II OSK 2737/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1157/18 w sprawie ze skargi Z. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 września 2018 r. nr IR-IV.7721.241.2012.5 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 maja 2019 r., IV SA/Po 1157/18, oddalił skargę Z. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 września 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia 30 lipca 2018 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600 kW każda, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi na dz. nr [...] i nr [...] w m. [...]. gm. [...]. Skargę na tę decyzję wniósł Z. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniesioną skargę. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd nie podzielił stanowiska, jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 13 ust. 3a i 3b ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U.2016.961 – obecnie: Dz.U.2019. 654; dalej u.e.w.). Przywołując art. 13 ust. 3b u.e.w., który stanowi, że przypadku gdy wymagana będzie zmiana albo wydanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na potrzeby postępowań określonych w ust. 3a, organy wydające takie decyzje nie stosują wymogów określonych w art. 4, pod warunkiem że wydanie albo zmiana pozwoleń na budowę określonych w ust. 3a nie prowadzi do zwiększenia mocy zainstalowanej elektrycznej lub oddziaływań elektrowni wiatrowej na środowisko, Sąd stwierdził, że przepis ten dotyczy postępowania w sprawie zmiany albo wydania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na potrzeby postępowań dotyczących pozwolenia na budowę inwestycji wiatrowych. W okolicznościach badanej sprawy doszło już do realizacji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji i z tej przyczyny nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę zrealizowanej już inwestycji. W konsekwencji bez wpływu na wynik badanej sprawy pozostaje, w ocenie Sądu, kwestia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań tej inwestycji. W konsekwencji nie doszło, zdaniem Sądu, do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec faktu odmowy zawieszenia tego postępowania (w sprawie pozwolenia na budowę) do czasu rozstrzygnięcia kwestii środowiskowych uwarunkowań. Niezależnie bowiem od treści decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, jak i samego faktu pozostawania, bądź nie w obrocie prawnym takiej decyzji, inwestycja, której dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę pozostaje zrealizowana. I ta okoliczność powoduje, że w świetle obowiązujących przepisów nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę dla zrealizowanej już inwestycji. Sąd wskazał, że wiadomym jest z urzędu, że decyzją z 29 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z 21 sierpnia 2017 r. odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla spornej inwestycji. Decyzja ta zapadła przed nowelizacją ustawy o zakresie elektrowni wiatrowych, która z dniem 14 lipca 2018 r. zmieniła brzmienie art. 13 u.e.w. Skarga na decyzję SKO z dnia 29 grudnia 2017 r. została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Po 232/18, a następnie zawieszona do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. K 51/16. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2018.1302 ze zm.) poprzez nie zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2.0MW realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] obręb geodezyjny [...] gm. [...] prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt IV SA/Po 232/18). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W rozpatrywanej sprawie przyczyną umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę było zrealizowanie w całości obiektów budowlanych objętych tym wnioskiem. Na tę okoliczność nie miało żadnego wpływu postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Kwestia środowiskowych uwarunkowań nie miała bowiem związku z faktem uprzedniego zrealizowania obiektów budowlanych objętych wnioskiem o udzielenia pozwolenia na budowę. Umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie zależało więc w żadnym stopniu od rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W tej sytuacji nie zachodziła sytuacja, o jakiej mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego unormowania jest zatem chybiony. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U.2020.1842) – wobec spełnienia warunków określonych w tym przepisie (zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r.) – oddalił skargę kasacyjną.