnienie jakiś nieprawidłowości czy niebezpieczeństw jest sprzeczne z istotą postępowania dowodowego w ramach postępowania administracyjnego, bowiem to na organie administracji spoczywa obowiązek zebrania i dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego, zaś strona korzystając z prawa czynnego udziału w postępowaniu, może jedynie wskazywać organowi dowody niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Ustawodawca przyznaje bowiem organowi administracji niezbędne uprawnienia pozwalające na realizowanie wspomnianego obowiązku, w tym uprawnienia zmierzające do skutecznego przesłuchania osób w charakterze świadków. Strona domagała się wyjaśnienia podniesionych kwestii również z tego względu, że organ administracji, w wydanej przez siebie decyzji o warunkach zabudowy wydanych na potrzeby tej inwestycji wskazał, że wszelkie okoliczności związane z oddziaływaniem planowanej inwestycji na nieruchomości z nią sąsiadujące, wyjaśnione będą w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego ul. A 37,39 i 41. Stąd strona wielokrotnie wnosiła o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości dotyczących oddziaływania inwestycji na interesy osób trzecich w toku niniejszego postępowania. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie strony odwołującej się, nie pozwala uznać, że wątpliwości te zostały wyjaśnione, a co za tym idzie, nie pozwala przyjąć, że zaskarżona decyzja spełnia wszelkie wymogi przewidziane w ustawie Prawo budowlane oraz w innych przepisach wykonawczych, a zwłaszcza wymogi zawarte w art. 5 tejże ustawy. K. K. i S. K. we wniesionym odwołaniu podnieśli natomiast, iż nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją między innymi dlatego, iż pozbawieni zostali drogi koniecznej tj. przeciwpożarowej, która została bezprawnie sprzedana bez wiedzy lokatorów I. K., która następnie sprzedała ją developerowi. Odwołujący się wskazali, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę winno mieć na uwadze potrzeby ludzi, a nie kierować się przyszłymi zyskami developera. Zdaniem skarżących takie zagęszczenie budynkami małego terenu nie uwzględnia potrzeb ludzi, podnosząc jednocześnie, iż na małym skrawku terenu, który im pozostał znajduje się śmietnik, w związku z czym nie będzie wentylacji, co spowoduje znaczne utrudnienia i uciążliwości. Wskazali także, iż blok w którym zamieszkują pozbawiony jest miejsc parkingowych, których nie zapewniono im od 40 lat. Wnieśli także, by Wojewoda zweryfikował sprzedaż działki o pow. około 302 m2 przez Spółdzielnię Mieszkaniową znajdującej się na ul. C wskazując, iż kilka lat temu sprzedano ich drogę konieczną i nie zapewniono drugiej drogi koniecznej przez te lata, wnosząc jednocześnie o zweryfikowanie ceny sprzedaży tej działki, bowiem mają wątpliwości, czy nie została zaniżona jej cena w stosunku do cen obowiązujących w tym czasie za tego rodzaju grunt. Nie wyrazili także zgody, by od strony południowej zostały posadzone wysokie drzewa, które jak wskazują, znacznie urosną, zacieniając ich mieszkanie, zaś spadające z nich liście obciążą ich kosztami wywozu. Podkreślili także, że nieprzeprowadzono badań, czy wykop pod garaż podziemny blisko ich bloku nie naruszy konstrukcji tego bloku. Wojewoda [...], decyzją z [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Po przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy, stwierdził, iż wnioskiem z dnia 24 maja 2011r. Ł. S. wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku wielorodzinnego. Wskazano, że pismem z dnia 17 czerwca 2011r. inwestor zwrócił się do organu o rozszerzenie w/w wniosku o przełożenie sieci ciepłowniczej kolidującej z planowaną inwestycją. Następnie Prezydent Miasta Ł. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, wymieniając je enumeratywnie, w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania. Pismem z dnia 12 sierpnia 2011r., inwestor usunął wszystkie wskazane w nim nieprawidłowości. W konsekwencji uznając, iż inwestorzy spełnili wymagania określone art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oraz mając na względzie ustalenia art. 35 ust. 4 tej ustawy Prezydenta Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów wniesionych w odwołaniu przez Spółdzielnię Mieszkaniową A Wojewoda stwierdził, iż nie znajdują one uzasadnienia, bowiem przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działkach o nr [...] oraz [...], stanowiących współwłasność inwestora oraz R. L., (który jak wynika ze złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyraził zgodę na dysponowanie terenem przewidzianym pod zabudowę) i nie narusza prawa własności skarżącej Spółdzielni, co wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie podkreślono, iż lokalizację podziemnej części projektowanego budynku tj. garażu podziemnego w granicy działki dopuszczają przepisy § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), który stanowi, iż odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się. Odnośnie podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej nie zachowania odległości projektowanej inwestycji od istniejącego śmietnika, która jak wskazuje Spółdzielnia jest niezgodna z obowiązującymi przepisami i wynosi mniej niż 10 m organ odwoławczy stwierdził, iż ustalenia przepisu § 23 ust. 2 wskazanego rozporządzenia stanowią wprawdzie, iż odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, jednakże przepis ten odnosi się do projektowanych miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, nie zaś do już istniejących, co ma miejsce w omawianej sprawie. Do akt sprawy inwestor załączył także wydaną przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. pozytywną opinię sanitarną, dotyczącą usytuowania miejsca na pojemniki i kontenery na odpady stałe, zlokalizowane na działce o nr [...] w odległości 7 m oraz 11 m od drzwi balkonowych w planowanym do realizacji budynku oraz w odległości 1,85m od granicy z działką sąsiednią o nr 119. Odnośnie pozostałych zarzutów wniesionych przez Spółdzielnię Wojewoda stwierdził, iż za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym odpowiada projektant, który składa jednocześnie oświadczenie, iż projekt ten został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został także pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i zawiera również warunki ochrony przeciwpożarowej budynku (str. 11, pkt 14 opisu technicznego), w którym wprowadzono zakaz przechowywania materiałów palnych. Zdaniem organu odwoławczego nie znajdują także uzasadnienia zarzuty wniesione w odwołaniu D. M. dotyczące stwierdzenia, iż realizacja projektowanej inwestycji doprowadzi do naruszenia interesów osób trzecich, wskazując na naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które wyszczególniono powyżej. Strony bowiem brały czynny udział w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu administracyjnym, były zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego, a w trakcie tego postępowania zapoznawały się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wnosząc szereg uwag i zastrzeżeń, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika także, iż po sprawdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w nim nieprawidłowości, biorąc pod uwagę uwagi i zastrzeżenia wniesione przez strony postępowania. Nadto strony postępowania mają prawo do wnoszenia uwag i zastrzeżeń, jednakże to do organu należy ocena, czy wszystkie wniesione przez strony zarzuty są zasadne. W ocenie organu nie znajduje także uzasadnienia stanowisko strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja narusza ustalenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem z treści tej decyzji jasno wynika, które fakty organ uznał za udowodnione, wskazując dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, odnosząc się także do wniosków dowodowych strony. Nadto przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę omawianej inwestycji, nie zaś decyzja o warunkach zabudowy, na którą wskazuje we wniesionym odwołaniu D. M. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu K. K. i S. K. dotyczących pozbawienia ich drogi koniecznej tj. przeciwpożarowej, która jak podnoszą, została bezprawnie sprzedana bez wiedzy lokatorów, organ stwierdził, iż kwestia te nie leży w gestii organów administracji architektoniczno-budowlanej. Podnoszone przez skarżących kwestie wysokości ceny za sprzedaż działki oraz braku miejsc parkingowych na ich działce również nie mogą być przedmiotem oceny organu administracji architektoniczno-budowlanej. Odnośnie kwestii dotyczących spowodowania projektowaną budową niebezpieczeństwa dla budynku mieszkalnego w którym zamieszkują organ, jak wskazano powyżej, za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym (który zawiera wymagane opinie i uzgodnienia), sporządzonym dla przedmiotowej inwestycji odpowiada projektant, który składa jednocześnie oświadczenie, iż został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wszystkie te kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione zarówno skarżącym, jak i inwestorowi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. Odnosząc się do kwestii dotyczącej wysokich nasadzeń na działce inwestora, na które nie wyrażają zgody, stwierdzono, iż przepisy ustawy Prawo budowlane kwestii tej nie regulują. Każdy ma natomiast prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, o czym stanowi przepis art. 4 powyższej ustawy. Wobec powyższego nie znaleziono podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na wskazaną wyżej decyzję Wojewody [...] wniosła D. M. zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 5, w związku z art. 36 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy nie przeprowadzono dokładnych analiz oddziaływania planowanej inwestycji na interesy osób trzecich, zaś przeprowadzone w sprawie dowody prowadzą wręcz do wniosku, że realizacja inwestycji doprowadzi do naruszenia interesów osób trzecich. 