II FZ 476/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1215/06 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 maja 2006 r., nr (...) w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Z akt rozpoznanej sprawy, wynika, że postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1215/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił B.M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji zaznaczył, że przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została prawidłowo doręczona pod wskazany przez stronę skarżącą adres do doręczeń. Przesyłka ta bowiem była dwukrotnie awizowana przez pocztę 6 lutego i 14 lutego 2007r. i jako nieodebrana w terminie została zwrócona przez Urząd Pocztowy w T. dnia 22 lutego 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 marca 2008 r. (sygn. akt II FZ 28/08) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania, bowiem należało jednoznaczne wyjaśnić, czy adresat w sposób nie budzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma sądowego oraz miejsca, w którym może je odebrać. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1215/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie uwiarygodnił w sposób wystarczający, iż miały miejsce okoliczności, które uniemożliwiły mu nadanie pisma w ustawowym terminie. Ponadto uznano, że na podstawie pisma Dyrektora Centrum Poczty - Oddział Rejonowy w T. - z dnia 2 czerwca 2008 r. można stwierdzić, że sposób doręczenia zawiadomienia spełnia przesłanki niezbędne do uznania je za skuteczne. W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art.87 § 2 i art.86 § 1 p.p.s.a., wnosząc jednocześnie o uchylenie powyższego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w jego treści. Przede wszystkim podkreślić należy, że argumentacja skarżącego zawarta w zażaleniu o powtarzającym się procederze umieszczania przez listonoszy przesyłek w skrzynkach osób nie będących ich odbiorcami, czy też pozostawianie korespondencji przed drzwiami mieszkania, bądź jeszcze o ewentualnej kradzieży tychże przesyłek przez chuliganów, nie jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przekonywująca ani wiarygodna. Nie zmienia to jednak faktu, że Sąd I instancji został zobligowany przez Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tejże sprawie postanowieniem z dnia 12 marca 2008 r. (sygn. akt II FZ 28/08) do wyjaśnienia skuteczności doręczenia przez awizo spornej przesyłki zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Sąd wojewódzki nie wywiązał się jednak w pełni z nałożonego nań obowiązku. Wykonując zalecenia wynikające z uzasadnienia powyższego orzeczenia WSA w Krakowie zwrócił się do właściwego miejscowo Urzędu Pocztowego w T. o wyjaśnienie sposobu doręczenia przesyłki R 14879 (k - 42 akt sądowych). Pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. (k-113 akt sądowych) Dyrektor Centrum Poczty - Oddział Rejonowy w T. poinformował, że sporna przesyłka została skierowana do doręczenia dnia 6 lutego 2007 r., a z powodu nieobecności adresata sporządzone zostało zawiadomienie o możliwości jej odbioru w lokalu Urzędu Pocztowego T. 7 i doręczone za pośrednictwem oddawczej skrzynki pocztowej. Podkreślić trzeba i należy, że z wzmiankowanego powyżej pisma nie wynika na podstawie jakich okoliczności, dokumentów, czy też wyjaśnień pracowników Urzędu Pocztowego T. 7 oparł się Dyrektor Centrum Poczty twierdząc, że zawiadomienie o spornej przesyłce zostało doręczone za pośrednictwem oddawczej skrzynki pocztowej. Kierując się zatem powyższymi konstatacjami, przy ponownym rozstrzyganiu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, powinien zwrócić się do Urzędu Pocztowego w T. o rzetelne i szczegółowe wyjaśnienie okoliczności wskazujących na prawidłowe doręczenie spornej przesyłki. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1