III SAB/Wr 1006/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków(sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P.V. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. zobowiązuje Wojewodę D. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 lipca 2017 r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania w sprawie z wniosku opisanego w punkcie I; III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 2500 (słownie: dwa tysiące pięćset) złotych; V. oddala skargę w pozostałym zakresie; VI. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE P.V.– dalej skarżący, wnioskodawca, strona, złożył do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. – dalej organ, w dniu [...] lipca 2017 r. wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Do wniosku dołączył dokumenty. W dniu 14 grudnia 2017 r. organ zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji, Wydział Postępowań Administracyjnych we W., Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura we W. i Komendy N. Oddziału Straży Granicznej w K. O. z prośbą o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej P. V., który wystąpił do D. Urzędu Wojewódzkiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobytu czasowy, stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Również 14 grudnia 2017 r. organ wezwał stronę o uzupełnienie dokumentów i powiadomił jednocześnie, że przewidywany termin zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określa się na 28 lutego 2018 r. Skarżący nadesłał dokumenty, odpowiedział na wezwanie, w dniu 4 stycznia 2018 r., zaś Komenda Wojewódzka Policji we W. pismem z dnia 8 stycznia 2018 r., które wpłynęło do organu 11 stycznia 2018 r. poinformowała organ, iż z dokonanych sprawdzeń w dostępnych dla policji baz danych nie wynika aby pobyt skarżącego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W dniu 6 lutego 2018 r. skarżący złożył do Urzędu dokumenty. W dniu 15 maja 2018 r. organ wezwał stronę do przedstawienia w terminie 14 dni dokumentu potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 4 lipca 2017 r. podczas legalnego pobytu na terytorium RP, pouczono jednocześnie o treści art. 10 k.p.a. Stwierdzono też, że jeżeli skarżący nie skorzysta z przysługującego mu prawa, organ wyda decyzję na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dnia 29 maja 2018 r. wnioskodawca złożył do Urzędu potwierdzenie złożenia wniosku z dnia 4 lipca 2017 r., zaś dnia 23 października 2018 r. pełnomocnictwo dla M. O. W dniu 3 września 2019 r. skarżący złożył w Urzędzie aktualną umowę – najmu lokalu mieszkalnego i boksu garażowego, zaś 4 września 2019 r. wniosek o wydanie decyzji, podkreślono w nim, że cudzoziemiec czeka na wydanie decyzji od dwóch lat. Ponownie wnioskodawca złożył do Urzędu aktualną umowę o pracę w dniu 22 października 2019 r. i aktualną umowę najmu lokalu mieszkalnego w dniu 7 listopada 2019 r.; ponownie zaktualizowane dokumenty w dniu 10 marca 2020 r., 1 kwietnia 2020 r. (dalszy wpływ dokumentów do Urzędu). Pełnomocnik strony pismem z dnia 28 maja 2020 r. wniósł do Urzędu ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. tj. przewlekłość prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie udzielenia stronie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponaglenie to organ przesłał do rozpoznania Urzędowi do Spraw Cudzoziemców w W. w dniu 14 lipca 2020 r. Pismem z dnia 10 lipca 2020 r. organ wezwał ponownie skarżącego o dostarczenie w terminie 7 dni udokumentowania złożenia wniosku na pobyt czasowy w dniu 4 lipca 2017 r. podczas legalnego pobytu na terytorium RP. Ponownie pouczono stronę, że jeżeli nie skorzysta z przysługującego mu prawa, Wojewoda D. wyda decyzję na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. w dniu 30 czerwca 2020 r. wpłynęła sporządzona przez pełnomocnika wnioskodawcy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 k.p.a., przez niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie poprzez opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione jakimikolwiek okolicznościami przedłużenie terminu załatwienia sprawy, która została zainicjowana wnioskiem z dnia 4 lipca 2017 r. W związku z powyższym na podstawie art. 149 § 1 i § 3, § 1a i § 2 oraz art. 119 pkt 4 p.p.s.a. skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ – Wojewoda D. – dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 lipca 2017 r.; 2) stwierdzenie, że niezałatwienie przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4) przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł; 5) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym; 6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, wskazano, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością prowadzonego postępowania. Organ winien mieć na uwadze wynikające z art. 12 i 7 k.p.a. dla niego obowiązki. Problemy kadrowe nie mogą stanowić dostatecznego usprawiedliwienia dla bezczynności organu, skoro była ona znaczna i nic nie zapowiadało, że w najbliższym czasie wniosek zostanie rozpoznany. Postępowanie organu podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Postępowanie organu narusza powołane w skardze przepisy, a biorąc pod