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 10 § 1, w związku z art. 81 K.p.a., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz co do zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonego postanowienia; - art. 81 K.p.a. poprzez uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, w sytuacji gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; - art. 77 § 1, w związku z art. 7 K.p.a. poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich; - art. 78 § 1, w związku z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez pomijanie wniosków dowodowych strony w sytuacji, w której przedmiotem dowodów są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy; - art. 80 K.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej; - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w treści zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oprał oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do wniosków dowodowych strony. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uwzględnienie wniesionej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymując argumentację zawartą w treści odwołania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotowa sprawa dotyczy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym wraz z zewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej oraz przebudową fragmentu sieci ciepłowniczej przy ul. A 37, 39 i 41 w Ł. (działki nr [...], w obrębie [...]). Tytułem wstępu należy wskazać, iż w myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę nakłada na właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie kompletności projektu budowlanego i co istotne - zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz z przepisami techniczno - budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie, organy przyjęły, że wszystkie warunki przewidziane przepisami prawa budowlanego, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę zostały spełnione. Zgodzić się należy, iż zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy inwestor dołączył do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane. Stosownie bowiem do treści art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera także wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 w zw. z ust. 3a) ustawy Prawo budowlane, został on sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały również aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Słusznie także organ przyjął, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy. Kluczową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest natomiast odpowiedź na pytanie czy zatwierdzony projekt był projektem ostatecznym, według którego inwestor faktycznie zamierzał realizować sporną inwestycję, czy też zamiarem inwestora była realizacja zupełnie innego projektu budowlanego, którego nie przedstawiono organowi do zatwierdzenia, o czym organy, choć nie wprost, ale były informowane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przez inne strony postępowania. Kolejną kwestią, jest to czy organ uznając przedłożony projekt budowlany przez inwestora przeanalizował w sposób właściwy przedstawione w nim rozwiązania konstrukcyjne, czy raczej uznał prawidłowość przedłożonego projektu opierając się jedynie na formalnych aspektach jego poprawności wynikających z sygnowania go podpisami osób uprawnionych posiadających odpowiednie kwalifikacje. Powyższe wątpliwości odnoszące się do zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego zostały jednoznacznie określone i ujawnione dopiero na etapie postępowania sądowego (vide: Opinia techniczna o uwarunkowaniach realizacji budynku na działce przy ulicy A 37-41 związanych z zachowaniem bezpieczeństwa istniejącego budynku, przy ul. B 28, sporządzona przez dr inż. J. K. – rzeczoznawcę budowlanego, na zlecenie inwestorów oraz oświadczenie inwestorów złożone na rozprawie w dniu 6 listopada 2012r.). Dowody z tych dokumentów potwierdzają wcześniejsze zarzuty i wątpliwości wskazujące na wady konstrukcyjne w