VI SA/Wa 1260/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skarg: A. W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] oraz A. W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżone decyzje i utrzymane nimi w mocy decyzje Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] i nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz skarżącego A. W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych oraz na rzecz skarżącej A.W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych - tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] nakładającą na A. W. (skarżącą) karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem umieszczania i używania w pojeździe taksometru (5.000 zł.) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (5.000 zł.). Natomiast zaskarżoną decyzją nr [...] Komendant utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] nakładającą na A. W. (skarżący) karę pieniężną w wysokości 10000 zł także za wykonywanie przewozów okazjonalnych z ww. wskazanymi naruszeniami. Zaskarżone decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2010 r. przy ul. [...] w [...] skontrolowano pojazd marki [...]o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowcą pojazdu był C. J. który okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej na "[...]" s.c. oraz paragon fiskalny z dnia kontroli kasy zarejestrowanej na przedsiębiorstwo "[...]" s.c. z siedzibą w [...]. Kierowca był zatrudniony przez ww. spółkę. Sporządzono dokumentację fotograficzną, z której wynika, że w samochodzie zamontowane było urządzenie pomiarowo – liczące wraz z kasą fiskalną o nazwie "[...]", a na dachu pojazdu umieszczony był baner z dwustronnym napisem "[...]" wraz z instalacja elektryczną. Komendant Rejonowy Policji [...] na podstawie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. wydał w dniu [...] stycznia 2011 r. dwie decyzje: - decyzję nr [...] nakładającą na A. W. - wspólnika spółki cywilnej "[...]" s.c. karę pieniężną w kwocie 10000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych i taką też karę za powyższe naruszenie nałożył na A. W. decyzją nr [...]. W jednobrzmiących uzasadnieniach obydwu decyzji organ wskazał, że dotychczasowe ustalenia stanu faktycznego co do tego, iż w pojeździe zamontowano taksometr, a na dachu pojazdu było zamontowane urządzenie techniczne wskazują na naruszenie art. 18 ust. 5 utd i skutkują w świetle powołanego przepisu i art. 92 ust. 1 tej ustawy karą pieniężną w łącznej kwocie 10000 zł. Uznając, że zarówno A. W., jak i A. W. naruszyli powołane przepisy, organ na każdego z nich odrębną decyzją nałożył karę w powyższej wysokości. A. W. odwołała się od decyzji nr [...] zaś A. W. od decyzji nr [...]. W odwołaniach strony wniosły o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 5 lit a) i c) u.t.d. oraz naruszenie przepisów art. 7, art. 68, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 85 k.p.a. Podnieśli również, że organ nałożył de facto dwie kary pieniężne za to samo naruszenie stwierdzone w dniu [...] lutego 2010 r. Zostały bowiem wydane dwie decyzje dotyczące tego samego stanu faktycznego tj. kontroli pojazdu kierowanego przez C. J. W konsekwencji ich wydania może dojść do wyegzekwowania 20000 zł podczas gdy naruszenie zagrożone było karą 10000 zł. Po rozpatrzeniu odwołań A. W. i A. W. Komendant Policji wydał w dniu [...] marca 2011 r. dwie decyzje: decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. o nałożeniu na A. W. kary w wysokości 10000 zł i decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. o nałożeniu na A. W. kary pieniężnej w ww. wysokości. Podstawę prawną obu decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz Lp. 2.9.1., 2.9.3. załącznika do ww. ustawy. Podzielając ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu I instancji organ stwierdził, iż zarzut dotyczący stwierdzenia, że przez wydanie dwóch decyzji organ de facto nałożył karę w kwocie 20.000 złotych - jest chybiony, ponieważ karę w wysokości 10.000 złotych nałożono na skarżących solidarnie i to od organu egzekucyjnego będzie zależało, od którego ze wspólników i w jakiej części skieruje egzekucję, jeżeli nie dojdzie do dobrowolnego jej uiszczenia przez wspólników spółki cywilnej. Od powyższych rozstrzygnięć strony wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dwie identycznie brzmiące skargi, skarga A. W. – sygn. VISA/Wa 1261/11, skarga A. W. – sygn. akt VISA/Wa 1260/11), w których zawnioskowały o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa skutkujące ich nieważnością ewentualnie o ich uchylenie z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzjom organu II instancji zarzucono naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d oraz art. 11 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ust. 5., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 75 u.t.d., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 2 u.t.d., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 89 i art. 87 u.t.d., a także naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargi Komendant Policji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., postanowił połączyć sprawy o sygnaturach: VI SA/Wa 1260/11, VI SA/Wa 1261/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić sprawę pod sygnaturą akt VI SA/Wa 1260/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). Badając skargi wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skargi zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje Komendanta Policji z dnia [...] marca 2011 r. o numerach: [...] i [...], jak i utrzymane nimi w mocy decyzje Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o numerach: [...] i [...] - naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W świetle obowiązującego prawa i utrwalonego orzecznictwa nie ma wątpliwości co do tego, iż spółka cywilna nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Podmiotami tych praw są wspólnicy spółki cywilnej w tym przypadku A. W. i A. W. wykonujący wspólnie w dniu kontroli przewóz osób kontrolowanym pojazdem na podstawie wydanej na ich rzecz licencji nr [...] uprawniającej do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 ustawy o transporcie drogowym). Z tego też tytułu są oni stroną (wielopodmiotową) postępowania wszczętego w związku ze stwierdzonymi w czasie kontroli naruszeniami. W rozpoznawanej sprawie było prowadzone jedno postępowanie tyle, że w stosunku do dwóch przedsiębiorców. Ta jednak okoliczność nie uzasadnia, jak błędnie przyjęły organy, do wydania w jednym postępowaniu dwóch odrębnych decyzji w odniesieniu do każdego z przedsiębiorców (wspólników spółki cywilnej) z osobna. Skoro bowiem przewóz był wykonywany przez A. i A. W., wspólników spółki cywilnej, to rozstrzygnięcie o nałożeniu kary za stwierdzone naruszenia winno być objęte jedną decyzją adresowaną do skarżących. Wydanie dwóch odrębnych decyzji jest naruszeniem zasady, iż organ po przeprowadzeniu postępowania w stosunku do osób mających w tym postępowaniu przymiot strony rozstrzyga sprawę w drodze decyzji, adresowanej do stron. Treść decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. jak i utrzymujących je w mocy decyzji z dnia [...] marca 2011 r. opierających się na tym samym stanie faktycznym wskazuje jednak na to, iż zostały one wydane odrębnie w stosunku do każdego ze skarżących. Wskazanie w zaskarżonych decyzjach i ich uzasadnieniu, że karę nałożono każdemu ze skarżących solidarnie nie znajduje uzasadnienia w treści decyzji organu I instancji (przeczy temu zarówno osnowa każdej z tych decyzji, jak i ich uzasadnienie). Nie jest zatem, co dodatkowo należy podnieść trafnym stwierdzenie organu odwoławczego, iż od organu egzekucyjnego będzie zależało do którego ze skarżących skieruje egzekucję. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GSK 783/09 stwierdził, że w przypadku podjęcia i wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym osób na podstawie licencji przyznanej "[...] s.c. decyzja administracyjna winna być prawidłowo skierowana do obu skarżących tj. do A. W. i A. W. – wspólników spółki cywilnej [...] s.c. A. W., A. W., bo skarżący jako wykonujący przewóz drogowy posiadają status strony w postępowaniu sądowym, wszczętym przez organ Policji. W tym stanie rzeczy Sąd nie wdając się w ocenę zarzutów podniesionych w skardze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji, w pkt 3 mając na uwadze art. 152 ppsa, zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa.