II OSK 3852/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 183/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 183/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] (dalej "skarżąca" lub "skarżąca kasacyjnie"(dalej "Wojewoda") nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę przekucia okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 10 lipca 2017 r. [...] (dalej: "inwestor") zwróciła się do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę i przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym w miejscowości Pastuchów przy ulicy [...]. Wnioskodawczyni do wniosku dołączyła m.in. (a) projekt budowlany, (b) pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6 czerwca 2017 r. dopuszczające roboty budowlane planowane do realizacji na podstawie projektu, (c) oświadczenie projektanta o aktualności ustaleń wynikających z opinii biegłego sądowego wykonanej na zlecenie Sądu Rejonowego w [...] celem ustalenia, czy możliwe jest wstawienie drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...], (d) postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II Ca 770/16 w przedmiocie wyrażenia zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu w postaci wstawienia drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...], (e) opinię biegłego sądowego z dnia 3 marca 2015 r. w sprawie ustalenia możliwości wstawienia drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. powołując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290, dalej: "P.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wskazując na spełnienie w całości żądania strony, organ I instancji na podstawie na art. 107 § 4 k.p.a. odstąpił od uzasadnienia decyzji. Powyższa decyzja została doręczona osobiście również [...] w dniu 8 września 2017 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], decyzją nr [...] z [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany przewiduje wykonanie robót budowlanych polegających na przekuciu otworu okiennego na otwór drzwiowy. Celem inwestycji jest ułatwienie komunikacji pomiędzy frontem budynku a ogródkami działkowymi znajdującymi się z tyłu budynku, poprzez istniejący korytarz w części wspólnej w budynku wielorodzinnym. Projekt budowlany obejmuje także wykonanie pochylni utwardzonej kostką betonową, w celu wyrównania różnic wysokości terenu i posadzki w korytarzu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda potwierdził zgodność zamiaru przekucia otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym z ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w gminie [...]. Wskazując na § 2 ust. 2 pkt 1 tiret 8 tej uchwały organ stwierdził spełnienie przez inwestora warunków dotyczących funkcji planowanej inwestycji. Wojewoda ocenił również zgodność projektu budowlanego dotyczącego budynku objętego gminną ewidencją zabytków z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (§ 2 pkt 3 lit. b uchwały). Ponadto powołał się na uzgodnienie projektu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Organ odwoławczy stwierdził również brak istotnych zmian w zakresie zagospodarowania terenu i tym samym uznał, że nie koliduje on z normami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Dalej podał, że projekt budowlany wykonał projektant, który posiada wymagane uprawnienia budowlane i legitymuje się aktualnym (na dzień opracowania projektu) zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. W projekcie znajduje się także oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Tym samym analiza projektu budowlanego wykazała, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Niezależnie od powyższego Wojewoda przyznał, że decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, ponieważ nie doręczono jej pełnomocnikowi strony, lecz osobiście stronie. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że takie naruszenie nie miało negatywnego wpływu na sytuację prawną strony i nie pozbawiło jej prawa do skutecznego wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, [...] (dalej: "skarżąca"), zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 15, art. 8, art. 10 § 1 i art. 7 zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca wskazała, że wydanie przez Wojewodę decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony skarżącej i musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa, skutkujące w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego. W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda prawidłowo stwierdził brak wpływu na ocenę materialno-prawną decyzji, tych naruszeń przepisów procesowych, które zostały uznane przez ten organ za nie mające istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, uznając tym samym za wystarczającą odpowiedź z dnia 24 sierpnia 2017 r. na wnioski dowodowe zgłaszane przez stronę. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz składania wniosków, stwierdzić należy, że mogłyby one odnieść skutek tylko wówczas, gdyby strona wykazała, że uchybienia te nie pozwoliło jej na dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca nie wykazała jednak, że zarzucane uchybienia uniemożliwiły jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy. Skarżąca wniosła bowiem odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym w znacznym stopniu ograniczyła się do zarzutów natury procesowej dotyczących sposobu procedowania przed organem I instancji. W realiach kontrolowanej sprawy, pomimo dopuszczenia się na etapie postępowania przed organem I instancji szeregu naruszeń przepisów postępowania, Sąd I instancji zgodził się z Wojewodą w zakresie oceny braku wpływu tych naruszeń na treść rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła w dniu 6 listopada 2018 r. [...] (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia: a) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w niniejszej sprawie spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego, b) art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. w zw. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, polegającego na pominięciu treści dopuszczonego przez sąd na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. dowodu z dokumentu w postaci zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku wielorodzinnego nr [...] przy ul. [...] w [...], na okoliczność wadliwości decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na przebudowę, przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym w miejscowości [...] przy ul. [...], mimo istniejącego ryzyka naruszenia konstrukcji budynku, powodującego zagrożenia dla życia mieszkańców. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo | o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw, którymi Naczelny Sąd Administracyjny był związany. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (patrz: wyrok NSA z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3725/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Skarga kasacyjna została oparta na dwóch zarzutach, tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a. i naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., przy czym oba należało uznać za nieusprawiedliwione. Ogólnikowo sformułowany zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., bez wskazania jakich konkretnie naruszeń procesowych skarżąca kasacyjnie się dopatrzyła, nie może okazać się skuteczny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepis art. 151 p.p.s.a. ma charakter jedynie wynikowy, co oznacza, że określa on sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też do takiego naruszenia nie doszło. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. powinien być zatem każdorazowo powiązany z zarzutem naruszenia przepisów warunkujących konieczność zastosowania art. 151 p.p.s.a. Bez spełnienia wskazanego warunku, czyli bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzut oparty na art. 151 p.p.s.a. nie jest więc trafny (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2891/20, LEX nr 3199847; z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 845/19, LEX nr 3223999 oraz z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I GSK 916/21, LEX nr 3273214). W rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie wskazała jedynie, że do naruszenia art. 151 p.p.s.a. doszło w wyniku nieuprawnionego zastosowania przez Sąd I instancji wskazanego przepisu spowodowanego niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej wskazuje się, że takie wady polegały z kolei na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 106 § 3 p.p.s.a. Pierwszy zarzut wskazany w skardze mógłby okazać się trafny tylko wówczas, gdyby na uwzględnienie zasługiwał drugi z wymienionych zarzutów. Tymczasem w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 106 § 3 p.p.s.a. również nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje zasadnicze elementy składowe uzasadnienia wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. A zatem uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w taki sposób, by wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Według skarżącej kasacyjnie błędne stanowisko Sądu I instancji polega na przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego który nie obejmuje jednak treści dopuszczonego przez sąd na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. dowodu z dokumentu. Rzeczywiście, w dniu 9 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej przesłała do Sądu I instancji dwustronicowy dokument oznaczony datą 12 lipca 2018 r. i zatytułowany "Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego" (k. 75-77 akt sądowych). Dokument ten informuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Świdnicy działając na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku wielorodzinnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie organ żąda od adresatów ww. zawiadomienia, czyli wspólnoty mieszkaniowej przy ul. [...] nr [...] w [...] udostępnienia określonych dokumentów odnoszących się do utrzymania i użytkowania przedmiotowego budynku. Skarżąca przedłożyła Sądowi I instancji wskazany dokument wnosząc o dopuszczenie dowodu z niego na okoliczność wadliwości decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na przebudowę, przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym w miejscowości [...] przy ul. [...], mimo istniejącego ryzyka naruszenia konstrukcji budynku, powodującego zagrożenia dla życia mieszkańców. Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił dopuścić dowód z dokumentu w postaci ww. pisma procesowego strony skarżącej z dnia 9 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, Sąd nie odniósł się jednak do wskazanego dowodu z dokumentu. Rozpatrując zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 106 § 3 p.p.s.a. w kontekście wskazanego dokumentu z 12 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że Sąd I instancji kontrolował legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Sąd I instancji miał więc obowiązek uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które zaistniały do dnia wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł zatem brać pod uwagę faktu, który miał miejsce 12 lipca 2018 r., czyli pół roku później. Wojewoda [...] wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie nie mógł bowiem przewidzieć przyszłego zdarzenia, jakim było wysłanie przez inny organ (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...]) zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Z tego też względu Sąd I instancji nie naruszył prawa nie biorąc pod uwagę dowodu przedłożonego Sądowi przez skarżącą bezpośrednio przed rozprawą w dniu 23 sierpnia 2018 r. Dla porządku można dodać, że nawet gdyby ww. zawiadomienie PINB we [...] wpłynęło do Wojewody [...] przed wydaniem zaskarżonej decyzji, to i tak nie musiałoby zostać uznane za dokument przesądzający o rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Z zaświadczenia wynika tylko tyle, że organ nadzoru budowlanego stwierdził potrzebę badania stanu technicznego całego budynku wielorodzinnego przy ul. [...] nr [...] w [...]. Organ nadzoru budowlanego nie odnosi się w tym piśmie do okna, które w rozpatrywanej sprawie inwestor planuje przebić i przekształcić w drzwi wyjściowe do ogródków działkowych po zachodniej stronie budynku, a zatem nie można twierdzić, że interwencja powiatowego organu nadzoru budowlanego odnosi się wprost do przedmiotowego okna i planu wykonania w tym miejscu drzwi wyjściowych. Przeciwnie, oceniając zgodność z prawem decyzji Starosty [...] Wojewoda [...] dysponował takimi dokumentami jak m.in. pismo właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków z 6 czerwca 2017 r. dopuszczające roboty budowlane planowane przez inwestora, opinia biegłego sądowego z dnia 3 marca 2015 r. w sprawie ustalenia możliwości wstawienia drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego przy ul. [...]; oświadczenie projektanta o aktualności ustaleń wynikających z ww. opinii biegłego sądowego i postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2016 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu w postaci wstawienia drzwi w zachodniej ścianie budynku mieszkalnego. Dysponując takimi dokumentami Wojewoda [...] miał pewne podstawy utrzymać w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie przekucia otworu okiennego na otwór drzwiowy w budynku wielorodzinnym w miejscowości [...] przy ulicy [...]. Wreszcie, należy podkreślić właściwie oczywistą okoliczność: złożony przez skarżącą dokument nie jest decyzją organu nadzoru budowlanego stwierdzającą nieprawidłowy stan techniczny budynku przy ul. [...] nr [...] i wskazującą obowiązki właścicieli lokali wyodrębnionych w tym budynku, a jedynie zawiadomieniem o wszczęciu postępowania. Z tego względu wskazany dokument nie musiałby mieć wpływu na rozstrzygnięcie Wojewody [...]. W świetle przedstawionej analizy należało stwierdzić, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 106 § 3 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Powołany art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., należy wskazać, że Sąd I instancji miał prawo, zgodnie z powołanym przepisem, pominąć przedmiotowy dowód przy wydawaniu wyroku w sprawie skargi na decyzję Wojewody [...]. Zgodnie z treścią skargi złożonej przez skarżącą, Sąd I instancji skupił się na prawidłowości postępowania prowadzonego przez Starostę [...] oraz Wojewodę [...]. Rozpatrując skargę Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, ani też naruszenia przepisów materialnoprawnych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd I instancji miał mocne podstawy, aby oddalić skargę skarżącej. Rozpatrując z kolei zarzut skarżącej kasacyjnie odnoszący się do art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie oraz pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu, w stopniu umożliwiającym jego ocenę i kontrolę, również pod kątem analizy zastosowanych przez organ w postępowaniu wskazanych przepisów procesowych. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do przedłożonego przez skarżącą zaświadczenia o wszczęciu postępowania nadzorczego, nie może stanowić podstawy dla uwzględnienia skargi kasacyjnej. Jak wyżej wskazano przedmiotowe zaświadczenie z oczywistych powodów nie mogło być wzięte pod uwagę w trakcie sądowej kontroli decyzji organu odwoławczego w sprawie wydania przez organ architektoniczno-budowlany decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego względu Sąd I instancji zasadnie pominął przedmiotowy dowód jako całkowicie nieistotny dla rozstrzyganej sprawy. Należy przy tym podkreślić, że istotne wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., winny być związane z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś z ustalaniem na nowo stanu faktycznego. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kolejną instancją (trzecią) postępowania administracyjnego. Wszelkie kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, który podlega regulacji normatywnej prawa administracyjnego muszą być dokonane w postępowaniu administracyjnym (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 955/21, LEX nr 3244245). Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdzając w zaskarżonym wyroku kompletne zebranie materiału dowodowego i pomijając uzupełniający dowód z dokumentu bez wytłumaczenia tej okoliczności w uzasadnieniu nie naruszył prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi kasacyjnej. Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy oraz treść skargi kasacyjnej, w tym okoliczność, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.