zatwierdzonym projekcie budowlanym zgłaszane na etapie postępowania przed organami administracji. W tej sytuacji należy odpowiedzieć na pytanie czy organy architektoniczno-budowlane w realiach niniejszej sprawy winny bezkrytycznie zatwierdzić pierwotnie złożony przez inwestora projekt budowlany opierając się na kryteriach formalnej poprawności, w szczególności gdy kwestie wadliwości projektu były podnoszone przez strony postępowania w jego toku, czy pogłębić raczej jego analizę merytoryczną. By odpowiedzieć na powyższe pytanie w pierwszej kolejności należy, przypomnieć, iż stosownie do dyspozycji z art. 35 ust. 2 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inaczej mówić projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Niewątpliwie również na tym etapie następuje określenie obszaru oddziaływania obiektu ( art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2), niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania administracyjnego, ale przede wszystkim do ustalenia jak projektowany obiekt będzie oddziaływał na inne obiekty budowlane znajdujące się w pobliżu. Nadto ust. 3 wskazanego artykułu zawiera procedurę usuwania stwierdzonych nieprawidłowości i braków (w zakresie określonym w ust. 1), zaś organ zatwierdzający projekt wydaje wówczas postanowienie, w którym nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając jednocześnie termin, w jakim powinno to być dokonane. W przypadku nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, właściwy organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z analizy warunków posadowienia budynku i sposobu prowadzenia prac fundamentowych w budynku nowo realizowanym, przeprowadzonej w złożonej do akt sprawy w dniu 10 sierpnia 2012 r. Opinii technicznej o uwarunkowaniach realizacji budynku na działce przy ulicy A 37-41 związanych z zachowaniem bezpieczeństwa istniejącego budynku, przy ul. B 28, przez rzeczoznawcę budowlanego dr inż. J. K., sporny budynek jest posadowiony bezpośrednio na stopach i ławach fundamentowych i został zaprojektowany na siatce wewnętrznych słupów o zróżnicowanym rozstawie. Fundamenty opisano jako: stopy, ławy, płyty i ściany fundamentowe i żelbetowe monolityczne z betonu klasy C20/25 (B25) zbrojone stałą A-III N B500SP. Beton podkładowy klasy min.C8/10 (B 10). W opinii opisane zostało również wzajemne oddziaływanie budynków (istniejącego i realizowanego). Z wniosków, jakie autor opinii wysnuł po zbadaniu sposobu fundamentowania obu budynków, zbadaniu, warunków posadowienia oraz wzajemnego oddziaływania budynków wynika, że nie należy dociążać podłoża pod fundamentami istniejącego budynku, co wynika z bliskiego usytuowania fundamentów w rzucie oraz usytuowania wyżej fundamentów budynku istniejącego, zróżnicowane warunki gruntowe wymagają szczególnej uwagi przy projektowaniu fundamentów budynku przy ul. A, a dopiero ściana z pali ograniczy oddziaływania nowego budynku na budynek istniejący, natomiast żeby ściana z pali skutecznie spełniła swoje zadanie musi ona przed wybraniem gruntu od strony nowo realizowanego budynku zostać podparta albo stropami albo dodatkowymi rozporami w poziomie oszczepu. Mając na uwadze powyższe, a także zalecenia autora opinii, co do wykonania planowanego budynku należy dojść do wniosku, że w momencie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę istniały uzasadnione wątpliwości co do możliwości wybudowania spornego budynku, na podstawie pierwotnie złożonego projektu, stanowiącego podstawę spornej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższą tezę potwierdza także oświadczenie inwestorów złożone na rozprawie w dniu 6 listopada 2012r., gdzie wedle inwestorów zatwierdzony projekt budowlany zawiera ogólne zarysy rozwiązań technicznych fundamentów, natomiast projekt wykonawczy uszczegóławia ustalenia projektu budowlanego, co znalazło odzwierciedlenie w opinii dr inż. J. K. złożonej na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2012r. W ocenie inwestorów nie jest to istotnym odstępstwem od projektu budowlanego. Opis fundamentów i ich wykonania w zatwierdzonym projekcie budowlanym (str. 4), zawiera następujący zapis: "Stopy, ławy, płyty i ściany fundamentowe żelbetowe monolityczne z betonu klasy C20/25 (B256) zbrojone stalą A-III N B500SP. Beton podkładowy klasy min. C8/10. Izolacja przeciwwilgociowa poprzez malowanie powłokowe emulsjami bitumicznymi np. Abizolem R+P." Bez wątpienia są to dwa różne sposoby wykonania fundamentów w projektowanym budynku, zarówno w zakresie samej konstrukcji jak i sposobu realizacji inwestycji. Opinia rzeczoznawcy budowlanego dr inż. J. K. zaleca bezwzględne wykonanie ściany z pali w