I SA/Bd 541/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wójcik sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Inne z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośredniej oddala skargę UZASADNIENIE I SA/Bd 541/21 UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w A. K. wpłynął wniosek K. K. ("Skarżący", "Strona") o przyznanie płatności na rok 2018. W dniu [...] lipca 2018 r. beneficjent wniósł zmianę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2018, ostatecznie ubiegając się o przyznanie następujących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 320,42 ha, płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatności za zazielenienie), płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), płatności dla młodych rolników, płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno do areału 94,31 ha, płatności do bydła do zadeklarowanej liczby 20 sztuk oraz płatności do krów, do której zadeklarowano 20 sztuk zwierząt. Wraz z wnioskiem złożono materiał graficzny w liczbie 26 sztuk, oświadczenia o zwierzętach zadeklarowanych do płatności w liczbie 2 sztuki. W dniach [...].03.2019 r. – [...].06.2019 r. w gospodarstwie rolnym Skarżącego przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą inspekcji terenowej. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnie działek rolnych: A (działka ewidencyjna nr [...]), AC (działki ewidencyjne nr [...]), B (działka ewidencyjna [...]), D (działka ewidencyjna nr [...]), L (działki ewidencyjne nr [...] i [...]), P (działka ewidencyjna nr [...]), S (działki ewidencyjne nr [...]), W (działki ewidencyjne nr [...] i [...]), Y (działka ewidencyjna nr [...]) oraz Z (działki ewidencyjne nr [...]) są mniejsze od powierzchni deklarowanych we wniosku i wynoszą odpowiednio: działka rolna A - 2,25 ha zamiast 2,48 ha, działka rolna AC - 3,87 ha zamiast 4,08 ha, działka rolna B - 0,80 ha zamiast 1,00 ha, działka rolna D - 0,24 ha zamiast 0,34 ha, działka rolna L - 27,86 ha zamiast 28,27 ha, działka rolna P - 0,91 ha zamiast 1,13 ha, działka rolna S - 2,86 ha zamiast 3,14 ha, działka rolna W - 0,46 ha zamiast 0,61 ha, działka rolna Y - 1,57 ha zamiast 1,71 ha oraz działka rolna Z - 1,99 ha zamiast 2,24 ha. W stosunku do w/w działek rolnych (z wyjątkiem działki rolnej AC) zastosowano kod pokontrolny DR13+ oznaczający, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. W protokole wskazano również kody pokontrolne: DR23 - kontrola działki rolnej przeprowadzona została po zbiorze deklarowanej grupy upraw i został rozpoczęty proces przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny, DR 37 - wskazujący, iż identyfikację granic działki rolnej przeprowadzono na podstawie danych GIS, DR 49 - mówiący o wyliczeniu tolerancji pomiaru z zastosowaniem wartości obwodu zewnętrznego, DR50 - granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, DR51 - w sąsiedztwie działki rolnej stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności oraz DR52 i DR53 – stwierdzono powiększenie/zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania. Dla działki rolnej B zastosowano kod pokontrolny DR18 wskazujący, iż na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Kopia raportu z czynności kontrolnych została przekazana producentowi, natomiast oryginał raportu został przekazany do Biura Powiatowego ARiMR w A. K. celem odniesienia wyników w nim zawartych do toczącego się postępowania. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. K. wydał w dniu [...] lipca 2019 r. decyzję, na mocy której przyznał producentowi rolnemu jednolitą płatność obszarową (JPO) do powierzchni zatwierdzonej, tj. 315,1875 ha, płatność za zazielenienie do powierzchni stwierdzonej dla JPO, tj. 317,43 ha, płatność dodatkową (redystrybucyjną) do powierzchni maksymalnej - 27,00 ha, płatność dla młodych rolników do powierzchni maksymalnej tj. 50 ha, płatność związaną do zwierząt gatunku bydło domowe do deklarowanej liczby 20 sztuk oraz płatność związaną do krów, do maksymalnej liczby zwierząt tj. 20 sztuk. W dniu wydania decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego w A. K., do Oddziału Regionalnego ARiMR w T. wpłynęło odwołanie od raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni Skarżącego, w którym zgłosił on uwagi do wyników kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni/metodą inspekcji terenowej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR w T., przekazał stronie stanowisko w sprawie uwag wniesionych do raportu z kontroli wskazując, iż z dokumentacją pokontrolną beneficjent będzie się mógł zapoznać w Biurze Powiatowym ARiMR w A. K., do którego przekazane zostaną materiały z kontroli wraz z raportem. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. skierowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. Skarżący ponownie zgłosił zastrzeżenia do raportu z kontroli na miejscu wskazał, że po otrzymaniu w dniu [...] sierpnia 2019 r. poprawionego protokołu z kontroli na miejscu nadal nie zgadza się z jego wynikami. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR w T., podtrzymał swoje stanowisko w sprawie uwag do raportu z kontroli przeprowadzonej metoda inspekcji terenowej. W dniu [...] lipca 2019 r., a zatem z zachowaniem terminu na wniesienie środka zaskarżenia, do Biura Powiatowego ARiMR w A. K. wpłynęło odwołanie Skarżącego, od decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. Organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2019 r. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego w A. K. z dnia [...] lipca 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji miał wziąć pod uwagę skorygowany raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Po ponownym rozpatrzenia wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. K. wydał w dniu [...] stycznia 2020 r. decyzję, na mocy której przyznał producentowi rolnemu jednolitą płatność obszarową (JPO) do powierzchni zatwierdzonej, tj. 318,43 ha, płatność za zazielenienie do powierzchni stwierdzonej dla JPO, płatność dodatkową (redystrybucyjną) do powierzchni maksymalnej - 27,00 ha, płatność dla młodych rolników do powierzchni maksymalnej tj. 50 ha, płatność związaną do zwierząt gatunku bydło domowe do deklarowanej liczby 20 sztuk oraz płatność związaną do krów, do maksymalnej liczby zwierząt tj. 20 sztuk. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. wydał w dniu [...] kwietnia 2020 r. decyzję o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że uzasadnienie decyzji nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735, dalej: "k.p.a."). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. K. wydał w dniu [...] czerwca 2020 r. decyzję, na mocy której organ I instancji przyznał producentowi rolnemu jednolitą płatność obszarową (JPO) do powierzchni zatwierdzonej, tj. 318,43 ha, płatność za zazielenienie do powierzchni stwierdzonej dla JPO, płatność dodatkową (redystrybucyjną) do powierzchni maksymalnej - 27,00 ha, płatność dla młodych rolników do powierzchni maksymalnej tj. 50 ha, płatność związaną do zwierząt gatunku bydło domowe do deklarowanej liczby 20 sztuk oraz płatność związaną do krów, do maksymalnej liczby zwierząt tj. 20 sztuk. W związku ze złożeniem w dniu [...] lipca 2018 r. zmiany do wniosku po wyznaczonym terminie, tj. [...] czerwca 2018 r., czyli 11 dni roboczych po przekroczeniu terminie na składanie zmiany do wniosku, w stosunku do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie) zastosowano przepisy art. 13 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zmniejszając o 1% za każdy dzień roboczy kwotę płatności przypadającą na dodane w zmianie do wniosku powierzchnie. W wydanej decyzji dla jednolitej płatności obszarowej (JPO) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. K. zastosował art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności ( Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48 ze zm.), Wszystkie w/w płatności zostały pomniejszone ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego w związku z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tego rozporządzenia. Producentowi rolnemu przyznano również kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł. Jednocześnie na mocy przedmiotowej decyzji stronie odmówiono przyznania płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno z jednoczesnym nałożeniem sankcji finansowej w kwocie [...]zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Odmowa przyznania Skarżącemu w/w płatności wraz z nałożeniem sankcji finansowych nastąpiła na podstawie art. 19 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z dnia 20.06.2014 r., str. 48, ze zm.). W dniu [...] lipca 2020 r. z zachowaniem terminu, do Biura Powiatowego ARiMR w A. K. wpłynęło odwołanie od decyzji, złożone przez pełnomocnika strony. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pomniejszenia płatności, wskazując jednocześnie, że w późniejszym terminie zostanie złożone uzupełnienie do odwołania. W dniu [...] sierpnia 2020 r. do Biura Powiatowego ARiMR w A. K. wpłynęło uzupełnienie do odwołania, złożone przez działającego w imieniu Skarżącego. W wyniku rozpatrzenia sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało poparte prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Organ II instancji nie stwierdził żadnych uchybień formalnych ani merytorycznych, które mogłyby prowadzić do podważenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Wobec powyższego organ decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w A. K. z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Na wstępie organ wyjaśnił, że reguły ustalające przyznawanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały zawarte zarówno w przepisach prawa krajowego, jak i prawodawstwie wspólnotowym. Spośród przepisów prawa krajowego w pierwszej kolejności wymienić należy ustawę z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1341, dalej jako: "ustawa o płatnościach"). W dalszej kolejności organ przywoła art. 3 przedmiotowej ustawy dotyczycący zasad prowadzenia postępowania w zakresie przyznania płatności. Następnie przywołał treść art. 8, art. 15, i art. 19 ustawy o płatnościach. Odwołując się do przepisów unijnych podał, że kary administracyjne w przypadkach zawyżenia przez rolników deklaracji w składanych przez nich wnioskach zostały określone w art. 19 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014. Wyjaśnił, iż zastosowany w przedmiotowej sprawie przepis art. 19 ust. 2 stanowi, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%, płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną. Zgodnie z art. 19 ust. 3 ww. rozporządzenia, kwota kary administracyjnej będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jeżeli w tych latach przyznane płatności nie pozwolą na pełną kompensację kary administracyjnej, pozostałe saldo zostanie anulowane. Jak wynika z całości zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego, w ramach weryfikacji wniosku Strony o przyznanie płatności na rok 2018 została przeprowadzona w dniach [...].03.2019 r. - [...].06.2019 r. kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrolę przeprowadzono metodą inspekcji terenowej. Kontrola ta miała na celu zbadanie kwalifikowalności zgłoszonych do płatności gruntów poprzez kontrolę powierzchni działki rolnej i sposobu jej rolniczego wykorzystania. W następstwie przeprowadzonych w gospodarstwie producenta rolnego czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni stwierdzono rozbieżności pomiędzy deklaracją zawartą we wniosku a stanem faktycznym, które zostały opisane w decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołującego dotyczących działki rolnej Z/Z1 organ wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności na przedmiotowej działce została zadeklarowana powierzchnia 2,24 ha do płatności JPO i płatności związanej do uprawy roślin strączkowych na ziarno. Powierzchnia stwierdzona w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu była dla płatności JPO zgodna z deklaracją strony. Wynikało to z uwzględnienia tolerancji pomiaru - powierzchnia zmierzona wyniosła 2,14 ha, tolerancja pomiaru natomiast -0,1 ha. Ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a zmierzoną nie przekraczała tolerancji, w wyniku kontroli na miejscu powierzchnię działki rolnej Z uznano za zgodną z zadeklarowaną, przyjmując dla niej 2,24 ha. Jednocześnie jednak dla działki Z zastosowano kod pokontrolny DR 50 oznaczający, że część zmierzonej powierzchni położona była na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych przez stronę. Ustalenia te i ich konsekwencje odzwierciedla szczegółowa tabela, zawarta na stronie 4 decyzji organu I instancji. Wobec zaistnienia kodu DR50 powierzchnia kwalifikowana do płatności była liczona w stosunku do powierzchni faktycznie zmierzonej, wynoszącej 2,14 ha. Po uwzględnieniu powierzchni cząstkowych, położonych na niezadeklarowanych działkach ewidencyjnych (w sumie 0,037 ha, a nie jak wskazuje strona - 0,0241 ha), powierzchnia kwalifikująca się wyniosła 2,14 ha -0,03 ha = 2,11 ha. Organ wyjaśnił, że odnośnie działki rolnej Z1 z zadeklarowaną uprawą roślin strączkowych na ziarno, zmierzona powierzchnia z uprawą rośliny strączkowej (bobiku) wyniosła 2,00 ha. Po uwzględnieniu kodu DR50, powierzchnia kwalifikująca się do płatności została określona 1,99 ha. Zestawienie powierzchni cząstkowych z kodu DR50 dla działki rolnej Z1 również znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji. Co do podniesionych zastrzeżeń w przedmiocie niezastosowania powierzchni zmierzonej dla działki Ł/Ł1, wynoszącej zgodnie z raportem 78,63 ha organ zauważył, że kompensacja powierzchni jest możliwa w przypadku działek sąsiadujących ze sobą, zadeklarowanych we wniosku, objętych tym samym rodzajem płatności. Tylko w takim przypadku kompensacja jest logicznie uzasadniona (skoro na jednej z sąsiadujących działek stwierdzono powierzchnię mniejszą, a na drugiej większą, logiczne jest, że ich łączna powierzchnia stanowi ich sumę). Nie dokonuje się kompensacji w odniesieniu do całego gospodarstwa. Działka rolna Ł/Ł1 była zadeklarowana na działce ewidencyjnej 51/2. Z załącznika graficznego złożonego przez stronę oraz z obrazu ortofotomapy cyfrowej wynika, że działka ta sąsiaduje z działkami ewidencyjnymi: 55/7 (poprzez drogę), 100/2, 99, 98/2, 96/4, 59/15 i 59/17. Żadna z tych działek nie została zadeklarowana we wniosku, w związku z czym kompensacja nie była możliwa. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących działki rolnej L/L1 organ odwoławczy wskazuje, że zgodnie z wyjaśnieniami wykonawcy kontroli, został on wykonany zgodnie z przebiegiem użytkowania rolniczego w terenie. W ocenie wykonawcy kontroli, powyższe materiały potwierdzają poprawność pomiaru. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo widocznego zaorania działki L jak i działki sąsiedniej, granica pomiędzy obszarami użytkowania jest możliwa do lokalizacji i potwierdza ustalenia kontroli. Pomiary sporządzone przez geodetę w dniu [...].11.2019 r., na które powołuje się strona, nie mogą w ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. stanowić wiarygodnego przeciwdowodu na powyższe. Analizując załączone do odwołania: opinię biegłego [...] oraz uzupełnienie do niej organ odwoławczy wskazał, że nie zawiera ona elementów, które mogłyby wpłynąć na zmianę oceny gruntów omawianych w opinii. W skardze do Sądu Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zobowiązanie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. do wydania w terminie 30 dni od dni uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, decyzji uchylającej w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2020 r. oraz przyznanie jednolitej płatności obszarowej zgodnie z wniesionymi uwagami oraz przyznanie płatności do roślin strączkowych zgodnie z wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 wskazując, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, poprzez zmniejszenie wnioskowanej płatności, - art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. nie podjęcie czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy przez organ I instancji, - art. 8 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, - art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez nieuwzględnienie zastrzeżeń i wyjaśnień złożonych do wyników z kontroli na miejscu, nieuwzględnienie opinii rzeczoznawcy oraz pomiaru uprawnionego geodety przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i przyjęciu powierzchni stwierdzonej po kontroli na miejscu, - art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego tj. nieuwzględnienie zastrzeżeń i wyjaśnień złożonych do wniosków z kontroli na miejscu, nieuwzględnienie opinii rzeczoznawcy oraz pomiaru uprawnionego geodety przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i przyjęciu powierzchni stwierdzonej po kontroli na miejscu, - art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny - poprzez nieuznanie opinii rzeczoznawcy. Skarżący zakwestionował także stwierdzone przez organ II instancji powierzchnie działek rolnych: Ł/Ł1, L/L1 oraz Y, powołując się na nieprawidłowości w interpretacji dokumentacji pokontrolnej oraz na błędną ocenę kwalifikowalności powierzchni poszczególnych działek, niezgodną m.in. z obowiązującymi przepisami. Odnośnie odmowy przyznania płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, Skarżący powołał się na złożone do akt uzupełnienie opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę [...]. W ocenie Skarżącego w momencie składania wniosku nie ma obowiązku lustracji działek rolnych deklarowanych do płatności. Skarżący podkreślił, że kontrola na miejscu została przeprowadzona w okresie [...].03.2019 r. – [...].06.2019 r. oraz że we wniosku zadeklarowane zostały rośliny strączkowe jako elementy proekologiczne EFA15, na których jest zakaz stosowania środków ochrony roślin. Ponadto Skarżący podniósł, że protokół z kontroli był sporządzony z licznymi błędami. Dowodem podważającym protokół z kontroli na miejscu jest w opinii Skarżącego przedstawiona przez niego opinia biegłego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2021r. korzystając z możliwości wypowiedzenia się w sprawie Skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Podkreślił, że dokumentacja kontrolna nie może stanowić wyłącznego źródła ustaleń stanu faktycznego, gdyż została sporządzona w sposób nierzetelny, pozbawiony zachowania należytej staranności. Ponownie podniósł, że kontrola na miejscu została przeprowadzona zbyt późno tj. już w następnym okresie wegetacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona. Analizując wydane w sprawie decyzje, jak również akta administracyjne, Sąd doszedł do przekonania, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, nie doszło do naruszenia przepisów, które winno skutkować jej uchyleniem. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena legalności decyzji Dyrektora OR ARiMR utrzymującej w mocy decyzję Kierownika BP w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018. W odniesieniu do takiego przedmiotu sprawy dokonywana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji musi być przeprowadzona z uwzględnieniem obowiązującego modelu postępowania administracyjnego w sprawach o przyznanie tego rodzaju płatności. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie wszczynane jest przez złożenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej przez producenta rolnego. Wniosek zawiera deklarację (oświadczenie) wnioskodawcy co do posiadania zgłoszonych do płatności działek rolnych i co do określenia sposobu ich rolniczego wykorzystania (tj. prowadzenia na nich działalności rolniczej). W sprawach omawianych płatności znajduje zastosowanie ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przy czym przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że ustawa o płatnościach zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej – wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. – nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Oznacza to w konsekwencji, iż nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki, ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164) przykładowo wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., II GSK 1729/14, wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r., II GSK 420/13, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., II GSK 2078/13, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., II GSK 98/14, (CBOSA) – ze względu na tożsamość regulacji – pozostaje aktualny również pod rządami obecnej ustawy. W konsekwencji, to na Skarżącym jako beneficjencie pomocy w toku postępowania przez organami ARiMR spoczywał procesowy obowiązek wykazania, iż działalność rolnicza prowadzona jest przez niego na całej zadeklarowanej do płatności powierzchni. Odnosząc powyższe uwagi do podniesionych w skardze zarzutów trzeba zatem stwierdzić, że prawidłowość działań organów należy poddać ocenie pod kątem zastosowania się do wymogów wynikających z przywołanej regulacji ustawy o płatnościach, tj. skontrolować, czy w świetle przepisów regulujących przyznawanie wsparcia bezpośredniego organy właściwie dokonały weryfikacji danych, które zawarł w swoim wniosku Skarżący. Szczegółowe warunki przyznawania płatności do gruntów rolnych zostały uregulowane w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Stosownie do jego treści, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. W myśl ust. 2, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: 1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz 2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Płatność dodatkowa natomiast jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha (art. 14 ust. 1 ustawy o płatnościach). W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o płatnościach płatności związane do powierzchni upraw przysługują do uprawy w plonie głównym roślin strączkowych na ziarno, roślin pastewnych, ziemniaków skrobiowych, buraków cukrowych, pomidorów, chmielu, truskawek, lnu lub konopi włóknistych. Natomiast stosownie do art. 19 ust. 1 powołanej ustawy wysokość płatności: 1)obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni, 2)do zwierząt w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt zatwierdzonych do danej płatności i stawki tej płatności na 1 sztukę - po uwzględnieniu art. 8 ust. 1,3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej - po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. Dalej trzeba wskazać, że kontrole (w tym na miejscu) prowadzone są na warunkach i zasadach wynikających z: rozporządzenia 1306/2013, rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014 do rozporządzenia 1306/2013 oraz ustawy o płatnościach. Ustawa o płatnościach, jak i rozporządzenie numer 1306/2013 przewidują możliwość przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie rolnika. Stosownie do art. 58 ust. 2 rozporządzenia, państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z art. 59 