I GZ 310/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Zakładu Aktywności Zawodowej [A] w Ż. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2642/20 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi Zakładu Aktywności Zawodowej [A] w Ż. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości rekompensaty wynagrodzenia wypłaconego pracownikom niepełnosprawnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2642/20, wezwał Zakład Aktywności Zawodowej – [...] w Ż. do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie ustalenia wysokości rekompensaty wynagrodzenia wypłaconego pracownikom niepełnosprawnym, w kwocie 403 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej rozporządzenie RM), pod rygorem odrzucenia skargi. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył skarżący, zarzucając mu naruszenie § 2 rozporządzenia oraz art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.). Wniósł o uchylenie zarządzenia. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja mająca charakter decyzji ustalającej wykazuje jedynie pośredni związek z należnością pieniężną (wysokość rekompensaty), uniemożliwiający uznanie takiej należności za przedmiot zaskarżenia, o którym mowa w art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Wobec powyższego należny wpis od skargi winien mieć charakter stały. Ponadto skarżący wskazał, że zastosował się do pouczenia zawartego w pouczeniu zaskarżonej decyzji i uiścił wpis stały. Skarżący nie powinien ponosić konsekwencji związanych z dokonanym przez organ błędnym pouczeniem w przedmiocie wysokości wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Art. 220 § 3 p.p.s.a. wprowadza inny rygor nieuiszczenia wpisu od m.in. skargi pomimo wezwania, tj. odrzucenie tego środka zaskarżenia. Zgodnie z treścią przepisów Działu 2 oddziału 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawierającego uregulowania dotyczące wpisu, od pism wszczynających postępowanie przez sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 powołanej ustawy). W art. 231 p.p.s.a. określono natomiast, w jakich kategoriach spraw należy pobierać opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego, a w jakich stałego. Uzależniono tę kwestię od tego, czy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (wpis stosunkowy) czy inne sprawy (wpis stały). W tym celu na wnoszącego pismo wszczynające postępowanie w danej instancji nałożono obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (por. uwagi do art. 215 i 216). Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały stosownie do art. 233 p.p.s.a. w rozporządzeniu w sprawie wpisów. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie na wezwanie do uiszczenia wpisu, bada jego zgodność z prawem, tj. prawidłowość wskazania podstawy prawnej żądanego wpisu oraz jego wysokość. W rozpoznawanej sprawie została zaskarżona do Sądu I instancji decyzja w przedmiocie ustalenia wysokości rekompensaty wynagrodzenia wypłaconego pracownikom niepełnosprawnym. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano art. 15a ust. 8 pkt 1 oraz ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej: ustawa z 2 marca 2020 r.). Zgodnie z art. 15a ust. 1 ustawy w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej może ubiegać się o rekompensatę wypłaconego wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426), pokrywanego ze środków pochodzących z działalności wytwórczej lub usługowej zakładu aktywności zawodowej lub innych źródeł, w części proporcjonalnej do występującej w danym miesiącu liczby dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej lub zmniejszenia przychodu z tej działalności. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydaje decyzję o wysokości rekompensaty, gdy ustalona przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kwota rekompensaty jest inna niż określona we wniosku o rekompensatę (art. 15a ust. 8 pkt 1 ustawy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie należny od skargi wpis winien zostać wyliczony zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., jako wpis stosunkowy, od wskazanej w piśmie z dnia 19 lutego 2021 r. przez skarżący Zakład wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ spór sprowadza się do kwestionowania należności pieniężnej . Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 112 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W niniejszym przepisie jest mowa o zawartym w decyzji błędnym pouczeniu co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących stronie środków prawnych. Natomiast przepis ten nie podnosi kwestii dotyczącej wysokości wpisu sądowego. Na marginesie należy zauważyć, że mimo błędnego pouczenia przez organ co do wysokości wpisu, skarżący został wezwany przez WSA w Warszawie do uiszczenia wpisu w prawidłowej wysokości. Mając na uwadze powyższe, NSA uznał, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w zakresie określenia zarówno podstawy prawnej, jak i wysokości żądanego wpisu odpowiada prawu. Tym samym zażalenie zostało uznane za niezasadne. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.