Ppolska.starec← UrzadnikВойти

II SA/Go 694/07

Sądy administracyjne2007-11-08
Sygnatura
II SA/Go 694/07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-11-08
Rodzaj
Postanowienie WSA w Gorzowie W

Sędziowie

Aleksandra Wieczorek

Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia negocjacji postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [..] roku D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. [...] w przedmiocie odmowy podjęcia negocjacji zarzucając mu rażące naruszenie prawa. Skarżąca domagała się stwierdzenia niedopuszczalności stanowiska Kolegium oraz Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z.. Jednocześnie wniosła o niedopuszczenie do obrotu prawnego "postanowienia" SKO, z uwagi na to, iż może zajść niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 31 lipca 2007r. D.B. zwróciła się do Kolegium o podjęcie negocjacji z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Z. w przedmiocie zabezpieczenia jej potrzeb materialnych. Wobec powyższego SKO zwróciło się do MOPS w Z. o zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi MOPS poinformował, iż podjęto próbę zawarcia z D.B. kontraktu socjalnego, jednak pomimo dokonanych uzgodnień dalej składała ona wnioski o udzielenie pomocy. Ponadto po tym jak D.B. uznała, że negocjacje i podjęte ustalenia jej nie dotyczą, Ośrodek stwierdził, iż nie widzi sensu podejmowania kolejnych negocjacji. W związku z powyższym oraz wobec faktu, iż kolejne wnioski skarżącej o przyznanie pomocy nie mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, Kolegium uznało, iż nie ma możliwości podjęcia negocjacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. W szczególności nie jest on władny do rozpoznawania skarg w potocznym tego słowa znaczeniu na sposób funkcjonowania organów administracji publicznej. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2001 r., Nr 79 poz. 856, ze zmianami) samorządowe kolegia odwoławcze, zwane dalej "kolegiami", są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, ze zmianami), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071, ze zmianami) stanowi, iż organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. W sprawach, o których mowa w cytowanym art. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, kolegium jest organem właściwym w szczególności do rozpatrywania: – odwołań od decyzji, – zażaleń na postanowienia, – żądań wznowienia postępowania, – stwierdzania nieważności decyzji. Trzeba podkreślić, iż skarżąca złożyła wniosek w sprawie podjęcia negocjacji bezpośrednio do organu odwoławczego, po tym jak uznała, że poczynione ustalenia i negocjacje przeprowadzone z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Z. jej nie dotyczą. Jednocześnie z akt administracyjnych wynika, że D.B. nie współpracuje z MOPS w Z. oraz składa wnioski o przyznanie pomocy w zakresie, który nie mieści się w możliwościach pomocy społecznej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż niezadowolenie strony ze sposobu załatwienia wniosku, nie może stanowić podstawy zaskarżenia pisma organu w trybie, o jakim mowa w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem określający zakres kognicji sądów administracyjnych przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi takiej możliwości nie przewiduje. W ocenie Sądu, zaskarżone przez D. B. pismo nie stanowi żadnej z form działalności organu administracji publicznej poddanej kontroli sądu administracyjnego w myśl przepisu art. 3 p.p.s.a. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.