rozporządzenia, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Kontrole te uzupełniane są przez kontrole na miejscu (art. 74 ust. 1 rozporządzenia). Na gruncie prawa krajowego przepis art. 36 ustawy o płatnościach przewiduje, że Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Weryfikacja powierzchni zadeklarowanej przez rolnika jako użytkowana rolniczo następuje przy pomocy systemu informacji geograficznej określonym w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1306/2013. W tym miejscu należy także zacytować treść przepisu art. 37 ust. 4 ustawy o płatnościach. Zgodnie z treścią tego przepisu, czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 25 rozporządzenia nr 809/2014. Z kolei jak stanowi ust. 7 tego artykułu, w przypadku, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie co do ustaleń w nim zawartych dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia co do ustaleń zawartych w raporcie osobie, która go sporządziła. Jako punkt wyjścia dla dalszych rozważań Sądu, należy przyjąć, że za rzetelność danych zawartych we wniosku odpowiada rolnik. Problematyka dotycząca wypełnienia przez rolnika wniosku o płatność na podstawie dostarczonych mu danych przez organy ARiMR (materiałów graficznych) była już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i jak wyjaśniono w wyroku NSA z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 1369/17 (CBOSA): "przekazane dane dotyczące maksymalnej powierzchni kwalifikowanej do płatności (PEG) muszą podlegać weryfikacji przez rolnika. To rolnik bowiem składa wniosek i wskazuje działki na których będzie prowadził określonego rodzaju działalność. Stąd też informacja ta nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego w takim sensie, że stanowi gwarancję przyznania płatności do tej powierzchni, gdyż generowana jest na podstawie danych zawartych w systemie LPIS/GIS w określonym czasie. Przy czym dane z kart mogą nie odpowiadać stanowi rzeczywistemu w terenie, zwłaszcza jeśli, na działkach rolnych znajdują się tereny wykluczone, które w sposób naturalny mogą się powiększać (np. sukcesja naturalna lasów), jak i zmniejszać poprzez podejmowane przez rolników działania agrotechniczne. W związku z tym obszary działek do których przyznawane są płatności mogą ulegać zmianom w poszczególnych latach. Pamiętać należy, że organy ARiMR na podstawie przeprowadzonych kontroli mają prawo i obowiązek zweryfikować przekazane przez rolnika informacje z wniosku, w taki sposób, aby wnioskowane przez rolnika płatności nie zostały przyznane do gruntów, które nie są objęte systemem LIPS/GIS i nie kwalifikują się do płatności. Taka sytuacja prowadziłaby bowiem do naruszenia unijnych zasad przyznawania płatności." Rolnik ma zatem obowiązek dokonania dokładnej weryfikacji stanu działek zgłaszanych do płatności w danym konkretnym roku, z uwzględnieniem faktycznie istniejącego w nim stanu użytkowania na gruncie. Konsekwentnie, obowiązkiem rolnika jest deklarowanie powierzchni faktycznej, odpowiadającej normom kwalifikującym go do przyznania płatności. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu organ prawidłowo wyjaśnił kwestie dotyczące wniosku składanego przez rolnika i deklarowanych w nim powierzchni do płatności. Zasadnie wskazał również na uprawnienia w zakresie dokonywania kontroli na miejscu. Słusznie wyjaśnił, że proces weryfikacji powierzchni kwalifikujących się do płatności odbywa się także w wyniku dokonywanych kontroli na miejscu w terenie, co w niniejszej sprawie polegało na przeprowadzeniu wywiadu terenowego i pomiarów terenowych urządzeniami pomiarowymi GPS spełniającymi wymagane standardy, a czynności kontrolne zostały przeprowadzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Z akt sprawy wynika, że w związku z wnioskiem strony do płatności za 2018r., w dniach [...] marca – [...] czerwca 2019r. w gospodarstwie strony przeprowadzono kontrolę terenową w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli, do którego strona, wniosła zastrzeżenia. W toku kontroli stwierdzono, że powierzchnia użytków rolnych zadeklarowanych we wniosku jest niższa niż powierzchnia w rzeczywistości użytkowana. Powyższe było następstwem ustalonych nieprawidłowości. W toku kontroli stwierdzone zostały nieprawidłowości oznaczone m.in. kodem DR13+ oznaczającym, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, co kwestionowała strona skarżąca. W protokole wskazano również kody pokontrolne: DR23 - kontrola działki rolnej przeprowadzona została po zbiorze deklarowanej grupy upraw i został rozpoczęty proces przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny, DR 37 - wskazujący, iż identyfikację granic działki rolnej przeprowadzono na podstawie danych GIS, DR 49 - mówiący o wyliczeniu tolerancji pomiaru z zastosowaniem wartości obwodu zewnętrznego, DR50 - granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, DR51 - w sąsiedztwie działki rolnej stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności oraz DR52 i DR53 — stwierdzono powiększenie/zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania. Dla działki rolnej B zastosowano kod pokontrolny DR18 wskazujący, iż na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Należy w tym miejscu podkreślić, że ustalenia zawarte w raporcie z kontroli były poddawane kolejnym weryfikacjom. W szczególności przy ponownej ocenie wyników kontroli brane były pod uwagę wyjaśnienia Skarżącego oraz przedstawiona w dniu [...].11.2019 r. (data wpływu do Biura Powiatowego ĄRiMR w A. K.) opinia biegłego, sporządzona na zlecenie Skarżącego. Część uwag Skarżącego została uwzględniona, co zostało odzwierciedlone w piśmie [...] z dnia [...].08.2019 r. Doprowadziło to do zwiększenia w zaskarżonej decyzji przyznanych Skarżącemu płatności JPO i płatności za zazielenienie w stosunku do pierwszej decyzji wydanej w sprawie - decyzji Nr [...] z dnia [...].07.2019r. Organ szczegółowo odniósł się także do pozostałych nieuwzględnionych zastrzeżeń. W przedmiocie niezastosowania powierzchni zmierzonej dla działki Ł/Ł1, wynoszącej zgodnie z raportem 78,63 ha wyjaśnił, że kompensacja powierzchni jest możliwa w przypadku działek sąsiadujących ze sobą, zadeklarowanych we wniosku, objętych tym samym rodzajem płatności. Tylko bowiem w takim przypadku kompensacja jest logicznie uzasadniona (skoro na jednej z sąsiadujących działek stwierdzono powierzchnię mniejszą, a na drugiej większą, logiczne jest, że ich łączna powierzchnia stanowi ich sumę). Nie dokonuje się kompensacji w odniesieniu do całego gospodarstwa. Działka rolna Ł/Ł1 była zadeklarowana na działce ewidencyjnej 51/2. Z załącznika graficznego złożonego przez Skarżącego oraz z obrazu ortofotomapy cyfrowej wynika, że działka ta sąsiaduje z działkami ewidencyjnymi: 55/7 (poprzez drogę), 100/2, 99, 98/2, 96/4, 59/15 i 59/17. Żadna z tych działek nie została zadeklarowana we wniosku Strony, w związku z czym za słuszny uznać należy pogląd organu, iż kompensacja nie była możliwa. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących działki rolnej L/L1 organ wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami wykonawcy kontroli, został on wykonany zgodnie z przebiegiem użytkowania rolniczego w terenie, co potwierdza również odwzorowanie szkicu z pomiaru na obrazie ortofotomapy. W ocenie wykonawcy kontroli, powyższe materiały potwierdzają poprawność pomiaru. Sąd akceptuje stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym pomimo widocznego zaorania działki L jak i działki sąsiedniej, granica pomiędzy obszarami użytkowania jest możliwa do lokalizacji i potwierdza ustalenia kontroli. Pomiary sporządzone przez geodetę w dniu [...] listopada 2019r., na które powołuje się Skarżący, zasadnie zdaniem Sądu organ uznał, za niewiarygodny przeciwdowód. Po pierwsze znajdująca się w aktach sprawy karta obliczenia powierzchni, sporządzona przez geodetę nie wskazuje, na jakiej podstawie została oceniona powierzchnia upraw - odnosi się ona do powierzchni ewidencyjnej poszczególnych działek. Ponadto, dowód ten sporządzony został w listopadzie 2019r., czyli w terminie znacznie późniejszym niż kontrola na miejscu, co do której strona wskazuje na zbyt późny termin jej przeprowadzenia. Co do działki rolnej Y, w ocenie wykonawcy kontroli, podzielanej przez organ i zaakceptowanej przez Sąd w obecnym składzie, widoczne są na niej obszary ewidentnie nieużytkowane rolniczo. Nie zmienia tej oceny twierdzenie Skarżącego, że widoczne na zdjęciu gałęzie nie znajdowały się tam w roku 2018. Stan gruntu, widoczne zadrzewienia i zakrzaczenia jednoznacznie wskazują, że uwidoczniony obszar nie był użytkowany w sposób rolniczy. Nie sposób także zakwalifikować jako użytek rolny obszar widoczny wokół słupa energetycznego oraz pas trawy pomiędzy działką rolną a lasem (dot. zdjęcia nr [...]). Ze względu na lokalizację i rozmiar tych obszarów nie sposób przyjąć, że mogłyby stanowić one jeden z typów użytkowania rolniczego, czyli trwały użytek zielony, łąką lub pastwisko. Podkreślić należy, że Skarżący nie wykazał, na czym polega ewentualne rolnicze użytkowanie przedmiotowych obszarów. Samo powołanie definicji kwalifikującego się hektara nie wyjaśnia, jakim rodzajem spośród wymienionych miałyby być opisywane obszary. