I SA/Gl 1137/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Rotter (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2021 r. sprawy ze skargi C. L. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE C. L., zwany dalej Skarżącym, wniósł skargę na postanowienie z dnia [...] roku znak: [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. zwanego zamiennie wierzycielem lub organem, o utrzymaniu w mocy postanowienia organu z dnia [...] roku nr [...]. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej KPA, w zw. z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), dalej u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689), dalej u.o.a. Stan sprawy. Organ w związku z brakiem realizacji przez Skarżącego należności z tytułu zaległości abonamentowych, przekazał za pomocą platformy ePUAP, pismem z dnia [...] roku do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. tytuł wykonawczy nr [...], który obejmował na dzień 20 stycznia 2020 roku zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 roku do sierpnia 2019 roku w kwocie [...] oraz koszty upomnienia w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 1 października 2020 roku Skarżący złożył zarzuty do organu egzekucyjnego w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący podniósł, że dnia [...] roku otrzymał listem poleconym wydruk sporządzonego w postaci elektronicznej "zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego" z dnia [...] roku – chodziło o rzekome, zdaniem Skarżącego, nieuiszczenie opłaty abonamentowej za używanie odbiornika. W przekonaniu Skarżącego prowadzona egzekucja była niesłuszna i wykonana przedwcześnie bez czekania na odwołanie Skarżącego od roszczeń z którymi zapoznał się dopiero [...] roku. Zarzuty Skarżącego obejmowały wskazany w art. 33 §1 pkt 1 u.o.p.e. zarzut nieistnienia obowiązku jak i zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] wydanym na podstawie art. 34 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. po rozpoznaniu wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. egzekucji administracyjnej postanowił uznać za nieuzasadniony zarówno zarzut nieistnienia obowiązku jak i zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie organu wydane w pierwszej instancji, organ drugiej instancji zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem postanowił utrzymać w mocy postanowienie z dnia [...] roku. W uzasadnieniu do postanowienia podkreślono, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych oraz opłaty abonamentowe mają swoje źródło w przepisach u.o.a. Ustawa ta jest aktualnym aktem prawnym regulującym kwestie związane z opłatami za korzystanie z odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych i jako obowiązująca wskazywana jest w prowadzonych postępowaniach mających na celu wyegzekwowanie należności z tytułu opłat abonamentowych. Nie oznacza to jednak, iż postępowania nie mogą być wszczęte wobec osób zobowiązanych, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 roku., gdyż obowiązująca wcześniej ustawa z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1414 ze zm.) i wydane w celu jej wykonania rozporządzenia, także nakładały na użytkowników odbiorników obowiązek ich rejestracji, wnoszenia opłat za korzystanie z nich oraz zgłoszenia zmian mających wpływ na dokonaną rejestrację (np. aktualizacje danych adresowych, wyrejestrowania odbiorników, zgłoszenie uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych). Wyjaśniono, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że każdy kto posiada odbiorniki radiowe i telewizyjne musi je zarejestrować i uiszczać abonament, o ile nie jest z tego obowiązku zwolniony. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż wyrejestrował on odbiorniki w 2003 roku, organ stwierdził, iż kwestia wyrejestrowania przez Skarżącego odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych została dogłębnie zbadana w toku postępowania egzekucyjnego. Przeszukano zasoby archiwalne oraz zapisy systemowe, w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przez Skarżącego odbiorników, a Skarżący w toku postępowania dokumentu na rzeczoną okoliczność nie przedstawił. Organ podkreślił, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłał do Skarżącego pismem z dnia [...] roku na adres zameldowania Skarżącego. Organ wskazał, iż na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342), które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007 roku Poczta Polska została zobowiązana w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie, na podstawie jego § 5 ust. 2, do nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych posiadaczom imiennych książeczek i powiadomienia ich o tym. Organ wyjaśnił, że nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie można utożsamiać z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, nadanie go miało walor techniczny, a zawiadomienie o nadaniu wspomnianego numeru mogło zostać przesłane w zwykłej przesyłce listowej. Zawiadomienie nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Według organu opłata za posiadanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych nie jest związana z prawem własności do lokalu, a więc zbycie lub opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi, iż użytkownik odbiorników nie będzie ich używał w nowym miejscu zamieszkania. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania użytkownik winien niezwłocznie w placówce pocztowej dopełnić formalności aktualizacji danych adresowych. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 17, poz. 338) wyrejestrowanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych tj. zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym należało zgłosić na odcinku "W" (wyrejestrowanie), natomiast zmianę danych adresowych należało zgłosić na odcinku "Z" (zmiana danych), stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Jak wyjaśniono, następnie obowiązywał § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141 z 2005 r., poz. 1190). Po zmianie przepisów użytkownik zarejestrowanych odbiorników powiadamiał placówkę pocztową m. in. o zmianie nazwiska, miejsca zamieszkania, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych oraz o zaprzestaniu używania odbiorników niezwłocznie po powstaniu zmiany lub zaistnieniu zdarzenia w myśl § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (Dz. U. z 2007r., Nr 187, poz. 1342) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Jak wskazał organ, w aktualnym stanie prawnym obowiązują w tej materii przepisy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Zgodnie z powyższym aktem prawnym użytkownik odbiorników obowiązany jest do niezwłocznego powiadamiania operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestania używania odbiorników. Organ uznał, iż wypełniając obowiązek z art. 15 § 1 u.p.e.a. organ prawidłowo doręczył przesłane do Skarżącego upomnienie. Wyjaśniono, iż upomnienie zostało wysłane na adres zameldowania Skarżącego i jako podwójnie awizowane (w dniu [...] roku oraz w dniu [...] roku) zostało uznane za doręczone w dniu [...] roku. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze Skarżący podniósł, iż odcinkiem W książeczki radiofonicznej nr [...] dnia 12 listopada 2003 roku dokonał wyrejestrowania urządzeń RTV w Urzędzie Pocztowym nr [...] w B., a ostatnią opłatę uiścił w kwocie [...] zł. plus [...] zł. za okres VII-XI 2003r. dowodem [...] w Urzędzie Pocztowym. Jak wskazano w skardze Skarżący po wyrejestrowaniu w 2003 roku do września 2019 roku nie otrzymywał żadnej informacji ani wezwań do uiszczenia opłat, a we wrześniu 2020 roku [...] Urząd Skarbowy w B. pobrał i przelał na konto Poczty Polskiej S.A. niesłusznie [...] zł. Skarżący podniósł, iż organ nie podał mu kiedy została wysłana na jego adres informacja o tym, że nadany został indywidualny numer identyfikacyjny. Skarżący wyjaśnił, iż odbiornik wyrejestrował w 2003 roku i nie miał obowiązku przechowywania dokumentów do 2020 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wniósł o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania według obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te – zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 roku w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r., poz. 2070), podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku, 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu, 3) błąd, co do zobowiązanego, 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne, 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części, 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Według art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut, 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, a ich rola sprowadza się do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Prawo do ich wniesienia istnieje wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego stosowanie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W niniejszej sprawie Skarżący zgłosił zarzut w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. W ocenie Sądu oba podnoszone przez Skarżącego zarzuty okazały się niezasadne. Podnieść należy, iż opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., poz. 306 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 roku, a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 roku w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). W dniu 1 marca 1993 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 roku w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy miedzy innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 roku weszła w życie u.o.a. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia wżycie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. W konsekwencji zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega wyegzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym. Skarżący nie kwestionuje faktu wykonania ustawowego obowiązku zgłoszenia rejestracji odbiornika telewizyjnego oraz odbiornika radiofonicznego używanego pod adresem: ul. [...] [...], [...] B.. W dniu 15 października 2003 roku wpłynęła ostatnia opłata abonamentowa za okres od lipca 2003r. do listopada 2003r., co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wydruk z systemu informatycznego. Skarżący na wszystkich etapach postępowania podkreśla, iż odcinkiem W z książeczki nr [...] zawiadomił w dniu 12 listopada 2003 roku o zaprzestaniu używania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego tj. dokonał wyrejestrowania urządzeń w placówce pocztowej. Na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawia jednak żadnego dowodu, który choćby pośrednio mógłby wskazywać, iż takie zgłoszenie miało miejsce. Dokumentem takim nie dysponuje również organ. W przekonaniu Sądu zebrane dane potwierdzają, że sporny obowiązek powstał i nie przestał istnieć. Stosowanie do postanowień art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie nie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 roku, K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (Część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 236/13 – CBOSA. To Skarżący jako abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczenia opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadamiania urzędu pocztowego. m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 roku rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. (Dz. U. z 2007r., Nr 187 poz. 1342 ze zm.) oraz § 11 – 12 rozporządzenia Ministra Administracji i cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (poprzez złożenie w placówce A. :Formularza zgłoszenia danych") m. in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny. Stosownie do treści § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia wżycie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Co istotne u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści lub formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Dane rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r., w sprawie sygn.. akt II FSK 2116/16 W swoich wywodach NSA stwierdził, iż u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku – Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Tożsame wnioski wypływają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15. Jak wynika z powyższych wywodów, obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie ma wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. W przekonaniu Sądu organ prawidłowo uznał, iż nie należy przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a więc utrata mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych. Użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 roku wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacji nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. W aktach sprawy znajduje się duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia [...] roku. Nie dołączono do powyższego duplikatu dowodu wysłania (choćby kopi koperty). Z uwagi na podniesione powyżej argumenty, ta okoliczność nie ma znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie obowiązek Skarżącego do uiszczenia opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że Skarżący dokonał rejestracji odbiornika RTV. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał wniesiony przez stronę zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut braku wymagalności za nieuzasadnione. W rezultacie organ prawidłowo uznał zarzut Skarżącego o nieistnieniu obowiązku za nieuzasadniony. Organ zasadnie przyjął, iż Skarżącemu skutecznie doręczono upomnienie. W aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia upomnienia nr [...] wraz z potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopią koperty zwrotnej, stanowiącej opakowanie upomnienia. Na kserokopii koperty znajduje się datownik placówki pocztowej potwierdzające dwukrotną awizację przesyłki: w dniu [...] roku oraz w dniu [...] roku. Przesyłkę zwrócono wierzycielowi jako niepodjęte w dniu [...] roku. W konsekwencji nastąpiło skuteczne doręczenie upomnienia na zasadzie art. 44 § 1 KPA. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę żądania organu zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, Sąd stwierdza, że przepisu ustawy p.p.s.a. nie dają podstaw do uwzględnienia tego żądania. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu; brak natomiast podstawy prawnej do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu w przypadku oddalenia skargi. Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 p.p.s.a. a zatem skargę w oparciu o art. 151 tej ustawy oddalił.