Ppolska.starec← UrzadnikВойти

I GZ 378/19

Sądy administracyjne2019-11-15
Sygnatura
I GZ 378/19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
2019-11-15
Rodzaj
Postanowienie NSA

Sędziowie

Henryk Wach

Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Treść orzeczenia

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 września 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 502/19 odrzucające skargę Z. C. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 września 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 502/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Z. C. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi w postaci numeru PESEL. Wezwanie do uzupełnienia tego braku, wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu, zostało skarżącej doręczone 13 sierpnia 2019 r., a zatem termin do jego uzupełnienia upływał 20 sierpnia 2019 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, iż skarga została odrzucona niesłusznie, bowiem odebrała przesyłki z 13 sierpnia 2019 r. i nie było w niej pisma nakładającego na stronę żadnego obowiązku – brak wezwania do uzupełnienia braków skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z treści ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie § 2 pkt 1 lit. b) wskazanego przepisu pismo strony powinno zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Przepis ten stosuje się do skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W związku z tym, że składając skargę skarżąca nie podała numeru PESEL, to Przewodniczący Wydziału I Sądu pierwszej instancji wdrożył procedurę naprawczą, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. – zarządzenie z 7 sierpnia 2019 r. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie numeru PESEL w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, zostało doręczone skarżącej 13 sierpnia 2019 r. Strona w terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi wskazując PESEL dopiero na etapie obecnego postępowania zażaleniowego. Stosownie bowiem do treści art. 49 § 3 p.p.s.a. pismo uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. A contrario uzupełnienie pisma już po upływie terminu nie może zostać uznane za skuteczne. Ustosunkowując się do treści zażalenia wskazać trzeba, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi zostało prawidłowo stronie doręczone, a zatem termin do uzupełnienia omawianego braku upłynął bezskutecznie 20 sierpnia 2019 r. Nieuzupełnienie braków skargi w terminie skutkowało prawidłowym jej odrzuceniem przez Sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.