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowe obszary nie mogą być zakwalifikowane do płatności ze względu na brak ich rolniczego użytkowania. Podkreślenia wymaga, że zarówno w decyzji organu I, jak i II instancji szczegółowo wskazano i omówiono działki i stwierdzone uchybienia oraz wynikające z tego skutki. Zaznaczyć przy tym trzeba, że na niektórych działkach doszło do jednoczesnego wystąpienia kilku nieprawidłowości, co w efekcie rzutowało na ostateczne skutki w zakresie wielkości powierzchni przyjętych do płatności, co organ również wyjaśnił. W ocenie Sądu strona nie sprostała ciążącym na niej obowiązkom dowodzenia i nie zakwestionowała skutecznie ustaleń organu w powyższym zakresie. Jeżeli chodzi o złożoną do akt opinię biegłego [...] oraz uzupełnienie do niej, organ słusznie przyjął, iż nie zawiera ona elementów, które mogłyby wpłynąć na zmianę oceny gruntów omawianych w opinii. Należy podkreślić, że ustalenia zawarte w raporcie z kontroli na miejscu wynikają w pierwszej kolejności z oceny inspektorów terenowych, przeprowadzonej w czasie wizytacji terenowej gruntów objętych tą kontrolą. Sporządzone zdjęcia mają jedynie uwiarygadniać poprawność przeprowadzonej oceny. Załączona przez Skarżącego opinia biegłego oraz uzupełnienie do niej zawierają ogólną charakterystykę uprawy bobiku. Nie kwestionując ogólnej słuszności przedstawionych wywodów należy jednak zauważyć, że w ocenie wykonawcy kontroli, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza elementów, wskazywanych w opinii. W ocenie wykonawcy kontroli, jedynym elementem opinii, który mógłby być istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, jest ocena fotografii nr [...], na którą powołuje się rzeczoznawca. Nie mniej podkreślić należy, że stan działki rolnej AF/AF1, której dotyczy opinia, winien być oceniany na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, a nie tylko na podstawie jednego przywołanego w opinii zdjęcia. Pomijając nawet to, że wykonawca kontroli nie podziela oceny biegłego co do tego, że na fotografii 139 widoczne są elementy uprawy bobiku, pozostałe wykonane fotografie (od 116 do 151) potwierdzają zdaniem Biura Kontroli na Miejscu brak uprawy bobiku na spornej działce. Jak wskazali kontrolujący działka AF/AF1 jest w zaawansowanym stopniu przerośnięta chwastami wieloletnimi, w szczególności trawami wieloletnimi, które tworzą zwartą darń. Rośliny są po okresie wydania nasion, widoczne są liczne wyschnięte kwiatostany równomiernie pokrywające pole. Ponadto podczas kontroli inspektorzy nie stwierdzili charakterystycznej roślinności, powstałej z osypanego po zbiorze kombajnowym bobiku. Po zbiorze kombajnowym, na jesieni nastąpiłyby wschody nowych roślin bobiku, które w okresie zimowym mogły wytworzyć mulcz (okrywę ochronną gleby). Na podstawie oceny stanu działki na miejscu, inspektorzy terenowi zakwalifikowali przedmiotową działkę jako ugór, co potwierdzają zdjęcia załączone do odpowiedzi na skargę. W tym miejscu należy podkreślić, co wyjaśniono, już wyżej, że nie jest zgodne z prawdą twierdzenie Skarżącego, iż rolnik nie ma obowiązku lustracji działek deklarowanych do płatności w momencie składania wniosku. Obowiązek ten wynika ze zobowiązania wnioskodawcy do podawania danych zgodnych ze stanem faktycznym oraz do informowania o każdej zmianie zaistniałej na gruncie po złożeniu wniosku aż do rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązki te zostały wprost wyrażone w formularzu wniosku, w części zawierającej oświadczenia i zobowiązania. Wbrew zarzutom skargi organ w decyzji odniósł się i omówił wszystkie przyjęte przez siebie ustalenia i przedstawił stosowne wyliczenia. W decyzji organu II instancji ustosunkowano się do zgłaszanych przez stronę uwag. W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja organu nie budzi zastrzeżeń. Organ wskazuje na konkretne pomiary, na rozbieżności między wnioskiem, ustaleniami kontroli i podaje skutki ustaleń dla płatności. W szczególności odniesiono się do zastrzeżeń strony z odwołania z powołaniem się na konkretne wskazywane przez nią zdjęcia. Organ wyjaśnił, że dokumentacja zdjęciowa przedstawia jednoznacznie obszar niekwalifikujący się do przyznania płatności, a pomiar został wykonany po granicach deklarowanej uprawy z wyłączeniem powierzchni nieużytkowanej rolniczo. Stwierdzeń tych strona również skutecznie nie zakwestionowała. W sprawie nie doszło również do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Organ prawidłowo wyjaśnił i ocenił wszystkie okoliczności sprawy, co znalazło uzasadnienie w treści wydanej decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.