uwagę czas trwania postępowania jak i postawę organu, uznać należy, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Strona stwierdziła, że mając na uwadze rażące przekroczenie terminów rozpoznania sprawy, jako zasadne uznała żądanie przyznania od organu sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł. Wskutek przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. strona poniosła relewantne i obiektywne straty ekonomiczne i społeczne. Ograniczone zostało w sposób istotny jego prawo do pracy, pozostaje w stanie niepewności, co do ciągłości i pewności dalszego zatrudnienia. Pozbawiony został możliwości planowania swojego życia rodzinnego, osobistego jak i zawodowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Nie może swobodnie poruszać się, jest niewiarygodny dla instytucji bankowych. Znajduje się w stanie zawieszenia, niepewności prawa, który krępuje jego egzystencję, czuje ciągłą obawę co do swojej przyszłości, co wiąże się z permanentnym niepokojem, stresem i nerwami. Skarżący nie wie dlaczego, pomimo złożenia pełnego kompletu dokumentów i spełnieniu wymogów formalnych wniosek nie jest rozpoznawany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że aktualnie organ oczekuje na uzupełnienie przez stronę braków formalnych złożonego wniosku. Stwierdził, że pomimo kilkukrotnych wezwań skierowanych do strony do dnia sporządzenia odpowiedzi skarżący nie uzupełnił materiału dowodowego, dlatego nie można się zgodzić z twierdzeniami strony, iż uzupełnił wszelkie niezbędne dokumenty. Wyjaśnił, że sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników, ale jest skutkiem dużej ilości wniosków składanych w Urzędzie, koniecznością procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływu pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Odnośnie żądania uznania, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, organ wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną podstawą naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Nie każde naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób bezczynny lub przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. Według organu, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że miała miejsce przewlekłość, którą można zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. W związku z żądaniem zasądzenia sumy pieniężnej organ podniósł, że zasądzenie sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania, a dyskrecjonalnym uprawnieniem Sądu, z którego może skorzystać, jeżeli realia rozpatrywanej sprawy są możliwie do akceptacji, z punktu widzenia ochrony praw strony, co oznacza, że w każdym przypadku Sąd musi rozważyć zasadność żądania w kontekście działań organu. Organ zauważył, że wybór środka (suma pieniężna, lub grzywna) należy do Sądu, środki te zaś występują wobec siebie alternatywnie. Wybór środka powinien być uwarunkowany celem skargi na przewlekłość, który zmierza do zakończenia postępowania, a także zapobieżenie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście należy widzieć dyscyplinowanie organu. Dopiero gdy się uzna, że dla realizacji powyższego celu nie wystarczy wymierzenie organowi grzywny, może przyznać skarżącemu sumę pieniężną. Jednakże przyznanie sumy pieniężnej, winno być zastrzeżone dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnymi, drastycznymi i ewidentnie zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwianiu sprawy. Według organu wniosek o przyznanie sumy pieniężnej jest bezzasadny i powinien być oddalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4a. Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd ma również zgodnie z tym przepisem obowiązek stwierdzić czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Przewlekłość postępowania została zdefiniowana w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) dalej k.p.a. oraz w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W myśl art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przewlekłość ma miejsce wówczas, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Powołany przepis w pkt 1 stanowi zaś, że o bezczynności można mówić wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1. Art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. określa przedmiotowo rodzaj spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego w zakresie bezczynności lub przewlekłości. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania nastąpi wówczas, gdy organ nie załatwi sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy bezczynności można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności, w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektowny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny. (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Pojęcie "przewlekłość postępowania" rozumiane jest jako opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być zakończona w terminie krótszym. W związku z tym sąd ma obowiązek dokonać oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organów i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 34/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/Gl 53/18). Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy daje podstawy do uznania, że w sprawie ma miejsce przewlekłość postępowania, w rozumieniu tego pojęcia przedstawionego wyżej. Skarżący zainicjował postępowanie w sprawie wnioskiem z dnia 4 lipca 2017 r. Pierwszą czynność organ wykonał dopiero po 5 miesiącach od doręczenia wniosku, było to między innymi wezwanie skarżącego o uzupełnienie braków wniosku, na które skarżący zareagował i przesłał dokumenty w dniu 4 stycznia 2018 r. Drugie wezwanie do uzupełnienia braków wysłane w ciągu 3 lat do dnia złożenia skargi – to wezwanie z dnia 15 maja 2018 r., czyli po upływie dalszych 5 miesiącach od pierwszego wezwania. Wezwanie to dotyczyło zupełnie innych dokumentów, a mianowicie skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentu potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 4 lipca 2017 r. podczas legalnego pobytu na kryterium RP. W piśmie tym organ uprzedził skarżącego, że nie złożenie dokumentów, o które prosi w wezwaniu, spowoduje, że rozpozna wniosek w oparciu o dokumenty zebrane dotychczas w sprawie. Skarżący zareagował na powyższe wezwanie w dniu 29 maja 2018 r. składając dokument potwierdzający złożenie wniosku z dnia 4 lipca 2017 r. W tym momencie organ powinien wydać – zgodnie z pouczeniem – decyzję w oparciu o zebrane dotychczas w sprawie dokumenty. Przez dalsze dwa lata organ nie podejmuje żadnej czynności. Po wniesieniu skargi dokonuje trzeciego wezwania skarżącego, zobowiązując go do złożenia tych samych dokumentów, o które wzywał w dniu 15 maja 2018 r., w piśmie tym powtarza "sankcje", iż w przypadku nie złożenia dokumentów, wniosek zostanie rozpoznany w oparciu o zebrane dokumenty w sprawie. Należy podkreślić również, że po złożeniu wniosku skarżący jest aktywny i wielokrotnie składa bez wezwania dokumenty aktualizujące zmianę miejsca zamieszkania i miejsca pracy. Niewątpliwie w takiej sytuacji mając na uwadze wcześniejsze rozważania należy uznać, że mamy do czynienia z przewlekłością postępowania. Należy też przywołać treść art. 35 i 36 k.p.a. Z art. 35 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki (§ 1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca – a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od momentu wszczęcia postępowania (§ 3). Zgodnie zaś z art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ powinien zawiadomić stronę podając przyczyny zwłoki i termin załatwienia. Organ w niniejszej sprawie nie tylko przekroczył terminy wskazane w ustawie do rozpoznania wniosku, ale także nie wypełnił w całości obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. Powiadomił skarżącego w piśmie z dnia 14 grudnia 2017 r., że przewidywany termin rozpoznania wniosku nastąpi do 28 lutego 2018 r., po przekroczeniu tego terminu nie poinformował skarżącego o przewidywanym terminie załatwienia wniosku. Mając na uwadze art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w powyższych okolicznościach Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy (pkt I wyroku). Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (pkt II i III sentencji wyroku), że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § la p.p.s.a.). Sąd zauważa przy tym, co trzeba podkreślić, że stwierdzona przewlekłość wynikała wyłącznie z postawy organu i że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się strona skarżąca. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy; wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie mogą stanowić usprawiedliwienia postawy organu - tłumaczenia, że liczba wniosków o pozwolenie na pracę i pobyt dla cudzoziemców jest bardzo duża, że następuje fluktuacja pracowników oraz że czynione są starania dla poprawy mobilności organu w tym zakresie. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Uprawnienie Sądu do przyznania stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a jest przy tym szczególnym instrumentem, który poza wspomnianą funkcją dyscyplinującą pozwala również w pewnym stopniu na zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Jak wyjaśniono powyżej, charakter tego środka - skutkującego nie tylko obciążeniem finansowym dla organu, ale obciążeniem finansowym na rzecz strony - jest bliższy zadośćuczynieniu, gdyż związany jest nie z wielkością rzeczywistych szkód, poniesionych przez nią w związku z bezczynnością, ale rozmiarem naruszenia jej praw przez bezprawne zachowanie organu. Na wniosek strony skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2500 zł, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Kwotę powyższą w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności Sąd uznał za dostateczną jako środek dyscyplinujący organ, adekwatną i proporcjonalną z punktu widzenia, stopnia przewlekłości postępowania, doznanej krzywdy oraz uwzględniającą ukształtowany już praktyką tego Sądu (pkt IV i V wyroku). O kosztach postępowania (pkt VI wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Na zasądzoną od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł wynikający z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 Nr 221 poz. 2193) oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 497 zł, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.