II SA/Gl 695/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] skierował na badania psychologiczne M.W. (dalej: strona, skarżący ), posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A i B, określonymi w dokumencie prawa jazdy nr [...] wydanym przez Starostę [...], w związku z otrzymaniem wyroku Sądu Rejonowego w T. Wydział [...] w P. sygn. akt [...] z dnia [...] r., w którym stwierdzono, że strona kierowała pojazdem znajdując się w stanie po spożyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Obliguje to organ pierwszej instancji w myśl art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy o kierujących pojazdami do wydania decyzji kierującej kierowcę na badania psychologiczne. Pismem z dnia 5 lutego 2021 r. (nadanym w dniu 5 lutego 2021 r.) odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji) złożył skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Organ odwoławczy po kontroli warunków formalnych wniesionego środka zaskarżenia ustalił, iż zostało ono wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu przewidzianego na wniesienie odwołania. Wobec powyższego stosownie do treści art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 5, ust. 2 i ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowej (Dz.U. 842 z późń. zm.), dodanego art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowej (Dz.U. poz. 2255), pismem z dnia [...]r. wyznaczyło odwołującemu 30–dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Pismem z dnia 10 kwietnia 2021 r. M.W. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o przywrócenie uchybionego terminu, wskazując, że jego zdaniem przesyłka nie została prawidłowo awizowana. Podniósł przy tym, iż zazwyczaj w czasie doręczania przesyłek pocztowych pozostaje on poza miejscem zamieszkania, w związku z obowiązkami służbowymi, zawsze jednak odbiera awizowane do niego przesyłki. Wskazał jednocześnie, że nie posiada informacji o próbach doręczenia mu przedmiotowej przesyłki w dniu 22 grudnia 2020 r. oraz w dniu 5 stycznia 2021 r. , w związku z czym nie jest w stanie się do nich merytorycznie odnieść. Potwierdził przy tym, że decyzję otrzymał dopiero w lutym 2021 r., od której to za pośrednictwem pełnomocnika złożył odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] organ drugiej instancji orzekł o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu po zacytowaniu art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazał, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż uchybienie przez niego terminowi na wniesienie odwołania miało charakter niezawiniony. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa wyłącznie na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Przeszkody powodujące uchybienie powinny mieć charakter obiektywny niezależny do zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Po analizie treści wniosku o przywrócenie terminu, Kolegium stwierdziło, iż uchybienie terminu nie nastąpiło wskutek przeszkody, której skarżący nie mógłby usunąć. Przytoczyło przesłanki doręczenia w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzając, że w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego pisma doręcza się właśnie w tym trybie - określonym w art. 44 Kodeksu. W niniejszym przypadku wobec braku możliwości doręczenia pisma np. dorosłemu domownikowi, sąsiadowi czy dozorcy pismo zostało złożone do urzędu pocztowego, a awizo o przesyłce pozostawione zostało na drzwiach mieszkania. Z akt sprawy - przesyłki poleconej - wynika, że pierwsza próba doręczenia nastąpiła w dniu 22 grudnia 2020r., a następnie organ ponowił próbę doręczenia decyzji w dniu 30 grudnia 2020r. Potwierdza ten fakt zwrotne potwierdzenie odbioru. Stąd wobec faktu, iż skarżący nie dopełnił ciążącego na nim, stosownie do treści art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązku uprawdopodobnia, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, organ stwierdził, iż nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu wskazane w tym przepisie, a jednocześnie w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące skuteczność tzw. doręczenia zastępczego, określone w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzeczono jak w sentencji. Pismem z dnia 1 czerwca 2021 r., nazwanym sprzeciwem od powyższego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, działający przez fachowego pełnomocnika skarżący, wniósł o uchylnie przedmiotowego postanowienia powtarzając zarzuty i okoliczności podniesione w złożonym wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę (sprzeciw) organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W motywach powtórzył swe stanowisko zaprezentowane w skarżonym postanowieniu. Z uwagi na sytuacje epidemiczną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ wniósł o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Nadto trzeba dodać, że sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod względem jego słuszności czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Dokonywanie określonych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym przez uczestniczące w nim podmioty ograniczone jest ustalonym w przepisach terminem, od zachowania którego uzależniona jest skuteczność dokonanej czynności. Strona może jednak bronić się przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu czynności, w przedmiotowej sprawie wniesienia odwołania od wydanej decyzji, wnosząc prośbę o przywrócenie terminu. Warunki jej dopuszczalności reguluje art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 1 tego przepisu w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei w myśl § 2 – prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustalania przyczyny uchybienia terminu. Z wymienionych powyżej przepisów wynikają przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, żeby wniosek mógł zostać uwzględniony. Z analizy przepisu art. 58 Kodeksu wynika zatem, że przesłankami przywrócenia terminu są: 1/ wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2/ wniesienie tego wniosku z ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3/ jednoczesne z wniesieniem wniosku dopełnienie czynności, dla której określony był termin, 4/ uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Z kolei stosownie do treści przepisu art. 44 § 1 pkt 1- w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany art. 42 i art. 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zgodnie z art. 44 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Według art. 44 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiodniowym, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Natomiast zgodnie z art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt sprawy, decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. kierująca skarżącego na badania psychologiczne doręczona została w trybie określonym w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podjęte zostały dwie próby doręczenia decyzji, od której skarżący następnie wniósł odwołanie z uchybieniem terminu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pierwsza próba miała miejsce w dniu 22 grudnia 2020 r., druga z kolei w dniu 30 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy, opierając się w tym przedmiocie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Tak ustalony stan faktyczny przesądzał o przyjęciu stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalenie to spowodowało rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, przesądzające o uchybieniu przez skarżącego 14–dniowemu terminowi na wniesienie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Jednocześnie wobec informacji organu odwoławczego, po kontroli warunków formalnych wniesionego środka zaskarżenia, iż wniesione ono zostało z uchybieniem 14-dniowego terminu, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu. Jednak nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że uchybienie wskazanemu terminowi nastąpiło bez jego winy albo wskutek przeszkody, której nie mógł on usunąć. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa wyłącznie na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. W literaturze przedmiotu nie budzi wątpliwości, że osoba zainteresowania powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 284). Skarżący w skardze (sprzeciwie) nie podjął jednak próby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Usprawiedliwiając uchybienie terminowi skarżący powołał się na ogólnikowe stwierdzenia, niepoparte żadnymi dowodami i nie dające się zweryfikować, podczas gdy z potwierdzenia odbioru tej przesyłki, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynikają twierdzenia organu odwoławczego. Stwierdzenia skarżącego o braku stosownej awizacji przedmiotowej stoją nadto w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Strona skarżąca mogła w szczególności podjąć próbę zwrócenia się do właściwej pocztówki pocztowej z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Chcąc usprawiedliwić uchybienie terminowi skarżący mógł również podjąć starania w celu ustalenia tożsamości listonosza lub listonoszy doręczających przesyłkę w danych dniach, które to osoby mogły posiadać informacje istotne z punktu widzenia prawidłowości doręczenia zastępczego. Zamiast powyższego, strona skarżąca ograniczyła się do podniesienia w złożonym sprzeciwie, iż zawsze kiedy jest w domu to odbiera kierowane do niej przesyłki, oraz że w godzinach doręczenia poczty zazwyczaj znajduje się poza miejscem zamieszkania, w związku z wykonywaną pracą. Jednak nawet powyższe okoliczności nie zostały przez skarżącego uprawdopodobnione, np. poprzez załączenie stosownej umowy o pracę. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U z 2019 r. , poz. 2325 z późn. zm.)