I SA/Gd 556/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nie znajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 2001 oraz w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 14 czerwca 2007 r. Nr [...]. UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2011 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów oraz nie znajdujących pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym 2001 oraz w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania E. W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wysokość zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę przekracza jej możliwości płatnicze. Z tego względu przymusowe wykonanie ww. decyzji przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku może doprowadzić do skutków nieodwracalnych, w szczególności do zagrożenia podstaw materialnych egzystencji skarżącej. Zważywszy wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego i niskie dochody skarżącej wykonanie decyzji narazi ją na szkodę polegającą na pozbawieniu środków niezbędnego utrzymania. Skarżąca podniosła także, że jest emerytem, a organ egzekucyjny prowadził egzekucję w sposób szczególnie dla niej dotkliwy, bowiem zajął jej emeryturę. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uwzględnił zgodnie ze wskazaniem strony skarżącej wysoką kwotę egzekwowanej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, jak również niewielkie możliwości płatnicze skarżącej, zobrazowane dokumentami źródłowymi przedłożonymi przez nią w związku z ubieganiem się o prawo pomocy (przyznane jej postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2011 r.). Powyższe w ocenie Sądu uprawdopodobnia niekorzystny wpływ przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową strony i może wywołać trudne do odwrócenia skutki w postaci pozbawienia jej środków do życia. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż skarżąca uprawdopodobniła, że ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków istnieją przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.