osi ściany, we wschodniej granicy działki, co w istocie ma zapewnić bezpieczeństwo obiektu sąsiedniego i zapobiec ewentualnej katastrofie budowlanej na skutek osuwania się podłoża w wykopach. W ocenie Sądu powyższe okoliczności potwierdzają, iż dalsze prowadzenie inwestycji w oparciu o zatwierdzony projekt może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa sąsiedniego budynku, a w konsekwencji osób które w nim zamieszkują, bowiem nowo budowany budynek może w sposób niekorzystny oddziaływać na budynek istniejący, choćby z uwagi na niewielką odległość między nimi. Dalsze prowadzenie prac przy wątpliwościach co do możliwości realizacji inwestycji w oparciu o zatwierdzony projekt nakazuje zbadanie czy ów projekt jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, skoro sam inwestor przyznał, iż w momencie jego składania nie rozważano w ogóle technicznych możliwości realizacji fundamentów, w sposób opisany w zatwierdzonym projekcie, zaś faktycznie o rzeczywistych możliwościach realizacji projektu odniesiono się dopiero na etapie projekty wykonawczego, co jak wynika z załączonej opinii wymaga zasadniczych zmian już na etapie realizacji fundamentów spornej inwestycji. Zdaniem Sądu do podobnej konstatacji winny dojść organy architektoniczno – budowlane orzekające w niniejsze sprawie. W zatwierdzonym projekcie budowlanym, w opisie elementów konstrukcyjnych wskazano, iż stropy, ławy, płyty i ściany fundamentowe będą żelbetowe monolityczne z betonu klasy C20/20 (B25) zbrojone stalą A-III N B500SP. Nie ma w tym projekcie żadnej wzmianki o niemożności dociążania podłoża pod fundamentami istniejącego budynku, czy konieczności użycia ściany z pali, w celu ograniczenia oddziaływania nowego budynku na budynek istniejący, dodatkowo podpartej albo stropami albo dodatkowymi rozporami w poziomie oszczepu. Podkreślić należy, w trakcie całego postępowania administracyjnego strony w ramach ogólnie formułowanego niezadowolenia z lokalizacji spornej inwestycji wskazywały m.in. na to że kubatura nowopowstającego budynku jest zbyt duża względem działki inwestycyjnej (pismo z dnia 22 czerwca 2011r. i z dnia 5 września 2011r,). Zgłaszały wnioski dowodowe, co do powołania biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie (pismo z dnia 24 czerwca 2011r. oraz z dnia 7 września 2011r. ). Wprawdzie jak wynika z akt doprowadzono wskaźnik intensywności zabudowy do wartości przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy, jednakże nie ograniczyło to negatywnego wpływy na nieruchomość sąsiednią planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, nie było przeszkód, a wręcz powstał obowiązek po stronie organów wyjaśnienia kwestii czy przewidziane w pierwotnym projekcie fundamenty są adekwatne do rozmiarów inwestycji oraz czy przewidywany sposób ich wykonania jest możliwy do realizacji. Skoro sam inwestor w trakcie postępowania sądowego przedłożył opinię techniczną to nic nie stało na przeszkodzie by taką opinię złożył w trakcie postępowania przed organami administracji, choćby w ramach procedury przewidzianej dyspozycją art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego Podkreślić należy, iż projekt budowlany jest podstawowym dokumentem załączanym do wniosku o pozwolenie na budowę. Zatwierdzając w decyzji o pozwoleniu na budowę projekt budowlany, organ architektoniczno-budowlany nadaje moc obowiązującą jego treści. Projekt budowlany powinien między innymi zawierać układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, zastosowane schematy konstrukcyjne, rozwiązania konstrukcyjno — materiałowe itp.. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji winien zatem bezwzględnie sprawdzić zgodność projektu z przepisami, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono, bowiem po analizie złożonej ekspertyzy technicznej można dojść do przekonania, że pierwotny projekt budowlany był niezgodny z przepisami techniczno — budowlanymi, a to ze względu na zaproponowany w nim, wadliwy sposób fundamentowania budynku, którego wykonanie nie spełniało norm bezpieczeństwa w zakresie oddziaływania na sąsiedni budynek. Treść ekspertyzy technicznej potwierdza obawy stron, co do niebezpieczeństwa w zakresie stopnia oddziaływania planowanej inwestycji na istniejący budynek oraz wskazuje na nieprawidłowości, jakie zawierał pierwotny projekt budowlany. Przy rozpoznaniu niniejszej sprawy nasuwa się jeszcze jedna uwaga, czy ta formalna strona działań organów administracji, które zatwierdzają projekt budowlany kwitując jego poprawność stwierdzeniami, że został sporządzony przez osoby do tego powołane z odpowiednimi uprawnieniami, a więc jest prawidłowy, wytraca oręż organowi ale i sądowi do weryfikacji tych twierdzeń, jeżeli w toku postępowania sądowego okaże się, że projekt zawiera kardynalne błędy grożące katastrofą budowlaną, a realizacja obiektu w sposób prawidłowy prowadziłaby do istotnych odstępstw pod udzielonego pozwolenia na budowę. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć, iż zarówno organy administracji ale i sąd ma obowiązek przeciwdziałania pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji wadliwej i zagrażającej społeczeństwu W konsekwencji wnioski zawarte w treści wspomnianej opinii pozwalają przyjąć, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. są niezgodne z prawem, albowiem zostały wydane w oparciu o wadliwy projekt planowanej inwestycji, gdyż organy nie zastosowały się do dyspozycji zawartych w treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a w konsekwencji naruszone zostały zasady postępowania administracyjnego regulujące postępowanie wyjaśniające, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.. Nie wyjaśniono bowiem czy przedstawione w pierwotnym projekcie budowlanym fundamentowanie spornej inwestycji jest możliwe do realizacji w formie tam przedstawionej, bez negatywnego wpływu na budynki sąsiednie. Ponadto należy podkreślić, iż ocena materiału dowodowego niniejszej sprawy pozwala przyjąć tezę, iż sporna inwestycja jest realizowana według projektu zamiennego, który nie został prawie zatwierdzony. W konsekwencji działania inwestora należy uznać za próbę obejścia prawa, bowiem jak wynika z treści oświadczenia inwestorów złożonego na rozprawie od początku zamierzali oni realizować przynajmniej fundamenty budynku w sposób inny niż przedstawiony w zatwierdzonym projekcie budowlanym, zaś taka zmiana jak wynika z art. 36 a) Prawa budowlanego jest odstąpieniem od projektu budowlanego. W tym miejscu przypomnieć należy iż artykuł 36 a) ust. 1 Prawa budowlanego wprowadza zasadę, że inwestor, realizując dany obiekt, jest związany treścią decyzji zatwierdzającej konkretny projekt budowlany i nie może w sposób samodzielny wprowadzać rozwiązań technicznych oraz konstrukcyjnych innych niż przewiduje tenże projekt, jeśli wcześniej – przed dokonaniem istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nie uzyska decyzji administracyjnej w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, tj. zmiany pozwolenie na budowę. Kończąc należy przypomnieć, iż organ prowadzący postępowanie administracyjne zobowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co jest warunkiem wydania prawidłowej decyzji. Zgodnie z cytowanym przepisem w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Stwierdzić należy, iż zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 K.p.a. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością wydanego rozstrzygnięcia. Zasada dwuinstancyjności, zawarta w przepisie art. 15 K.p.a. nakazuje także organowi odwoławczemu ponowne rozpatrzenie sprawy co do jej istoty w tym także stosowanie zasad zawartych w art. 7 i art. 77 K.p.a. Wreszcie należy zwrócić uwagę, iż integralnym elementem wydanej przez organ administracji publicznej decyzji jest również jej uzasadnienie, o czym stanowi wprost art. 107 § 1 K.p.a. Kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja administracyjna jako całość, a więc łącznie z jej uzasadnieniem. Wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji zostały zawarte w art. 107 § 3 K.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. Pomimo, że jak wyżej wywiedziono do kontrolowanego postępowania stosują się przepisy ustawy Prawo budowlane wskazane było ustalenie przez organy czy złożony projekt budowlany spełnia wszystkie warunki przewidziane w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia naruszeń, w owym zakresie nałożenie obowiązku ich usunięcia (ust. 3) Przeprowadzone rozważania dowodzą, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte ze wskazanymi wyżej naruszeniami prawa materialnego, a przede wszystkim z naruszeniem przepisów proceduralnych. W szczególności decyzje organów obu instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Brak dokonania przez organy ustaleń w powyżej wskazanym zakresie świadczy, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Należy w tym miejscu wskazać, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 K.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że wydanie w niniejszej sprawie kwestionowanych decyzji było co najmniej przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ja decyzje organu pierwszej instancji. Orzeczenie zawarte w punkcie 2 wyroku wynika z przepisu art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. m.o.