II SA/Bk 528/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...] wydaną we wznowionym postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe w sprawie; , UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. O. w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2021r. nr [...], wydana, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., we wznowionym - na żądanie J. B. - postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do 12 budynków mieszkalnych "willi miejskich" wraz z garażami podziemnymi, zespołem parkingów, z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, a także na budowie wewnętrznej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej i gazowej oraz sieci kanalizacji deszczowej, w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, przewidzianej do realizacji na działkach o nr. ewid.: [...] w obrębie geod. N., gmina W., zakończonej decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2020 r. (znak: [...]). Zaskarżoną decyzją Kolegium: (1) uchyliło ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2020 r. (znak: [...]), wydaną w ww. sprawie, w całości; (2) uchyliło, wydaną w pierwszej instancji ww. decyzje Burmistrza W. z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], w części, w jakiej określa, dla jakiej inwestycji ustala ona warunki zabudowy, a także w części, w jakiej określono w niej wielkość powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji; (3) stwierdziło, iż określone ww. decyzją Burmistrza W. z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...],warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na budowie do 12 budynków mieszkalnych - "willi miejskich", wraz z garażami podziemnymi i zespołami parkingów o łącznej powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi, z niezbędną infrastrukturą techniczną, a także na budowie wewnętrznej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej i gazowej oraz sieci kanalizacji deszczowej, w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, przewidzianej do realizacji na określonych wyżej działkach, położonych w obrębie geod. N., gmina W.; (4) ustaliło wielkość powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - do 35%; (4) w pozostałej części – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu [...] maja 2021 r. W dniu [...] czerwca 2021r. pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję SKO z dnia [...] maja 2021r. żądając jej uchylenia w części, tj. w pkt 3), pkt 4) i pkt 5) oraz uchylenia w całości decyzji Burmistrza W. z dnia [...] lipca 2020 r. ustalającej warunki zabudowy inwestycji polegającej na budowie do [...] budynków mieszkalnych "willi miejskich" wraz z garażami podziemnymi, zespołami parkingów, z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi, z niezbędną infrastrukturą techniczną, a także na budowie wewnętrznej sieci wodociągowej kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej i gazowej oraz sieci kanalizacji deszczowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji - Burmistrzowi W. W dniu [...] lipca 2021r. SKO w B., działając w oparciu o art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazało do tut. sądu przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy, wnosząc o jej oddalenie. W ocenie Kolegium pomimo, że skarga G. O. została wniesiona na decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2021r., która nie była jeszcze ostateczna, albowiem jedna ze stron postępowania zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to skargę należało uznać za dopuszczalną. Kolegium wyjaśniło również, że aktualnie zaskarżona decyzja ma status decyzji ostatecznej, bowiem została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...]. Na podstawie akt administracyjnych dołączonych do sprawy toczącej przed tutejszym sądem pod sygn. akt II SA/Bk 641/21, ustalono, że w dniu [...] maja 2021r. J. B., będąca stroną toczącego się, po wznowieniu, postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zwróciła się do SKO w B. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2021r. Z analogicznym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją SKO wystąpił w dniu [...] maja 2021r. również Zarząd Stowarzyszenia Mieszkańców ul. [...] w N. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., przed przekazaniem skargi G. O., rozpoznało powyższe wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...] utrzymując w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2021r. Powyższa decyzja została zaskarżona do tut. sądu i jest aktualnie zarejestrowana pod sygn. akt II SA/BK 641/21. Na rozprawie w dniu 28 września 2021r. pełnomocnik skarżącego i pełnomocnik uczestnika postępowania zwrócili się natomiast o odroczenie rozprawy celem skontaktowania się z organem i uzyskania zgody na zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania należy łączyć z takim zdarzeniem uniemożliwiającym merytoryczne rozpoznanie przez sąd skargi, które zaistniało w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a więc po jego skutecznym wszczęciu. W tym miejscu należy przypomnieć, że w postępowaniu sądowym zasadą jest, iż skarga może zostać wniesiona do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Jednakże w sytuacji gdy stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Wyjątek ten przewiduje art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. jasno zatem wynika, iż w sytuacji gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to ma ona możliwość wyboru środka ochrony prawnej z którego chce skorzystać. Mianowicie strona może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czego skutkiem będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez właściwy organ, bądź może wnieść skargę na taką nieostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast dopuszczalne połączenie obu tych środków prawnych. W przypadku natomiast postępowań, w których uczestniczy więcej niż jedna strona, jak to ma miejsce w kontrolowanym postępowaniu, może zaistnieć sytuacja, że strony podejmą różne decyzje co do wyboru drogi ochrony prawnej. W ten sposób uruchomione zostają dwie procedury dotyczące tej samej decyzji, które co należy wyraźnie podkreślić, nie mogą toczyć się równolegle. Jak wynika bowiem z brzmienia art. 54a § 1 p.p.s.a., jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stosuje się przepisów art. 54 § 2-4 p.p.s.a. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Z załączonych akt administracyjnych sprawy o sygn. akt II SA/Bk 641/21 wynika bowiem bezspornie, że w stosunku do decyzji SKO z dnia [...] maja 2021r. zostały zainicjowane dwa równolegle postępowania. Otóż, przed przekazaniem skargi G. O. do tut. sądu (co nastąpiło w dniu [...] lipca 2021r.) dwie, inne strony postępowania, tj. J. B. i Zarząd Stowarzyszenia Mieszkańców ul. [...] w N. w dniu [...] maja 2021r. zwróciły się do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] maja 2021r. Wnioski te Kolegium rozpatrzyło merytorycznie decyzją z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...], a rozstrzygnięcie to, jak już zasygnalizowano wyżej, jest przedmiotem skargi zarejestrowanej przed tut. sądem pod sygn. akt II SA/Bk 641/21. Jednocześnie na tę samą decyzję SKO z dnia [...] maja 2021r. G. O. w dniu [...] czerwca 2021r. złożył skargę, a skarga ta została przekazana przez Kolegium do tut. sądu na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 528/21. Jak stanowi natomiast powołany wyżej art. 54a § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy przed przekazaniem skargi do sądu inne strony postępowania (w niniejszej sprawie J. B. i Zarząd Stowarzyszenia Mieszkańców ul. [...] w N.) skorzystały z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium zobligowane było zakwalifikować skargę G. O. jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i rozpatrzyć go wraz z wnioskami pozostałych dwóch stron postępowania. W kontekście powołanej regulacji SKO nie miało natomiast podstawy prawnej ażeby wniesioną skargę przekazywać do tut. sądu celem jej merytorycznego rozpatrzenia. Przepis art. 54a § 1 p.p.s.a. wprost wyłącza stosowanie przepisów art. 54 § 2–4 p.p.s.a. Dlatego też należy uznać, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny takiej skargi, która bezsprzecznie powinna być rozpoznana przez Kolegium jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji powołanych okoliczności wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie sądowe należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć je na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.